“อาจารย์ วันนี้หนูลาป่วยหนึ่งวันนะครับ”
ยูบอกคนปลายสายเสียงแหบ หลังจากนอนไปได้หนึ่งชั่วโมง เมื่ออาจารย์รับทราบแล้ว ยูวางโทรศัพท์ทันที หลับตาพริ้ม แต่พลันลืมขึ้น
เพราะอาเขยเฮงซวย ที่นอนซ้อนหลัง กอดยูไม่ปล่อย ตื่นบนตื่นล่าง เบียดกายแทรกผ่านน้ำสีขาวขุ่น ที่เหนียวหนืดเข้าไปในโพรง ขยับเนิบๆ
ยูอยากสบถคำหยาบ แต่พ่อแม่สอนมาดี จึงเก็บมันไว้ในใจ ตัวสั่นคลอนตามแรงกระแทก
“อืออ...ผมว่าจะลืมๆ เรื่องเมื่อคืนแล้วนะ เห็นแก่ที่คุณกำลังเมาและเครียด แต่นี่คุณสร่างแล้ว” ยูเว้นจังหวะการพูด ผลักต้นขาที่พาดบนเอว
“ลึกไป...คุณกร ขยับออกไปหน่อย”
“แล้วอะไร? เธอพูดต่อสิ และก็เวลาพูดกับกู ไม่แทนตัวเองว่าหนูๆ บ้างล่ะ ยั่วดีฉิบหาย”
“ไอ้คนหยาบคาย!” ยูอดไม่ไหว
“พูดมาสิ”
“ผมไม่คิดว่าคุณจะทำกันแบบนี้อีก!” ยูขยับหนีไปคว่ำ โก้งบั้นท้ายขึ้น กรผมกระเซิง ทว่ามองมุมไหน ก็บอกได้คำเดียวว่าโคตรหล่อ มองหลาน
“ลุกมาทำสิ ครั้งน
