เอาวะ เฝ้าเธอหน่อยแล้วกัน ผมออกมานั่งเล่นเกมที่โซฟาด้านนอก ปล่อยให้อลิซนอนพักผ่อนให้เต็มที่
“ห้าว!!ง่วงจัง งีบหน่อยแล้วกัน ”
ผมนอนมันที่โซฟานี่แหละ ผมเองก็เพลียเหมือนกัน
3ชม.ผ่านไป
-อลิซ-
“อื้ม…พี่วาคิมกลับไปแล้วเหรอ…”
ฉันมองดูรอบห้อง ที่นอนข้างๆ ก็ไม่เจอแม้เงาพี่วาคิม กลับตอนไหนก็ไม่บอกกันซักคำ
“ฮึก…ฮึก…ฮึก…ฉันไม่สบายอยู่แท้ๆ แต่พี่ก็ยังทิ้งไปอีก ฮือ…ฮือ…”
ฉันตื่นมาท่ามกลางความเงียบในห้องมืดสลัว คิดว่าตื่นมาจะเจอพี่นอนกอด หรือนอนอยู่บนเตียงข้างๆเหมือนที่เคยดูในซีรีย์ หรือในละครน้ำเน่าบ้าง แต่มันไม่มีเลย พี่ไม่ใช่พระเอกซีรีย์ ฉันเองก็ไม่ใช่นางเอก มันเป็นเพียงจินตนาการของคนชอบฝันเฟื่องเท่านั้นหละ
“ฮึก…ฮึก…ฮึก…”
ทำไงได้ละฉันรักเขาหนิ
แอ้ด…
หือ…ในระหว่างที่ฉันกำลังร้องไห้เพราะกำลังน้อยใจพี่วาคิม ประตูห้องนอนฉันก็ถูกเปิดออก
-วาคิม-
“เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม ”
ผมได้ยินเสียงร้องไห
