บทที่ 10
ไป๋รั่วซีเดินออกมาจากเรือนด้วยสภาพที่ดูไม่ค่อยได้ แต่ก็ยังฉายแววของความงามอย่างไม่อาจปิดบัง
“พระชายาจะไปด้วยสภาพเช่นนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ” ฉางเต๋อที่มาดูความเรียบร้อย เมื่อเห็นสภาพของรั่วซีก็ได้แต่เอ่ยถาม
“ใช่ ข้าจะไปสภาพเช่นนี้” รั่วซีเดินออกไปขึ้นรถม้าอย่างไม่สนใจ เช่นนี้แหละคนถึงจะเชื่อว่านางได้รับความโปรดปรานจากท่านอ๋อง
“เช่นนั้นเชิญเสด็จพ่ะย่ะค่ะ” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตั้งใจแล้ว จึงไม่อยากจะขัด พระชายาคงตกลงกับท่านอ๋องได้แล้ว
รถม้าแล่นออกไปไม่ช้าไม่เร็ว รอบนี้ฉางเต๋อไม่ได้ติดตามไปด้วย เพราะคิดว่าคงจะไม่เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น แต่เขาก็ยังไม่วางใจ จึงได้ส่งองครักษ์ฝีมือดีลอบแฝงตัวเข้าไปอยู่ในขบวนรถม้าอีกหลายคน
ไม่นานรถม้าก็เคลื่อนตัวมาถึง ทั้งสามลงจากรถม้า ก่อนจะพากันเดินเข้าไปที่ตำหนักฉางชุน
“ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ” รั่วซีย่อกายคำนับผู้เป็นฮองเฮาด้วยท่าทางที่สง่างาม
“ตามสบา
