บทที่ 11
ไป๋รั่วซีได้แต่นิ่งอึ้งกับคำพูดของเขา เพราะไม่ได้ตั้งรับเรื่องที่จะเกิดขึ้นในวันนี้ เหตุใดทุกอย่างจึงได้กลายเป็นเช่นนี้ไปได้
“ร่องรอยเหล่านี้บนตัวของเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องทำมันขึ้นมาเอง เดี๋ยวข้าจะเป็นคนทำมันขึ้นมาด้วยตนเอง มันจะได้สมจริงขึ้นมาหน่อย” เหลียงหรงหวังเหล่ยเอ่ยพลางลูบนิ้วไปตามลำคอของรั่วซีอย่างแผ่วเบา
รั่วซีตัวแข็งทื่อกับการกระทำของเขา ก่อนจะพาเขาเปลี่ยนเรื่องคุย “ท่านอ๋องมาหาหม่อมฉันมีเรื่องอันใดหรือเพคะ”
“หึ” หวังเหล่ยหัวเราะออกมาน้อย ๆ เขารู้ดีว่าจุดประสงค์ของนางคืออันใด แต่ก็ยอมทำตามแต่โดยดี เพราะก็คิดว่าตนเองนั้นรุกหนักเกินไปจนนางไม่ทันตั้งตัว “ที่เจ้าไปหาฮองเฮาวันนี้ได้เรื่องอันใดบ้าง”
“อ้อ...” รั่วซีลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้เขาฟัง
“นางคิดจะให้เจ้าหักหลังข้าสินะ” หวังเหล่ยพูดไปพลางเล่นผมของรั่วซีไปพลาง หากจะให้เขาเดา ฮองเ
