15 ห้องลองเสื้อ
นลินกลับเรือนเล็กด้วยจิตใจที่เศร้าหมอง ระหว่างทางเดินปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม อ่อนแอจนพาลนึกถึงคนที่จะให้ยึดเหนี่ยวจิตใจได้ นั่นคือพ่อกับแม่ของเธอ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าที่ต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ก็เป็นเพราะพวกท่าน
จึงนึกถึงเพื่อนสนิททั้งสองคนที่ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยหลังเสร็จจากพิธีรับปริญญา และแล้วก็นึกขึ้นได้อีกว่าเรื่องราวที่ตัวเองกำลังเผชิญอยู่นั้นเป็นเรื่องที่น่าอับอายเกินกว่าไปจะนำไปปรึกษาได้
คนสุดท้ายที่เธอนึกถึงคือธีรุตม์ คนที่รู้ว่าเธอต้องมาทำงานใช้หนี้ จะเป็นอะไรไปหากเธอจะโทร.ไประบายกับเขาบ้างว่างานที่ต้อง ทำนั้นเหนื่อยใจแค่ไหน
คิดได้ดังนั้นก็ใช้โทรศัพท์บ้านต่อสายหาธีรุตม์ในทันที มีเสียงให้รอสายไม่ถึงสามวินาที ปลายสายก็ตอบกลับมา
‘สวัสดีครับ’
นลินตกใจจนกระแทกหูวางสาย น้ำตาที่ไหลอาบแก้มขาดสะบั้น นี่เป็นเบอร์โทร.ของธีรุตม์ เธอความจำดีไม่มีทางจำผิดแน่ แต่ทำไม…
