ตอนที่ 16 : ครัวตลาดแตก
1189 Words
ตอน : สมรภูมิแกงหม้อ
ร้านข้าวแกงแม่ประคอง (ตลาดเทเวศร์) เวลา 05:00 น.
สำหรับ ‘มิ๊ก’ แล้ว... นี่คือการเผชิญหน้ากับ ‘นรก’ ในรูปแบบที่เขาสถาปนาขึ้นเอง
เขายืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มควันที่ลอยฟุ้งมาจากเตาถ่าน กลิ่นพริกแกงคั่วกลิ้งที่ฉุนกึกจนทำให้แสบจมูก และเสียงมีดปังตอที่สับลงบนเขียงไม้ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณตลาดที่เพิ่งจะตื่นจากการหลับใหล
“ยินดีต้อนรับสู่โลกความจริงครับคุณชาย...”
‘เจโน่’ พูดพลางหัวเราะในลำคอ วันนี้เขาดู ‘ดิบ’ และอันตรายกว่าทุกวัน
เขาไม่ได้สวมเสื้อเชฟสีขาวตัวเนี๊ยบ แต่สวมเพียงเสื้อยืดสีดำคอกลมที่พับแขนเสื้อขึ้นจนสุดเพื่อความคล่องตัว เผยให้เห็นท่อนแขนล่ำสันที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนและรอยแผลเป็นจางๆ จากน้ำมันกระเด็น
เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผมและแนวกรามที่คมเข้ม ก่อนจะไหลผ่านลำคอที่ดูแข็งแรงหายวับเข้าไปในสาบเสื้อที่เปียกชื้น
“ร้อนขนาดนี้... คุณอยู่เข้าไปได้ยังไง”
มิ๊กบ่นอุบอิบขณะพยายามใช้หลังมือดันแว่นที่เริ่มเลื่อนหลุดเพราะความมันบนใบหน้า ใบหน้าขาวสะอาดของเขาบัดนี้แดงก่ำเพราะไอร้อนจากหม้อแกงใบยักษ์
“ก็บอกแล้วไงว่านี่มันครัวสัญชาตญาณ... ไม่ใช่ห้องแล็บติดแอร์”
เจโน่เดินเข้ามาใกล้ เขาใช้มือสากๆ ที่มีรอยด้านจากการทำงานหนักคว้าข้อมือมิ๊กไว้ แล้วยัด ‘ทัพพีเหล็ก’ ด้ามยาวใส่มือ
“ตักแกงพะแนงใส่ถุง... ห้ามหก ห้ามเลอะขอบ และห้ามช้า ลูกค้าตลาดเทเวศร์ไม่มีใครรอคุณตวงสารเคมีหรอกนะมิ๊ก”
...
ในมุมหนึ่งของร้าน ‘หลิว’ ยืนนิ่งสงบอยู่หน้ากองผักกองโต
เธอถอดเสื้อคลุมออกเหลือเพียงเสื้อยืดสีขาวรัดรูปที่ดูเนี๊ยบสะอาดตา เธอรวบผมตึงเป๊ะเหมือนเดิมไม่มีปอยผมหลุดรอดออกมาแม้แต่เส้นเดียว
หลิวหยิบ ‘มีดปังตอ’ คู่ใจขึ้นมา กวาดสายตามองกะหล่ำปลีและหัวไชเท้าตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงมีดกระทบเขียงไม้ดังรัวเร็วและสม่ำเสมอราวกับเสียงกลองศึก ผักทุกชิ้นถูกซอยออกมาด้วยความหนาที่เท่ากันเป๊ะจนน่าขนลุก
‘แม่ประคอง’ หรือแม่ของเจโน่ที่กำลังยืนปรุงแกงส้มอยู่ข้างๆ ถึงกับหยุดมือมองด้วยความทึ่ง
“โอ๊ย... นังหนูคนนี้มันมีวิชาแฮะ สับผักเร็วกว่าเครื่องจักรอีก”
หลิวไม่ได้ตอบคำชมนั้น เธอเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ แล้วก้มหน้าทำงานต่อด้วยความเงียบเชียบและทรงพลัง
สำหรับเธอ... ไม่ว่าจะครัวโรงแรมห้าดาวหรือครัวร้านข้าวแกงข้างถนน ทุกอย่างคือการทดสอบขีดจำกัดของตัวเอง
...
“พะแนงสอง! เขียวหวานถุง! ไข่ดาวสามฟอง!”
เสียงตะโกนสั่งอาหารดังระงม มิ๊กเริ่มรับมือไม่ถูก
เขาพยายามจะตักแกงให้ได้ปริมาณที่เท่ากันทุกถุงตามที่สมองสั่งการ แต่ความวุ่นวายรอบข้างทำให้เขาเริ่มรน จนน้ำแกงสีส้มจัดจ้านกระเด็นเปื้อนแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาเป็นจุดๆ
“เจโน่... มันเปื้อน!” มิ๊กครางออกมาด้วยความตกใจ
เจโน่ที่กำลังสะบัดกระทะทอดไข่ดาวรวดเดียวสิบใบด้วยมือเดียว หันมามองพาร์ทเนอร์ของตัวเอง
เขาวางกระทะลงชั่วครู่ เดินเข้ามาซ้อนหลังมิ๊กในระยะที่แผ่นอกกว้างแทบจะแนบชิดกับแผ่นหลังบาง
เจโน่เอื้อมมือที่ร้อนระอุมาจับมือมิ๊กที่ถือทัพพีไว้แน่น แขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขาโอบล้อมตัวมิ๊กไว้จนดูเหมือนเขากำลังกอดคนตัวเล็กกว่าจากด้านหลัง
“อย่ามองที่รอยเปื้อน... มองที่ความหิวของคนรอ”
เจโน่กระซิบเสียงต่ำข้างหู ลมหายใจร้อนๆ ผสมกลิ่นเหงื่อและเครื่องเทศทำให้อัตราการเต้นของหัวใจมิ๊กพุ่งสูงขึ้นกว่าอุณหภูมิของหม้อแกง
“ขยับตามจังหวะกู...”
เจโน่บังคับมือมิ๊กให้ตักแกงด้วยท่าทางที่รวดเร็วและลื่นไหล น้ำแกงที่เคยกระเด็นกลับนิ่งสงบและลงไปอยู่ในถุงอย่างพอดิบพอดี
สัมผัสจากมือที่หยาบกร้านแต่แข็งแกร่งของเจโน่ ทำให้มิ๊กเริ่มรู้สึกถึง ‘จังหวะ’ ของครัวแห่งนี้... จังหวะที่ไม่ได้ถูกกำหนดด้วยตัวเลข แต่ถูกกำหนดด้วยลมหายใจของคนที่ต้องปากกัดตีนถีบ
...
ผ่านไปสามชั่วโมง สมรภูมิมื้อเช้าก็สิ้นสุดลง
ทั้งสามคนมานั่งพักอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวยาวหลังร้าน สภาพแต่ละคนดูไม่ได้เลย
มิ๊กนั่งหอบหายใจ ผมม้าที่เคยเซตมาอย่างดีบัดนี้เปียกชุ่มและยุ่งเหยิง เขาถอดแว่นสายตาออกมาเช็ดคราบละอองน้ำมัน ใบหน้าที่เคยดูหยิ่งพยองบัดนี้ดูอ่อนล้าแต่กลับมีประกายบางอย่างที่ต่างออกไป
“เป็นไง... รสชาติของหยาดเหงื่อ?” เจโน่ถามพลางยื่นขวดน้ำเย็นเย็นให้มิ๊ก
“เค็ม...” มิ๊กตอบสั้นๆ ก่อนจะดูดน้ำเข้าปอดอึกใหญ่
“แต่มันก็... ไม่เลวนะ”
หลิวที่นั่งฝั่งตรงข้ามมองดูมือของตัวเองที่มีรอยแดงจากการจับปัดตอหนักๆ เป็นเวลานาน เธอเหลือบมองมิ๊กและเจโน่ด้วยสายตาที่ดูอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย
“ความเป๊ะของสถาบัน... ใช้ไม่ได้ที่นี่เลยนะคะ” หลิวเปรยขึ้นมา
“ก็ใช่ไง...” เจโน่ปาดเหงื่อที่หน้าผากทิ้ง “เพราะที่นี่เราไม่ได้ปรุงอาหารเพื่อเอาคะแนน... แต่เราปรุงเพื่อชีวิต”
เจโน่หันไปมองมิ๊กที่กำลังพยายามใช้ทิชชู่ซับคราบแกงที่เสื้อ เขายิ้มมุมปาก ยิ้มที่เป็นธรรมชาติและไม่มีการเสแสร้ง
“วันนี้นายทำได้ดีมากนะมิ๊ก... ถ้าไม่นับเรื่องที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ตอนโดนพริกแกงกระเด็นใส่”
“ผมไม่ได้จะร้องไห้ซักหน่อย!” มิ๊กเถียงกลับทันควัน หน้าแดงก่ำ
“เออ... เชื่อก็ได้”
เจโน่ขยับเข้าไปใกล้ ใช้ปลายนิ้วโป้งเขี่ยคราบพริกที่แก้มของมิ๊กออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสสั้นๆ นั้นทำให้ความเงียบปกคลุมไปทั่วโต๊ะ
แม้แต่หลิวยังต้องแกล้งหันไปมองนกมองไม้ทางอื่น
ความรู้สึกที่ ‘สุก’ อย่างช้าๆ ท่ามกลางไอร้อนของครัวตลาดเทเวศร์ เริ่มขยับขยายพื้นที่ในใจของคนทั้งสามทีละนิด
มันไม่ใช่ความรักที่หวือหวา แต่มันคือการยอมรับใน ‘รสชาติ’ ที่แตกต่างของกันและกัน
“แม่ครับ! วันนี้สามแรงแข็งขัน แม่จ่ายค่าตัวเป็นอะไรดี?” เจโน่ตะโกนถาม
“ข้าวแกงก้นหม้อคนละจานไงเจ้าโน่! กินซะ... จะได้มีแรงกลับไปเรียนทฤษฎีบ้าบอของพวกเจ้าต่อ!”
เสียงแม่ประคองตะโกนตอบกลับมาพร้อมเสียงหัวเราะ
ในเช้าวันนั้น... ข้าวแกงก้นหม้อที่ดูเละเทะและไร้ระเบียบที่สุด กลับเป็นอาหารที่อร่อยที่สุดเท่าที่มิ๊กและหลิวเคยชิมมาในชีวิต
- Writer
