ตอนที่1

2242 Words

ตอนที่๑ Lay Part Truuuuuu ..เรียวตะ.. ผมมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองที่ตอนนี้กำลังสั่นไหวอยู่บนโต๊ะทำงาน ผมเผลอถอนหายใจออกมาอย่างไม่รู้ตัว “.......” แต่สุดท้ายผมก็เลือกที่จะหยิบมันขึ้นมากดรับสาย ปลายสายที่เงียบเช่นเดียวกับผม.. “กูวาง..” ผมที่กำลังพูดออกมาด้วยน้ำเสียงติดรำคาญ แต่ก็ถูกอีกฝ่ายแทรกขึ้นก่อน (“วันนี้กลับบ้านไหม”) “อืม” ผมตอบรับกลับไปก่อนจะกดตัดสายทิ้ง ผมมองปฏิทินที่วันก่อนๆ ถูกผมขีดฆ่าด้วยปากกาแดงที่ผมทำแบบนี้เพื่อนับว่าผมไม่ได้กลับบ้านมากี่วันแล้ว “1เดือนละเหรอวะ” ผมพึมพำออกมาเมื่อนับวันที่ผมไม่ได้กลับบ้านมาเกือบสองเดือนแล้ว ผมยอมรับว่าคิดถึงลูกแต่ผมก็ไม่ได้อยากเจอหน้าของคนบางคนซึ่งคนๆนั้นก็น่าพอเดากันออกว่าใคร ผมเคยนั่งคิดเล่นๆ ว่าผมสามารถกลับไปรักเรียวตะได้ไหม ผมยอมรับว่ามันมีโอกาส.. แต่สุดท้ายผมก็ปัดความคิดพวกนั้นทิ้ง ผมกวาดเก็บของลงกระเป๋าทำงานเพื่อกลับบ้านวันนี้เป็นวันเสาร์ซึ่งผมพอรู้อยู่บ้างว่าลูกๆ น่าจะเรียนพิเศษแต่เวลาตอนนี้น่าจะเลิกเรียนแล้ว “บอสคะ จะไปไหนคะ” เสียงเลขาสาวไอริซ “ผมจะกลับบ้าน ผมฝากฝั่งนี้ด้วย งานวันนี้ส่งมาทางเมลของผม” ผมว่าออกไป พร้อมกับเดินออกไปจากตรงนี้โดยที่ไม่ได้สนใจสายตายั่วยวนของเธอ ผมไม่รู้ว่าจะมีใครเชื่อผมหรือไม่ว่าตั้งแต่ผมแต่งงานกับเรียวตะมาผมไม่เคยมีคนอื่นนอกจากเรียวตะ ไม่ใช่ผมทำไม่ได้แต่ผมแค่ไม่อยากให้ลูกมีปมเท่านั้น.. Rrrrrrrrrrrr ..ออสติน.. ผมยังไม่ได้ขยับเปิดรถก็ได้รับรู้ถึงมือถือที่สั่นไหวของภายใต้กระเป๋ากางเกง “ว่าไง” (“ป๊ะปะ ม๊ะบอกว่าป๊ะจะกลับบ้านเหรอวันนี้”) เสียงร่าเริงของลูกชายคนโตก็ทำให้ผมพอเดาออกว่าน่าจะอยู่กับเรียวตะแน่นอน “ใช่ อยู่กับม๊ะเหรอ” ถึงผมจะโกรธหรือไม่พอใจมากแค่ไหนผมไม่เคยที่จะลงกับลูกๆ เท่าไหร่ เพราะผมพอรู้ว่าเวลาที่ผมโมโหคนที่ทำก็ไม่พ้นคนที่ขึ้นชื่อว่าภรรยาหรอก (“ครับ ม๊ะพึ่งมารับกลับจากเซนเซแอนนา”) แอนนาคือคุณครูสอนพิเศษวิชาคณิตศาสตร์ของเด็กๆ ผมก็รู้มาจากเรียวตะนั่นแหละแต่ก็ไม่ค่อยได้เห็นหน้าคุณครูคนไหนของลูกสักเท่าไหร่หรอกเพราะส่วนมากเรื่องโรงเรียนเรื่องลูกก็จะมีแต่เรียวตะเป็นคนดูแล “โอเค เดี๋ยวเจอกันที่บ้าน” (“ป๊ะปะห้ามเบี้ยวด้วย ป๊ะปะไม่ได้กลับบ้านรู้ไหมม๊ะบ่นคิดถึงป๊ะทุกวันเลย” เสียงออสตินที่ตอนนี้แตกห้าวกำลังพูดเล่าให้ฟังผมไม่ได้ดีใจเลยสักนิดที่เรียวตะคิดถึง ถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนที่ผมคบกับเขาผมคงเขินเป็นบ้าแน่แต่สำหรับตอนนี้ผมไม่ได้รู้สึกอะไรเลย “โอเคกำลังจะออกจากบริษัท” (“ครับ วันนี้ม๊ะจะทำชาบูนะครับ เร็วๆ เลยนะป๊ะปะ”) “โอเคๆ” ผมตอบกลับไปก่อนที่จะวางสายและจะขับรถ... ผมรู้ว่าการที่ผมไม่ได้กลับบ้านมันทำให้เรียวตะคิดว่าผมมีคนอื่นแน่นอนเพราะผมอยู่คอนโด แต่สำหรับลูกๆ แล้วผมก็จะบอกเขาเสมอว่าผมทำงานไม่สามารถกลับบ้านได้ แต่ถ้าให้ผมกลับไปอยู่บ้าน ผมก็ต้องเจออะไรแบบเดิมๆ อีกคนก็ไม่ได้มีท่าทีว่าซื่อสัตย์กับผมสักนิดเดียว.. .. .. เสียงเพลงในบ้านตอนนี้ดังสนั่น ผมก็พอจะรู้ว่าการเปิดเพลงที่ดังมากขนาดนี้คงหนีไม่พ้นลูกชายคนโตเพราะจังหวะเสียงเพลงมันไม่ใช่เพลงในยุคเขากับเรียวตะแต่เป็นทำนองแนวฮิปฮอปสมัยใหม่ “โอโต้ซังงงงงง....” เสียงตะโกนลั่นของซีโน่ดังขึ้นพร้อมกับวิ่งออกจากอ้อมกอดของเพื่อนออสตินเพื่อมาหาผม ซึ่งผมก็รับตัวเจ้าลูกคนเล็กขึ้นมาอุ้ม “สวัสดีครับ” “สวัสดีครับ” เสียงเหล่าเพื่อนของออสตินยกมือไหว้ผม ซึ่งผมก็พยักหน้ารับไม่นานนักออสตินก็เดินออกมาพร้อมกับมือที่ถือถาดผัก “ป๊ะปะ..” “ออสตินไม่ต้องไปอ้อนป๊ะเราเลย ม๊ะบอกแล้วใช่ไหมว่ายังไงคืนนี้ลูกกลับดึกไม่ได้เพราะพรุ่งนี้ลูกต้องไปเรียนพิเศษ..” ออสตินยังไม่ได้พูดบอกอะไรผม ก็ได้ยินเสียงของเรียวตะดังขึ้นมาพร้อมกับหม้อน้ำซุป “แล้วจะไปไหน” ผมหันไปถามออสตินที่ตอนนี้ยืนทำหน้าถมึงทึงอยู่ “ไปงานแข่งรถครับ” ออสตินเงยมาตอบผม ผมพอเข้าใจว่าวัยของออสตอนเป็นวัยที่เริ่มอยากรู้อยากลองเพราะตัวเขาเองยังเคยหนีพ่อแม่ไปแข่งรถหรือเที่ยวกลางคืนเลย ดังนั้นเขาเลยเข้าใจพอสมควรกับอาการของลูกในตอนนี้ “บอกป๊ะไปให้หมด” เสียงของเรียวตะแทรกขึ้น เรียวตะตอนนี้เดินมาอุ้มซีโน่ออกไปจากผมเพราะเจ้าซีโน่เริ่มตาปรือแล้ว “.....” ผมหันไปมองออสตินนิ่งๆ ไม่ได้บีบคั้นอะไร ส่วนเรียวตะตอนนี้อุ้มซีโน่และนั่งลงที่เก้าอี้โต๊ะทานข้าว “ก..ก็แข่ง..รถนั่นแหละป๊ะ.” “สนามเถื่อนหรือไง” ผมถาม “ครับ..สนามเถื่อน แต่พี่เซนก็ไปนะป๊ะ” ออสตินรีบบอกผม เจ้าเซนคือลูกชายของเพื่อนเขาและเป็นพี่ชายของออสตินแค่สองปีดังนั้นวัยจึงไม่ห่างกันมากเท่าไหร่ เรียกง่ายๆ ว่าเซนและออสตินโตมาด้วยกันแบบนี้ก็ได้ “เจ้าเซนมันมาทำอะไรที่ญี่ปุ่น” ผมถามกลับไป เพราะเซนจะอยู่ที่อังกฤษเป็นซะส่วนใหญ่ “พี่เซนมาแข่งรถและมันพอดีตรงที่ผมก็จะแข่งสนามนี้เหมือนกันครับ” “รู้ตัวใช่ไหมว่าทำอะไรอยู่..” ผมถามเจ้าลูกคนโต และรถที่แข่งผมพอรู้ว่าออสตินขับรถยนต์เป็นเพราะเจ้าตัวเขารั้นเรียนขับรถตั้งแต่มัธยมต้นปีที่2แล้ว “ป๊ะ ผมก็เคยแข่งมาแล้วครับ” “กี่ครั้ง” “สะ..สอง” “อ่อน..” ผมว่ากลับไปพร้อมกับเดินไปวางของและถอดเสื้อเชิ้ตที่โซฟา แต่เจ้าออสตินก็รีบเดินตามผมมา “อ่อนอะไรป๊ะ” “อ่อนประสบการณ์” ผมว่าออกไปแบบนี้ แข่งแค่สองครั้งและอายุของออสตินก็ยังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อดังนั้นก็ไม่แปลกที่เรียวตะและผมจะไม่อยากให้ลูกไปถ้าเจ็บตัวมาพ่อแม่เขาและพ่อแม่เรียวตะต้องรีบมาดูเจ้าออสตินแน่ๆ เพราะออสตินเรียกว่าเป็นหลานรักของปู่ย่าตายาย “ผมก็พยายามหาประสบการณ์อยู่นี่ไงป๊ะปะ” “แข่งตอนไหน” ผมถาม “ตอนสองทุ่มครับ” ออสตินตอบด้วยสีหน้ากังวล “อืม ฉันไปด้วย” ผมว่ากลับไป ในเมื่อยากลองผมก็จะให้ลูกทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ แต่ผมก็ขอว่าให้ผมได้อยู่ข้างๆ เขาละกัน “หะ! บ้าไปแล้วเลย์ ลูกพึ่งสิบห้าฉันไม่ยอมให้เขาไปเสี่ยงเด็ดขาดนะ” เรียวตะรีบเดินมาประชันหน้ากับผม ผมก็มองอีกคนด้วยแววตานิ่งๆ “ตอนพี่สิบห้า พี่ก็เคยแข่งรถ” ผมว่ากลับไป ต่อหน้าผมจะเรียกเรียวตะว่าพี่เพราะอีกคนแก่กว่าเขานับรวมก็เกือบสามสี่ปี “มันไม่เหมือนกัน” “งั้นก็ไปด้วยกัน” ผมว่าออกไป “ไม่ต้องครับป๊ะม๊ะ ผมดูแลตัวเองได้..ผมมีพวกพี่เซนและก็เพื่อนๆ อยู่ด้วย ป๊ะม๊ะไม่ต้องห่...” “ไม่ได้ออสติน ม๊ะไม่ยอม..ถ้าลูกออกจากบ้านวันนี้เราไม่ต้องมาคุยกันอีก” เรียวตะว่าออกมาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดพร้อมกับเดินหนีเจ้าลูกชายไปในห้องครัว ผมหันมามองใบหน้าคิดหนักของออสติน “ทำในสิ่งที่แกอยากทำ..ม๊ะเขาโกรธแกไม่ได้หรอก” ผมตอบลูกกลับไป ไม่ใช่ผมไม่รักลูก ไม่ใช่ว่าอยากให้ลูกเจ็บตัว แต่ในเมื่อเจ้าตัวเขายืนยันที่จะอยากทำ ผมก็ไม่อยากห้ามความคิดใครเพราะถ้าย้อนกลับไปตอนเขาวัยรุ่นเขาเองก็ยังคงยืนยันด้วยความคึกคะนองว่าอยากทำ “ขอบคุณนะโต้ซัง..ผมขอไปก่อนนะป๊ะนี่ก็ยังไม่ได้ลองรถของพวกไอ้คิมเลย” ออสตินว่าออกมา ผมก็พยักหน้าให้ก่อนที่เจ้าออสตินจะรีบคว้ามือถือและวิ่งไปหาเพื่อนสองคนที่นั่งรออยู่บนโซฟาก่อนจะเดินออกไปจากบ้าน ผมหันกลับมามองเรียวตะที่เดินมาอุ้มซีโน่ขึ้นไปนอน ผมรู้ว่าการที่พาซีโน่ขึ้นไปนอนเพื่อให้เราสองคนได้คุยกัน “ไม่ห่วงเจ้าตินบ้างหรือไง..” และไม่นานนักเสียงของเรียวตะดังขึ้น ผมไม่ได้เงยมองอีกคนทำเพียงนั่งเล่นมือถืออยู่บนโซฟา “เลย์” “.......” ผมเงยหน้าขึ้นมองอีกคนที่ยืนอยู่ ผมไม่ได้พูดอะไรเพราะผมไม่ได้อยากคุยกับอีกคนอยู่แล้ว เราทำเพียงมองหน้ากันไม่ได้พูดอะไรออกมา “สายตาว่างเปล่าดีจัง..” ปากกระจับของเรียวตะพึมพำออกมา ผมไม่รู้ว่าผมมองอีกคนแบบไหนเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาผมก็มองอีกคนแบบนี้ตลอด.. ผมรู้สึกว่างเปล่าจริงๆ ผมไม่ได้ปฏิเสธว่าไม่รัก แต่ผมก็ไม่ได้ปฏิเสธว่าไม่เกลียดเหมือนกัน “ก็เพราะมึงทั้งนั้น” ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงติดแข็ง ภาพของอีกคนที่กำลังดื่มด่ำกับการหลับนอนกับคนอื่นมันยังคงฉายซ้ำๆ ในหัว ในตอนนั้นจนถึงตอนนี้ผมก็ยอมรับว่าผมเจ็บปวดกับการถูกทรยศความรัก.. “ตอนนี้กูก็ไม่ได้มีใครไหมเลย์..มันก็แค่ครั้งเดียวที่กูเคยผิดพลาดทำไมมึงถึงทำมันขนาดนั้น..” “มึงมั่นใจมากเหรอวะ ว่ามีกูแค่คนเดียว” ผมว่าออกไปพร้อมกับขยับลุกขึ้นเดินไปประชิดกับอีกคน “อืม..กูมั่นใจ” “เอามือถือมึงมา” ผมพูดออกไปพร้อมๆ กับแบมือตรงหน้าเรียวตะเพื่อต้องการมือถือจากอีกคน “......” ร่างบางขยับเอี้ยวตัวไปหยิบมือถือมาวางใส่มือของผม ผมขยับกดปลดล็อกหน้าจอและกดต่อไปที่ไลน์ “รหัส” ผมถาม “1007” เรียวตะตอบ ผมยกมุมปากขึ้นเมื่อเห็นว่ารหัสมันก็ยังเป็นวันเกิดของเขาตั้งแต่ตอนคบกัน “หึ..นี่เหรอวะซื่อสัตย์ของมึง” ผมมองแชทของแฟนเก่าเรียวตะที่อีกคนเคยไปหลับนอนในตอนที่คบกับเขา ผมมองอีกคนด้วยแววตาที่โคตรจะเกลียดชัง..ผมไม่ชอบการถูกหักหลังซึ่งข้อนี้มันรู้ดีแก่ใจแต่มันก็ยังทำ และทำแบบนี้มาตลอด.. มันเห็นผมโง่มากหรือไง..? “มันไม่ใช่เลยเลย์ธาราเป็นเพื่อนกับกูแล้วและตอนนี้มันก็แต่งงานไปแล้ว..” “แล้วไงวะ ขนาดตอนนั้นมันก็มีแฟนมึงก็มีกูมึงยังแอบไปเอากันเลย..” ผมเจ็บ..ขณะที่ตอนนี้ผมพูดผมยังเจ็บเลย..ผมมีแฟนคนแรกคือเรียวตะผมไม่อยากบรรยายว่าผมรักอีกคนมากขนาดไหนแต่ทุกอย่างในตอนนั้นแค่อีกคนบอกว่าอยากได้ผมก็หามาให้ได้ ผมโคตรศรัทธาในความรักของเราสองคน แต่สุดท้ายสิ่งที่ผมได้กลับมาคือการที่เห็นคนที่เรารักกำลังเล่นบทรักกับคนอื่น.. แล้วผมควรรู้สึกยังไงวะ? “กูบอกแล้วว่ากูเมา..และกูไม่รู้ตัวจริงๆ” “หึ..ความอยากของมึงด้วยอย่าโทษแค่ว่าเมา..” ผมไม่เชื่อวะ ว่าแค่เมาเพราะการที่เราเมาจนภาพตัดถ้าคนที่มันมีจิตสำนึกมันต้องคิดว่าคืนนี้แฟนตัวเองไม่มาและมันต้องดูแลตัวเองให้ดีมากกว่านี้..ถ้ามันอยากมีผมในชีวิตจริงๆ มันคงไม่มาทำแบบนี้หรอก.. “กูรักมึงเลย์..” “อย่าบอกรักกูถ้ายังทำสันดานแบบนี้” “มึงก็ไม่ต่างจากกูหรอก กูรู้ว่าที่มึงอยู่คอนโดมึงมีผู้หญิงกี่คนละ” เรียวตะพูดออกมาทั้งๆ เสียงสั่นๆ “....” ผมถอนหายใจออกมา “ถ้ามึงคิดแบบนั้น..มันก็แล้วแต่ตัวมึง แต่มึงก็จำไว้ด้วยว่ากูไม่เคยทำนิสัยแบบมึง!” +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more