“ไอ้จิณณ์หัดสูบบุหรี่ตั้งแต่ตอนไหนวะเนี่ย”
“เมื่อกี้นี้แหละพี่” จิณณ์ตอบเพื่อนร่วมงาน เขามองบุหรี่ในซอกนิ้วแล้วสูบเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อนจะสำลักควันจนน้ำหูน้ำตาไหล
“หึหึ ไอ้อ่อนเอ๊ย” เพื่อนร่วมงานหัวเราะร่วนพร้อมกับลูบแผ่นหลังจิณณ์แผ่วเบาหลายครั้ง
“พี่ แม่งร้อนไปทั้งอกเลยว่ะ”
“ก็นะ สูบไม่เป็นแล้วเล่นซะแบบร้อนเลย อะ เอาที่กูไปลองสูบดู...ค่อยๆ สูบเข้าไปสิวะ”
“แค่กๆ!” จิณณ์สำลักหลังสูบเอาสารนิโคตินเข้าปอดสองสามรอบ ทว่าแค่นี้ไม่คณามือ
เริ่มมวนที่สองจิณณ์ก็สูบเป็น แต่หลังเป็นแล้ว เขาก็นั่งหอบบนพื้นหลังร้านอาหารที่ตนมาทำงานพาร์ทไทม์ เพื่อนร่วมงานมองเขาแล้วก็ขำ
“กูสูบก็เพราะเหนื่อย...หมายถึงใจนะ”
“...” จิณณ์มองเพื่อนโดยไม่พูดอะไร
“อย่าแบกไว้เยอะ แต่ถ้าไม่ได้แบกอะไรเลยก็อย่าไปสูบมัน มันไม่ดี...ก็ต่อหัวใจอีกนั่นแหละ”
“คมสัตว์เลยว่ะพี่” จิณณ์เอ่ยยิ้มๆ
.
.
ครืดด ครืดด
จิณณ์กวาดมือทั่วหัว
