“ในเพจมหาลัยเขาว่ามึงไล่บอกเลิกสาวนับสิบ เรื่องจริงปะวะ”
ไอ้ธีร์ถามขึ้นทันที
“ทำไมพวกกูไม่เห็นรู้เรื่องเลย”
สายตาของพวกมันพุ่งมาทางผมเป็นตาเดียว คาดคั้นกันสุดๆ
“เออ ใช่ เกิดอะไรขึ้นวะ”
ไอ้ภูเสริม
“อะไรดลใจให้มึงอยากเป็นคนดีขึ้นมา”
ดูมันพูดเข้า
“พวกมึงพูดซะเหมือนกูเป็นคนเลวเลยนะสัส”
“มึงชั่วสุดในกลุ่มแล้ว เอาจริง”
“กูเห็นด้วย”
“กูก็เห็นด้วย”
ทีงี้สามัคคีกันขึ้นมาเลยนะพวกแม่ง
“กูก็แค่เบื่อๆ ขี้เกียจคุย ขี้เกียจเอาใจ”
ผมยักไหล่
“แล้วมันแปลกตรงไหนวะ”
“ทุกตรง”
มันตอบแทบพร้อมกัน
“มึงแปลกมาก มึงมีอะไรจะสารภาพปะเนี่ย”
“ไม่มีโว้ย!!!”
ผมปฏิเสธเสียงดังไว้ก่อน เสียงสูงเข้าไว้ เผื่อจะดูเหนือกว่า
“แต่กูว่ามันต้องมีว่ะ”
ไอ้ธีร์พูดขึ้นมาหน้าตานิ่ง
“มึงต้องไปตกหลุมรักสาวคนไหนสักคน แล้วอยากจริงจังขึ้นมาแน่ๆ ไม่งั้นมึงไม่ยอมบอกเลิกเด็กในสังกัดทุกคนขนาดนี้หรอก”
ไอ้เชี้ย…
ผมนี่งงเลย มั
