พวกเรานั่งดื่มกันต่อ แต่บรรยากาศมันไม่เหมือนเดิมแล้ว อลิซเอาแต่นั่งเงียบ พูดกับเพื่อนๆบ้างแต่ไม่ยอมสบตากับผมเหมือนเดิม
“อลิซ เป็นอะไรรึเปล่า ทำไมเงียบไปอ่า หรือว่าแกเมา ”
-อลิซ-
พอเห็นฉันเอาแต่เงียบ สมายด์ก็ถามขึ้นอย่างเป็นห่วง
“ฉันเริ่มเมาแล้วนะสิ ”
ที่ฉันเริ่มเมาคือเรื่องจริง แต่ที่ฉันเอาแต่เงียบ
เพราะภายในใจฉันจุกและเจ็บไปหมด จนไม่รู้จะอธิบายเป็นคำพูดไหนออกมา ถ้าวันนี้ฉันไม่ใช่เจ้าของงานวันเกิด ป่านนี้ฉันก็คงกลับห้องไปแล้ว ไม่มาทนนั่งร่วมโต๊ะกับคนที่ทำฉันเจ็บแบบนี้หรอก และในระหว่างที่ฉันกำลังคิดไปเรื่อยเปื่อย เสียงคุยกันจอแจของเพื่อนๆในกลุ่มก็เงียบลง และเปลี่ยนเป็นเสียงฮำเพลงวันเกิดดังขึ้นรอบโต๊ะ พร้อมเสียงปรบมือเป็นจังหวะ
และพนักงานก็ถือเค้กมาหยุดตรงหน้าฉัน
“ แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
แฮปปีเบิร์ทเดย์แฮปปีเบิร์ทเดย์ แฮปปีเบิร์ทเดย์ทูยู /เย้ๆๆๆ อธิษฐานแล้วเป่าเล
