“พี่สุดหล่อ เพื่อนหนูมันไม่มีตังค์...”
“หุบปาก!” คิวเหลือบเห็นไหล่เล็กสั่นสะท้าน ก่อนช้อนร่างอีกคนมาที่รถเก๋งสีดำ เขาได้เอาเงินให้เพื่อนเหมยไว้กินข้าวด้วยความเห็นใจแล้ว
แต่ยังไงก็ไม่โอเคที่ดอกเหมยทำเช่นนั้น
และไม่เชื่อหรอกว่าเหมยทำเช่นนั้น เพราะแค่สงสารเพื่อน เด็กนี่คงอยากลองให้ใครสักคนเข้าไปในช่องทางคับๆ ที่อยู่กึ่งกลางตัวมากกว่า
คิวเคาะนิ้วเรียวหนา หลังมือมีเส้นเอ็นนูนขึ้น ดูดุดัน น่าเกรงขาม แต่ก็แฝงไปด้วยเสน่ห์เพศผู้
ลงบนพวงมาลัยรถด้วยความหัวเสีย อยากไปให้ถึงบ้านไวๆ แต่ช่วงเย็นแบบนี้ รถติดหนักจนคิวทนไม่ไหว เลี้ยวเข้าโรงพยาบาลที่อยู่ไม่ไกล
พ่อของคิวเป็นเจ้าของที่นี่ และถึงแม้ตอนนี้ คิวเป็นแค่พนักงานขับรถฉุกเฉิน แต่พยาบาลรวมถึงหมอ ต่างยกมือไหว้ร่างสูงโปร่ง งามสง่า
สมกับความเป็นชายชาตรี คิวพยักหน้ารับ ซึ่งปกติเขาจะยกมือไหว้กลับ แต่ตอนนี้หงุดหงิดจนไม่แยแสสิ่งใด ลากร่างเล็กไปยังห้องพั
