ตอนที่ 17 : รสชาติของ "บ้าน"
948 Words
ร้านข้าวแกงแม่ประคอง (หลังครัว) เวลา 09:30 น.
แสงแดดอ่อนๆ ยามสายเริ่มลอดผ่านหลังคาสังกะสีเข้ามายังโต๊ะไม้ตัวยาวหลังร้าน
สมรภูมิข้าวแกงยามเช้าสิ้นสุดลงแล้ว ทิ้งไว้เพียงหม้อเปล่าที่มีน้ำแกงติดก้นอยู่เล็กน้อย
และความเหนื่อยล้าที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของทุกคน
‘แม่ประคอง’ เดินถือชามพลาสติกใบโตสามใบออกมาวางบนโต๊ะ ในนั้นคือข้าวสวยร้อนๆ
ที่โปะมาด้วยแกงหลายอย่างคลุกเคล้ากันจนดูนัวไปหมด
“กินกันได้เลยนะลูก ของอร่อยที่สุดมันอยู่ที่ก้นหม้อแบบนี้แหละ” แม่ประคองยิ้มกว้างพลางตักพริกน้ำปลาถ้วยเล็กส่งให้
‘มิ๊ก’ มองจานอาหารตรงหน้า เขาไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะมานั่งกิน ‘ข้าวคลุกแกงก้นหม้อ’ ในสภาพที่เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนแบบนี้ แต่กลิ่นหอมของกะทิที่เคี่ยวจนแตกมันและเครื่องเทศเข้มข้นกลับทำให้เขาท้องร้องอย่างห้ามไม่ได้
เขาเหลือบมองคนข้างๆ ‘เจโน่’ กำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่มรวดเดียวเกือบหมด
ท่ามกลางไอร้อนของครัว เจโน่ดูโดดเด่นอย่างน่าประหลาด แม้จะเหงื่อท่วมจนเสื้อยืดสีดำแนบไปกับลำตัว แต่ใบหน้าคมคายของเขากลับยังดูสะอาดและหล่อเหลา ผิวของเขาไม่ได้ดำกร้านเหมือนคนที่ทำงานกรำแดดอย่างที่มิ๊กเคยเข้าใจผิดในตอนแรก แต่มันกลับเป็นผิวที่ดูสุขภาพดีและสว่างนวลเมื่อต้องแสงแดดสลัวๆ หลังร้าน
รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากขณะที่เขามองแม่ตัวเองทำงาน ทำให้เจโน่ดู ‘นุ่มนวล’ ขึ้นกว่าตอนอยู่ในห้องแล็บเป็นร้อยเท่า
“เป็นไงคุณชาย... อึ้งในความหล่อของพี่จนลืมกินข้าวเลยเหรอ?” เจโน่ทักขึ้นพร้อมยักคิ้วกวนๆ
“หลงตัวเอง... ผมแค่คิดว่าแกงมันกลิ่นแรงจนเวียนหัวต่างหาก” มิ๊กแก้เก้อด้วยการก้มหน้าตักข้าวเข้าปากคำเล็กๆ
แต่พอรสชาติสัมผัสโดนลิ้น... ดวงตาภายใต้แว่นสายตาก็เบิกกว้างขึ้น
“อร่อย... มันเข้มข้นกว่าที่ผมเคยชิมที่ไหนเลย”
“แน่นอนสิคะคุณน้าประคอง... รสชาติของแกงส้มที่มีน้ำจากก้านผักซึมลงไปรวมกับน้ำแกงก้นหม้อ มันคืออูมามิแบบธรรมชาตินะคะ” ‘หลิว’ พูดเสริมขณะที่เธอค่อยๆ คีบผักเข้าปากด้วยท่าทางเรียบกริบ แม้ในสภาวะที่ดู ‘เละเทะ’ แบบนี้ หลิวก็ยังคงรักษามาตราฐานความนิ่งไว้ได้เหมือนเดิม
“ไอ้หนูคนนี้พูดจาเข้าทีแฮะ” แม่ประคองหัวเราะชอบใจ พลางหันไปทางเจโน่ “เจ้าโน่... เพื่อนลูกสองคนนี้เก่งนะ มิ๊กก็ขยัน ถึงจะดูบอบบางไปหน่อยแต่ตักแกงไม่บ่นซักคำ ส่วนหลิว... น้าว่าถ้าเปิดร้านแก่งแย่งลูกค้ากัน น้าคงแพ้ราบคาบ”
เจโน่หัวเราะร่า เขาเอื้อมมือไปหยิบเศษใบมะกรูดที่ติดอยู่ที่ผมของมิ๊กออกให้โดยธรรมชาติ มือสากๆ ของเขาเฉียดหน้าผากมิ๊กไปนิดเดียวจนคนตัวเล็กกว่าชะงัก
“พวกเขาน่ะเก่งแต่ในตำราครับแม่... ต้องพามาขัดเกลาที่นี่บ่อยๆ”
“ใครจะมาบ่อยๆ กัน!” มิ๊กท้วง แต่ในใจกลับไม่ได้รู้สึกปฏิเสธอย่างที่ปากพูด
บรรยากาศบทโต๊ะอาหารไม้เก่าๆ เต็มไปด้วยความเรียบง่าย แม่ประคองเล่าเรื่องเจโน่ตอนเด็กๆ ที่เคยแอบเอาพริกแกงมาเล่นจนหน้าแดงไปทั้งตัว หรือเรื่องที่เจโน่แอบฝึกควงตะหลิวตามอากงจนเกือบทำครัวไฟไหม้
มิ๊กนั่งฟังเงียบๆ เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าความ ‘มุทะลุ’ และ ‘สัญชาตญาณ’ ของเจโน่ไม่ได้มาจากความโชคดี แต่มันมาจากการหล่อหลอมในครัวแห่งนี้มาตลอดชีวิต
ในขณะที่หลิวเองก็ดูผ่อนคลายลง เธอร่วมวงสนทนาเรื่องเทคนิคการตำพริกแกงกับแม่ประคองอย่างถูกคอ เป็นภาพที่หาดูไม่ได้เลยในรั้วสถาบันอันแสนกดดัน
“ที่นี่... ไม่เหมือนที่บ้านหนูเลยค่ะ” หลิวเปรยขึ้นมาเบาๆ สายตามองไปที่กองหม้อแกงที่รอการล้าง “ที่นี่มีเสียงหัวเราะ... แต่ที่บ้านหนูมีแต่เสียงคำสั่ง”
เจโน่หยุดเคี้ยวข้าว เขามองหน้าหลิวแล้วพยักหน้าเข้าใจ
“ครัวมันมีสองแบบหลิว... ครัวที่ปรุงเพื่อชนะ กับครัวที่ปรุงเพื่ออยู่รอดและมีความสุข” เจโน่พูดเสียงทุ้ม “ที่นี่เราปรุงแบบหลัง... ซึ่งกูอยากให้มึงกับมิ๊กได้ลองชิมรสชาตินี้ดูบ้าง”
มิ๊กมองหน้าเจโน่ที่ตอนนี้ดูจริงจังและมั่นคง เขารู้สึกว่าช่องว่างระหว่างโลกของเขากับเจโน่เริ่มแคบลงเรื่อยๆ ไม่ใช่เพราะเจโน่พยายามทำตัวให้ดูหรูขึ้น แต่เพราะเจโน่กำลังพาเขาลงมาสัมผัสความงามในความธรรมดา... ความหล่อเหลาที่ไม่ได้มาจากหน้าตาเพียงอย่างเดียว แต่มาจากจิตวิญญาณของคนทำอาหารที่แท้จริง
“กินเสร็จแล้ว เดี๋ยวพาไปล้างจานต่อ...” เจโน่ทำลายความซึ้งทันที
“อะไรนะ! ผมทำตั้งเยอะแล้วนะเจโน่!” มิ๊กโวยวาย
“เอ้าน่า... ทำงานให้ครบสูตรดิคุณชาย เดี๋ยวแม่กูหักค่าข้าวไม่รู้นะ”
เสียงเถียงกันของคนสองคนดังลั่นหลังครัวสลับกับเสียงหัวเราะของแม่ประคอง ในเช้าวันที่แสนเหนื่อยและเลอะเทอะ... รสชาติของข้าวแกงก้นหม้อกลับซึมลึกเข้าไปในหัวใจของคนสามคน มันคือรสชาติของความเข้าใจที่กำลัง ‘เข้มข้น’ ขึ้นตามเวลา
- Writer
