“วาอยากให้เฮียใจเย็นนะคะ ไหนๆเราก็เสียม๊าไปแล้ว อย่างน้อยเรายังมีป๊าอยู่”
วาวาพูดเสียงเบา ในตาดูเศร้าเมื่อพูดถึงม๊า
“ตอนนี้วาไม่คิดอะไรแล้วค่ะ ขอแค่ป๊ามีคนที่รักป๊าจริงๆ และพร้อมจะใช้ชีวิตร่วมกับป๊า แค่นั้นก็พอแล้ว”
ผมหันไปมองหน้าน้องสาวอย่างแปลกใจเล็กน้อย
“ตัวแค่นี้ คิดเป็นกับเขาด้วยเหรอ”
วาวาขมวดคิ้วทันที
“วาโตแล้วนะคะ อายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์แล้วด้วย เอาอะไรมาบอกว่าเด็กกัน”
เราคุยกันตามประสาพี่น้องอยู่อีกพักใหญ่ จนท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีคล้ำ แสงสุดท้ายของวันค่อยๆเลือนหายไป
ไม่นานนัก รถของป๊าก็แล่นเข้ามาจอดในบ้าน
ผมยืนมองจากด้านบน แต่ยังไม่คิดจะลงไป
เดี๋ยวพอเห็นว่าผมกับน้องไม่ลงไป ป๊าก็คงให้แม่บ้านขึ้นมาเรียกเองนั่นแหละ
ก๊อกๆๆ
“คุณวาคิม คุณวาวาคะ คุณวาทิตย์ให้มาตามลงไปรับประทานอาหารค่ะ”
นั่นไง… ผมคิดไว้ไม่มีผิด
“ไปกันเถอะค่ะเฮีย ป๊าให้คนมาตามแล้ว”
วาวากอดแขนผมแน่น ก่อนจะล
