เอาไงดีวะเนี่ย
“นะคะพี่วาคิม อยู่กับฟาร์เดียน้า แล้วเย็นๆพี่ค่อยกลับ ”
ฟาร์เดียยังอ้อนไม่หยุด
“เอาไว้วันหลังนะครับ พี่มีธุระจริงๆ ”
“ธุระอีกแล้วหึ่ย…งั้นฟาร์เดียไปนะคะ ”
ปัง…
ฟาร์เดียเปิดประตูลงรถและปิดอย่างแรง งอนตุ๊บป่องไปโน่นแล้ว
“ฟุ้วววว…เกิดมาหน้าตาดีนี่มันลำบากขนาดนี้เลยเหรอวะ ”
ผมไม่เข้าใจจริงๆเลย ผมขับรถออกจากคอนโดฟาร์เดีย แวะซื้อข้าว ซื้อยาให้อลิซ และผลไม้อีก2อย่าง แล้วมุ่งหน้าไปที่คอนโดเธอเดี๋ยวนั้นเลย
ครืด~ครืด~
-อลิซ-
ฉันรู้สึกตัวตื่น เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
กี่โมงแล้วไม่รู้ที่ฉันเอาแต่นอน เพราะไม่มีแรงลุกไปไหนเลย มีเมื่อเช้าที่ลุกไปกินนมกับยาแก้ปวดลดไข้ แล้วก็กลับมานอนต่อ
“ฮัลโหล อลิซพูดค่ะ ”
ฉันมองแทบไม่รู้ว่าเบอร์ใคร แค่เลื่อนรับแล้วเอามาแนบหู และก็หลับตาต่อ
{ลงมารับพี่หน่อยสิ พี่ซื้อข้าวกับยามาให้ }
หือ…ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม พี่วาคิมซื้อข้าวกับยาม
