“พี่ฉัตร ผมชอบพี่ครับ”
“แล้วไงเหรอ จะขอพี่เป็นแฟนว่างั้น แต่โทษที พี่ไม่นิยมกินเนิร์ดเหมือนกันว่ะ” ฉัตรดันแว่นตา นี่เป็นครั้งแรก ที่มีคนมาจีบเขา ในสภาพที่ไม่น่าดู
ก็นะ ตอนนี้เขาสวมแว่นตาหนาเตอะ ปล่อยผมยาวประบ่า แถมก่อนออกจากบ้าน ก็ไม่ได้หวีผม มาเรียนในสภาพทุเรศทุรัง
และยังเฉิ่มเชย แล้วน้องมันไปเห็นความดูดีของเขาจากตรงไหน แต่ช่างเถอะ
ฉัตรกำลังนึกถึงเด็ก ที่ไปนอนด้วยเมื่อคืน ฝ่ายนั้นตัวเล็ก หน้าตาน่ารัก เขาแทงตรงนั้นของอีกฝ่าย จนเด็กมันเอวแทบเคล็ด
แต่ฉัตรก็ไม่ใช่พวกชอบนอนกับใครซ้ำ เกินสองครั้ง คืนนี้เขาจะไปหาเหยื่อรายใหม่ที่ผับ
ลิ้มรสความสนุกในวัยรุ่นตกมัน ต่อไปอย่างไม่รู้จบสิ้น นาน ๆ ทีชีวิตจะเป็นอิสระจากพ่อแม่
ที่เคี่ยวเข็ญให้ตั้งใจเรียน อ่านหนังสือจนสายตาสั้น แต่ก็ไม่ใช่ เพราะหนังสืออย่างเดียว เขาชอบดูหนังผู้ใหญ่ ดูไปชักไป สายตาจึงสั้น
“พี่ฉัตร ผมเปลี่ยนตัวเองเพื่อพี่ได้นะ รอผมสักหน่อยได้ไหมครับ ผมจะทำให้ตัวเองดูดีกว่านี้ นะพี่ฉัตร ผมชอบพี่จริงๆ ผมอยากคบกับพี่”
“ไม่ล่ะ ภาพความจำพี่ มันเห็นนายเป็นเนิร์ดไปแล้ว อย่าเปลี่ยนอะไรเพื่อพี่เลย”
ฉัตรไม่เสียเวลากับอีกฝ่ายต่อ เดินขึ้นตึกเรียน เช้าวันนี้ว่าจะอารมณ์ดีหน่อย ก็ต้องปวดหัว เพราะมีเด็กวิศวกรรมสุดเนิร์ดมาจีบ
เสื้อช็อปที่อีกฝ่ายสวม มันก็ดูดีอยู่หรอก แต่เห็นแว่นตาที่เด็กนั่นสวม แล้วมันขัดใจ
และก็ถึงฉัตรจะใส่แว่นเหมือนกัน ทว่าตกดึกเขาเนี่ยแหละ สัตว์ป่าดุร้ายในยามราตรี...
“ใครทำน้องกูร้องไห้ บอกมากูจะไปกระทืบมัน” เวย์พูดพร้อมกับกำหมัดแน่น
จนเห็นเส้นเลือดปูดโปน เมื่อเช้าน้องรหัสที่ตั้งใจเรียน แม้อยู่ปี1 ก็ยังมาสอนการบ้าน พี่รหัสสุดฮอตอย่างเขา ที่มีดีแค่หน้าตาหล่อเหลา
กับบ้านรวย ส่วนเรื่องเรียนลำบากเหมือนกัน กว่าจะผ่านไปหนึ่งเทอม เวย์แทบเอาตัวไม่รอด
ตอนนี้โชคดีที่มีน้องรหัสสายเรียนช่วย ส่วนพี่รหัส ไม่เอาไหนไม่ต่างกัน วัน ๆ ชวนหาแต่เรื่องชกต่อยกับคู่อริต่างสถาบัน ถามว่าเวย์ชอบไหม
ทุกครั้งที่ชอนชวนไปหาตีน เวย์กับเพื่อนอีกคนที่ชื่อเซน ก็ไม่เคยขัด แถมยังช่วยกันหาอาวุธ
แต่อาวุธของพวกเขาไม่ใช่ปืน ไม่ใช่มีด เป็นไม้หน้าสาม เพราะหวังตีกันเอาสนุก
ไม่ได้จะไปฆ่าใคร ให้ต้องติดคุกติดตะราง
22.30 น.
ได้เวลาล่าเหยื่อของฉัตร เขาสวมแจ็กเกตยีน ทับเสื้อกล้าม กางเกงคาร์โก้ สีดำทั้งชุด พอถอดแว่น สวมคอนแทกต์เลนส์สีธรรมชาติ
ความเฉิ่มเชย ก็ถูกขับไล่ออกจากร่างโปร่ง
ฉัตรสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ช่วงเอวคอดกิ่ว ผิวขาวเปล่งปลั่ง เนื้อละเอียด เรียบเนียน
ได้มาจากแม่ที่เป็นชาวเวียดนาม
แต่ฉัตรอยากผิวคล้ำ โครงหน้าคมสัน ดุดันแบบพ่อที่เป็นคนไทยแท้มากกว่า พ่อของเขาเป็นเจ้าของค่ายมวยชื่อดัง สืบทอดมาจากปู่
ตอนเป็นเด็ก พ่อเคยสอนมวยให้เขา แต่คงเห็นเขาไม่มีแวว จึงบังคับให้ตั้งใจเรียนแทน
ฉัตรเรียนดีจนสอบติดมหา'ลัยดัง ย้ายไปอยู่หอใน ได้หนึ่งปี ก็ขอพ่อย้ายไปอยู่หอนอก
ตอนแรกเขาคิดว่าพ่อจะไม่ยอมแล้ว แต่อาจเพราะเขาเรียนดีมาตลอด พ่อจึงตามใจ
ที่นี่ฉัตรก็ได้เป็นอิสระสมใจ หลังทำการบ้านที่อาจารย์สั่ง และอ่านหนังสือวันละสองหน้า
ก็ออกท่องราตรี เสพทั้งสตรีและบุรุษ
มุมปากเรียวโค้งขึ้น ร่างโปร่งสำรวจตนเองในกระจกอีกครั้ง แล้วหมุนพวงกุญแจรถออกจากห้อง ขับรถมินิคูเปอร์ ไปที่ผับ ซึ่งไม่ไกลจากมอ
“น้อง พี่ไม่เนิร์ด ไปกับพี่ได้รึเปล่า”
“...” ฉัตรเหลือบมองคนที่สูงกว่า เขาเข้ามานั่งในผับไม่ถึงสิบนาที เหยื่อก็เดินมาพลีชีพถึงที่ วิเคราะห์ รูปร่าง หน้าตา อีกฝ่าย
ไม่ได้ตงิด ที่อีกคนพูดสักนิด หนุ่มตรงหน้า หน้าตาหล่อเหลา แต่งตัวดูดี
เท่เหมือนพวกศิลปินเกาหลี และบนข้อมือ สวมนาฬิกาหลักล้าน ฉัตรเริ่มไม่แน่ใจว่าอีกฝ่าย เป็นนักศึกษาในมหา'ลัยหรือเปล่า
แต่คนในมหา'ลัย เขาก็แข่งกันแต่งตัวแพงๆ ทั้งนั้น ฉัตรมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า
บ้านฉัตรก็ไม่ได้จน แต่พ่อไม่ยอมซื้อนาฬิกาที่แพงหูฉีกขนาดนี้ให้ เบือนหน้าหนี
“วันนี้ไม่อยากกินของแพง”
“แพงเหรอ?” เวย์สำรวจตนเอง
แล้วพลันถอดนาฬิกาออก ถือวิสาสะดึงแขน สวมนาฬิกาของตนเอง ลงบนข้อมือเล็ก
ยกยิ้มมุมปาก “นายแพงกว่าแล้ว ไปปะ...ไปหาอะไรสนุกๆ ทำกัน”
“ไม่ ผมไม่ได้ขายตัว” ฉัตรถอดนาฬิกาคืนอีกฝ่าย ไม่คิดเสียเวลาต่อ ถือแก้วไปยืนแถวเวที
“...” เวย์ได้แต่มองตามด้วยความเจ็บใจ
เจ็บใจที่ยังไม่ได้พูดว่าตัวนายถูกกว่านาฬิกาเยอะ แค่ข้อนาฬิกาหนึ่งข้อ ก็ยังแพงกว่า
“โธ่เว้ย!”
“เอาไงต่อดี”
เซนนั่งไขว่ห้างอยู่ที่โต๊ะถัดจากโต๊ะของฉัตร ยกแก้วเหล้าขึ้นกระดก ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
“กูบอกแล้ว ว่าแผนนี้มันไม่ได้ผลหรอก ต้องทำตามแผนกูเท่านั้น” ชอนพี่ใหญ่สุดในแก๊งนี้พูด
“เตรียมถุงพร้อมรึยัง”
“หนึ่งกล่อง คนละซอง” ชอนบอกรุ่นน้อง ในระหว่างทางมาที่นี่ เขาแวะซื้อถุงที่ร้านสะดวกซื้อ พนักงานเห็นเขามาบ่อย ทักว่าวันนี้ซื้อน้อยจัง
เขาไม่ตอบ แต่คิดในใจ ว่ากับอีร่านนั่น รอบเดียวก็เกินพอแล้ว พวกเขาแค่จะสั่งสอน
คนที่มาทำร้ายจิตใจรุ่นน้องสายเรียนเท่านั้น และพวกเขาถึงเสพสตรีเป็นว่าเล่น แต่ไม่เคยลองกับผู้ชายด้วยกัน จึงรู้สึกแขยงนิดๆ
.
.
“อยากให้รับผิดชอบก็มานี่ เดี๋ยวจะรับผิดชอบยันเช้าเลย”