รอไม่นานเท่าไหร่ บะหมี่ที่สั่งไว้ก็มาเสิร์ฟ
“ได้แล้วค่ะ ”
ผมไม่ปรุงเลย เพราะกลัวอลิซจะรอนาน
“พี่วาคิมหิวเหรอคะ ทำไมรีบขนาดนั้น ”
“ครับ ”
ผมตอบส่งๆ กินแค่ไม่นานบะหมี่ในชามก็หมด ผมกินน้ำและรีบจ่ายตังค์ จ่ายให้พลอยใสกับเพื่อนด้วยเลย
“มื้อนี้พี่เลี้ยงเองนะครับ แต่พี่คงนั่งด้วยนานไม่ได้ พอดีน้องสาวพี่รอกินเกี๊ยวน้ำอยู่ ”
เออ ผมทำไมไม่เอาวาวามาอ้างตั้งแต่แรกว่ะ
ผมนี่สมองตื้อจริงๆเวลาเจอผู้หญิง คอยแต่จะใจอ่อนตลอดเลย
“อ้าว จะไปแล้วเหรอคะ เจอกันแค่แป๊บเดียวเอง ”
“ไว้วันหลังนะครับ เดี๋ยวพี่พาไปดูหนัง ”
นั่นไง ปากไวไปอีกผม แต่ถ้าพูดแบบนี้ทีไรพวกผู้หญิงก็ชอบใจอ่อน
“พี่รับปากแล้วนะคะ ถ้าพี่ไม่พาพลอยใสไปดูหนังจริงๆละก็ พลอยใสตามถึงคณะวิศวะแน่ๆ ”
“ตกลงครับ พี่ไปนะบ๊ายบาย ”
ผมรีบเดินไปขึ้นรถและขับกลับคอนโดอลิซ ตอนนี้ผมเข้าออกคอนโดสะดวกแล้วนะ เพราะอลิซแจ้งนิติให้แล้ว และยังมีคีย์การ์ดสำ
