หลังจากที่จินต์พาหนูยิ้มเดินออกไปจากคาเฟ่ บรรยากาศระหว่างสองสาวก็ตกสู่ความเงียบชวนให้น่าอึดใจ แม้จะเดินมานั่งร่วมโต๊ะเดียวกันแต่ก็ยังไม่มีใครเริ่มพูดอะไร จนกระทั่ง...
“พี่ขอโทษนะ/ดาขอโทษค่ะ”
ประโยคเดียวกันถูกถ่ายทอดออกมาในเวลาไล่เลี่ยกันโดยไม่ได้นัดหมาย และดูเหมือนมันจะทำให้ความตึงเครียดระหว่างโยษิตาและวนิดาบางเบาลง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะของทั้งสองคน
“พอมาคิดดูแล้ว ถ้าเป็นดา ดาเองก็คงไม่รู้จะพูดออกมายังไงเหมือนกัน ขอโทษนะคะที่ตอนนั้นดาไม่ได้คิดถึงใจพี่โยเลย เอาแต่โวยวายใส่พี่โยไปแบบนั้น”
โยษิตาส่ายหน้าช้า ๆ เพื่อปฏิเสธคำขอโทษจากน้องสาวคนสนิท “ดาไม่ผิดหรอก พี่นี่แหละที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษ พี่ผิดเองที่คิดน้อย คิดว่าการไม่พูดและปล่อยให้เรื่องของพี่กับคุณจินต์มันกลายเป็นอดีตน่าจะดีกว่า ทั้งที่มันไม่ควร พี่ขอโทษนะ อีกอย่างพี่ไม่เคยมองดาเป็นคนอื่นไกลเลย พี่เสียใจจริง ๆ ที่ทำให้ดาต้องรู้สึ
