🔥เรื่องที่19 #1 จิณณ์ต้องไปอยู่กับเพื่อนพ่อและลูกของเขาเพื่อขัดดอก 3P

1229 Words

“เรียกฉันว่าปะป๊าสิ” “...ปะป๊า จิณณ์อยากกินไอติมอีก” “จิณณ์พ่อสอนว่ายังไง ท้ายประโยคหนูต้องพูดครับด้วยสิ” จบประโยค จิณณ์รีบทำตามที่พ่อแท้ๆ บอก แล้วหลังจากวันนั้นก็ไม่เจอพ่ออีกเลย ในตอนที่จิณณ์เป็นแค่เด็กเจ็ดขวบ จิณณ์รู้แค่ว่าพ่อไปทำงานต่างประเทศเลยฝากเขาไว้กับอัคคีซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของพ่อ แต่พอโตขึ้นเรื่อยๆ จิณณ์ก็ตาสว่างวาบ พ่อของเขาไม่ได้ไปไหนไกล ส่วนที่หายหน้าหายตาไป เพราะพ่อยกเขาให้อัคคี เพื่อขัดดอกเงินที่พ่อยืมฝ่ายนั้นมา... 22.00 น. XXX : HBD ขอให้มีความสุขมากๆ นะจิณณ์ และขอโทษนะที่เราอวยพรแกช้า พอดียุ่งๆ นะ จิณณ์ยิ้มหวานหลังอ่านข้อความจากคนที่ตัวเองแอบชอบ แต่ไม่ทันได้ตอบรถไฟฟ้าก็มาถึงสถานีที่เขาจะต้องลง ซึ่งเป็นสถานีสุดท้ายพอดี จิณณ์เดินเอื่อยๆ ต่างจากผู้คนรอบกาย เขาทอดมองถนนที่ส่องสว่างด้วยแสงสีส้มนวล แม้ดึกดื่นแต่รถลายังคงพลุกพล่าน แถมในเมืองหลวงเช่นนี้มีรถเฟอร์รารี จากัวร์ ให้เห็นเป็นระยะ จิณณ์ไม่เคยอยากได้ เพียงแอบคิดเล่นๆ ว่าขอเป็นเครื่องจักรอย่างมันได้ไหม จิณณ์อยากจะโลดแล่นไปทั่วโดยที่ไม่ต้องคิดอะไร หรือไม่เศรษฐีที่เป็นเจ้าของรถพวกนี้ โปรยเงินมาให้เขาสักสองสามแสนก็ได้ จะได้เอาไปใช้หนี้คุณอัคคีหรือไฟ ผู้ชายเย็นชา หน้าเลือด จิณณ์ใช้เวลาเดินไม่นานก็ถึงที่พัก “คุณไฟครับ นี่คือเงินจากงานพาร์ทไทม์งวดแรกของผม” จิณณ์ส่งเงินให้คนที่เขาหลงคิดว่าดีมาโดยตลอด แต่ทุกวันนี้จิณณ์ฉลาดแล้ว “18 ปีบริบูรณ์แล้วใช่ไหม?” “ครับ” จิณณ์อายุ 18 บริบูรณ์ตั้งแต่ปีที่แล้วแต่ไม่รู้ทำไมลางสังหรณ์ถึงบอกว่ายังไม่ให้บอก “จริงๆ 18 ปีตั้งแต่ปีที่แล้วแล้วนี่” นั่นไง โดนจับได้จนได้ “พ่อ...แบบนี้ผมก็เย็ดมันได้แล้วดิ” “ห้ะ??” จิณณ์หน้าเหวอ ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เขาเป็นผู้ชายและกราฟลูกชายของไฟไม่ได้เป็นเกย์ กราฟเลือกฟันแต่สาวหน้าตาดีๆ คงจะหูฝาดไปจริงๆ นั่นแหละ “โกหกฉันทำไม?” ไฟไม่ตอบลูก คว้าซิการ์มาคาบ จิณณ์รีบมองหาไฟแช็ก จุดไฟให้อย่างรู้หน้าที่ ใบหน้าก็ยังเด๋อด๋าไม่หาย มือไม้สั่นระริก “คุณไฟ จิณณ์จะไปนอนแล้ว เงินนี่ถือเป็นดอกเบี้ยที่พ่อของจิณณ์ติดค้างคุณไว้นะครับ” “เดี๋ยวสิ กูขอเย็ดก้นมึงก่อน” กราฟรั้งเอวจิณณ์ให้กลับมายืนตรงหน้าพ่อที่หล่อเหลาเอาการ ส่วนกราฟก็หล่อไม่แพ้กัน และยังคาบช้อนเงินช้อนทองออกมา พ่อลูก คู่นี้ราวกับเป็นลูกรักของพระผู้สร้างโลก “กราฟปล่อยจิณณ์” “ปล่อยในเหรอ?” “มะไม่ใช่ กราฟ ไม่เอา อย่าแกล้งจิณณ์แบบนี้” จิณณ์ถูกแรงคนที่ยืนข้างหลังดันจนจะล้ม เขาเกาะพนักพิงโซฟา กักขังไฟไว้ตรงกลางโดยไม่ตั้งใจ กางเกงสแล็คถูกรั้งออกจากขา และกราฟยังยกขาข้างหนึ่งของจิณณ์เหยียบโซฟา เท้าของจิณณ์ขนาบต้นขาไฟอย่างเลี่ยงไม่ได้ กลิ่นหอมดอกไม้ลอยออกจากตัวของจิณณ์ “กราฟไม่เอาแบบนี้” จิณณ์โวยวายลั่นมือหวดหลังมือของกราฟที่ล็อกเอวเขาไว้แน่น แต่ไม่นานก็ต้องกลับไปจับพนักพิงโซฟาเช่นเดิม โดยที่ไฟอยู่กึ่งกลาง กราฟกระชากเสื้อนักศึกษาขาดลุ่ย ยอดตุ่มไตลอยเด่นอยู่ตรงริมฝีปากหยักหนา ไฟปล่อยพ่นสีเทาลอยอ้อยอิ่ง เวลาคล้ายผ่านไปเชื่องช้า การฟหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋า เสียงซองฉีกขาดตามด้วยความเย็นวาบสัมผัสที่ช่องทางหลัง จิณณ์ดิ้นไม่หลุดแล้ว ปากเม้มแน่น ตัวคลอนไปตามแรงนิ้วที่เบียดเข้าออกในรูกลางกาย กระตุกทุกครั้งที่เข้ามาลึก “ผ่อนคลายหน่อยสิ...รัดนิ้วกูจนจะขาดแล้ว ซี้ด โคตรแน่น ถ้าได้เข้าไปแม่งจะมันแค่ไหนวะ” “อึ่ก อืออ” จิณณ์สะบัดหน้ารัวๆ “ไม่เอา กราฟอย่าเข้ามา” . . 1 เดือนผ่านไป “จิณณ์ทำไมช่วงนี้แกดูโครมๆ อะ” องุ่นสาวร่างเล็กหน้าธรรมดาทั่วไป ทว่าเป็นคนที่จิณณ์หลงรักมานานมาก ตั้งแต่ชั้นป.1 จิณณ์จับมือสวยที่เลื่อนมาเกลี่ยผมปรกหน้าของเขา และเอียงหน้าขนาบมือเพื่อสัมผัสไออุ่น “...” แต่ไม่ทันตอบอีกคนก็แทรก “แกเป็นบ้าไรเนี่ย” องุ่นรีบชักมือกลับ “ก็ดูซีรีส์ที่เธอชวนดูไง...สนุกดีนะ แต่ขอบตาดำเป็นหมีแพนด้าเลยไหมล่ะ” จิณณ์ยิ้ม ถึงแม้จะรู้สึกผิดที่โกหก แต่ถ้าให้ตอบความจริง เธอคงช็อกตายแน่ๆ เพราะสาเหตุที่เขานอนดึกจนโครม ไม่ได้มาจากงานพิเศษหลังเลิกเรียน แต่เพราะกราฟรังแกเขาทั้งคืน! “เห็นไหมล่ะ เราบอกแล้วว่าต่อให้คนที่ไม่ชอบดูหนัง ถ้าได้ดูซีรีส์เรื่องนั้นรับรองไม่หลับไม่นอน...” องุ่นพูดแจ้วๆ จิณณ์ก็ฟังอย่างมีความสุข . . “พ่อ...พ่อบอกจิณณ์มาเถอะนะว่าติดเขาไว้เท่าไร นะพ่อนะ จิณณ์ขอร้องล่ะ” จิณณ์พูดขณะเดินรอบห้องซอมซ่อไปพร้อมเก็บกวาด ตอนที่จิณณ์ยังเด็กพ่อเขาหล่อแบดมากๆ แต่ไม่รู้อะไรทำให้คนคนนี้กลายสภาพเป็นเช่นนี้ “มึงไปซะ เดี๋ยวเขาก็รู้หรอกว่ามาหากู” “งั้นบอกจิณณ์มาสิว่าติดเขาไว้เท่าไร?” “ติดเท่าไรก็เรื่องของกู” “แต่มันเอี่ยวมาถึงจิณณ์นะพ่อ” จิณณ์เม้มปากแน่น เพราะพ่อไม่รู้หรอก ว่าตอนนี้เขาต้องเผชิญกับอะไร และถึงแม้เขาอาจไม่มีปัญญาหาเงินไปใช้ผู้ชายคนนั้น แต่จิณณ์จะพยายามให้ถึงที่สุดเผื่อว่าสักวันเขาจะได้หลุดพ้นจากพ่อลูกคู่นั้น เป็นอิสระดั่งนกที่โบยบินบนท้องนภา แม้ไม่รู้จะจับหนอนได้ไหม แต่พวกมันก็ไม่เคยย่อท้อ “กูไม่รู้! กูจำไม่ได้!” “เฮ้อ...” จิณณ์ถอนหายใจ แต่สาเหตุที่เขาพยายามจะติดต่อ ตามหาพ่อให้ได้มาโดยตลอด ไม่ใช่แค่เรื่องหนี้สิน ทว่ามีเรื่องความเป็นห่วงเป็นใยมาเกี่ยวด้วย ถึงพ่อจะทำเขาไว้ไม่ดี แต่จิณณ์นั้นรักพ่อ เมื่อทำความสะอาดห้องของพ่อเสร็จแล้ว จิณณ์เอาของในถุงพลาสติกสามสี่ใบออกมากอง และจัดเรียงแยกประเภท ของกินที่ต้องเก็บไว้ในตู้เย็น เขาก็เรียงรายให้สวยงาม ของใช้ก็ไม่ต่างกัน เมื่อทำทุกอย่างเรียบร้อย ก็รีบกลับบ้าน และถึงก่อนกลับพ่อจะบอกว่าไม่ต้องมาที่นี่อีกแล้ว จิณณ์ก็โต้ไปทันที ว่าเจอกันพรุ่งนี้นะพ่อ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more