บทที่ 8
วันรุ่งขึ้นฉางเต๋อก็ออกไปจัดการเรื่องที่นางร้องขอแต่เช้า ทำให้หลาย ๆ คนคิดว่านางจะต้องอยู่ที่จวนนี้เพียงลำพัง จึงได้เริ่มเข้ามาหาเรื่องนาง
“หึ ฉางกงกงไม่อยู่แล้ว ทีนี้เจ้าก็เป็นเพียงตัวไร้ประโยชน์ของจริง” ไป๋เลี่ยงหรูเอ่ยออกมาอย่างสมเพช
ไป๋รั่วซีนั่งดื่มชาอย่างไม่ทุกข์ร้อน “เจ้าไม่เห็นหรือว่านางกำนัลเหล่านี้ยังอยู่”
ก็แค่นางกำนัลเท่านั้น พวกมันจะกล้าทำอันใดข้า” เลี่ยงหรูเอ่ยออกมาอย่างถือดี นางเป็นถึงบุตรสาวของเสนาบดี นางกำนัลพวกนี้ไม่มีผู้ใดกล้ามีเรื่องกับนางหรอก
“ดี คิดได้แบบนี้ก็ดี” รั่วซีไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวแต่อย่างใด นางกำนัลของตำหนักชินอ๋องจะสามารถดูแคลนได้หรือ
“ข้าจะไม่ทนอีกต่อไป” เลี่ยงหรูเอ่ยออกมาอย่างเหลืออด เมื่อวานนางทนมามากพอแล้ว จากนี้นางจะไม่ขอทนอีกต่อไป
“คิดดีแล้วใช่หรือไม่ที่จะทำเช่นนี้” รั่วซียกถ้วยชาขึ้นจิบ ไม่ได้สนใจท่าทีเกรี้ยวโกรธของอีกฝ่ายเลยแม้
