“เฮือก!” ดอกเหมยเบิกตาโพลง ตัวคล้ายตกจากที่สูง สองแขนลอยเคว้งกลางอากาศ
ก่อนคว้าหมับหลังคนที่นอนคว่ำอยู่บนร่าง เหมยพลิกตัวด้วยความอึดอัด รูขมิบรัดของใหญ่ยักษ์ แถมยังฝังมุขสิบเม็ด โดยไม่ได้ตั้งใจ
หูได้ยินเสียงพี่ชายกรนแผ่วเบา ใบหน้าหล่อเหลาของคิวมุดอยู่ตรงซอกคอ และพอเหมยขยับปลายเท้า หน้าที่ทั้งหล่อและสวยเหยเก แต่แล้วก็ฝืนยืดขาที่ชาหนึบ โดยที่ตัวคิวอยู่กึ่งกลางตัว
“พี่คิวลุกออกไปได้แล้ว หนัก!”
เหมยลากเสียงยาว สองนาทีต่อมา ก็ดึงเสื้อนักศึกษาของเขา ซึ่งตอนนี้คิวใส่อยู่ แต่ไม่ได้ติดกระดุม เนื่องจากขนาดตัวของทั้งสองต่างกัน
เหมยเองก็ไม่รู้หยิบเสื้อของคิวมาสวมตอนไหน ตรงชายเสื้อเกรอะกรังไปด้วยลูกๆ ของเขา กลิ่นคาวถูกกลบด้วยกลิ่นน้ำหอมบุรุษ ที่ส่งกลิ่นจางๆ ออกมาจากเสื้อสีกรม พลันทำให้อบอุ่น
จนในที่สุดร่างเล็กก็หลับปุ๋ยอีกครั้ง...
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...
ร่างสูงลุกออกจากเตียงสามฟุต พร้อมขยี้หัวแร
