ในที่สุดวันที่จินต์ไม่อยากให้มาถึงมันก็มาถึง ความจริงเขาไม่ควรมาอยู่ตรงนี้เพราะวนิดาไม่สะดวกมาร่วมงานในวันนี้แล้ว อีกฝ่ายเพิ่งจะนึกได้เมื่อหลายวันก่อนว่าติดงานแต่งงานของเพื่อนอีกคนซึ่งอยู่ต่างประเทศ
แต่สุดท้ายจินต์ก็เดินทางหลายชั่วโมงจากกรุงเทพมาภูเก็ตเพื่อยืนโง่ ๆ อยู่บริเวณหน้างานแต่งของกวินท์และโยษิตา ซึ่งถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมติดหาดทรายสีขาวสวยงามตาแห่งหนึ่ง
จินต์ยังคงทำเพียงแค่มองคนที่เดินเข้าไปร่วมงานมงคล แขกเหรื่อที่มาร่วมงานนี้มีทั้งคนไทยและต่างชาติ คงไม่แปลกนักเพราะทั้งกวินท์และโยษิตาต่างก็ไปใช้ชีวิตอยู่ต่างแดนกันมาเป็นเวลานาน
บางเวลาสองเท้ามันก็ก้าวไปข้างหน้า แต่ไม่นานก็วกกลับมายืนอยู่ที่เดิม ใจหนึ่งเขาก็อยากเข้าไปแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาว ยินดีที่โยษิตาเจอคนดี ๆ และได้มีชีวิตครอบครัวที่ดีกว่าที่เคยผ่านมา
แต่อีกใจหนึ่ง...กลับบอกว่าเขาไม่ควรทำอะไรที่มันฝืนตัวเองขนาดนั้น เขาจะพูด
