บทที่ 17
เมื่อมาถึงวังหลวง ไป๋รั่วซีและสามีก็แยกย้ายกันไปคนละทาง ทั้งสองไม่ได้พูดคุยอันใดกันอีก
เหลียงหรงหลิวหยางมารออยู่ก่อนแล้ว ทุกครั้งที่ต้องมาพบหน้าของรั่วซี เขาจะแสดงออกถึงความกระตือรือร้นเสมอ เพื่อให้นางได้เห็นว่าเขามีความจริงใจต่อนางมากเพียงใด
“เจ้ามาแล้วรั่วเอ๋อร์” หลิวหยางเอ่ยเรียกรั่วซีอย่างสนิทสนม
“องค์รัชทายาท” รั่วซีย่อกายคำนับอีกฝ่ายด้วยท่าทางสง่างาม
“บอกแล้วว่าอย่าได้มากพิธี ยามอยู่กับข้าก็เรียกเพียงชื่อเล่นก็พอ” หลิวหยางบ่นออกมาเบา ๆ แต่ก็ไม่ได้จริงจังนัก
“ผู้คนมาก ทำเช่นนั้นจะไม่เป็นการเหมาะสม” รั่วซีเอ่ย ต่อหน้าผู้อื่นนางจะแสดงออกมากไม่ได้
“เป็นเจ้าที่ใส่ใจข้าเสมอ” หลิวหยางยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ไม่คิดเลยว่าแผนการที่วางไว้จะได้ผลดีเพียงนี้ อีกไม่นานทุกอย่างก็จะเป็นไปตามแผนการของเขา ได้กำจัดหวังเหล่ย ทั้งยังได้สตรีที่งดงามเช่นนี้มาครอบครอง
“พวกเรารีบตรวจดูค
