“หมายความว่าไงอลิซ ไหนอลิซบอกชอบพี่มากไง เรื่องแค่นี้ถึงกับต้องจบกันเลยเหรอ ”
“ใช่ ต่อไปนี้พี่ไม่ต้องมายุ่งกับอลิซอีก พี่กลับไปได้แล้ว ”
ฉันไล่พี่วาคิมทั้งที่ใจเจ็บ
“อลิซ พี่ว่าเราไปคุยกันข้างบนดีกว่านะ ป่ะ”
พี่วาคิมพยายามที่จะเดินเข้ามาโอบเอวฉัน แต่ฉันไม่ยอม
“อลิซบอกให้กลับไปไง!!!”
ฉันตะคอกใส่พี่เสียงดัง
“ไม่เอาน่าอลิซ อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่ได้มั้ย”
เพี๊ยะ!!
ฉันฟาดหน้าพี่วาคิมอย่างแรง จนพี่วาคิมหันไปตามแรงตบ พี่วาคิมนิ่งไปซัก พักคงไม่คิดว่าคนอย่างฉันจะกล้าทำอะไรแบบนี้
“กล้าตบหน้าพี่เลยเหรอวะ ”
พี่หันกลับมา พร้อมถามฉันด้วยน้ำเสียงที่ดูตึงขึ้น
“กลับไปซะ แล้วไม่ต้องยุ่งกับอลิซอีก ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราสองคนต่างคนต่างอยู่ ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก ”
ฉันพูดเสียงสั่น ถึงจับอกพี่แบบนี้ไป แต่ฉันก็เจ็บมากนะ ไม่ใช่ไม่เจ็บ
“ได้…ตามนั้นเลย…ต่อไปพี่จะไม่มายุ่งกับอลิซอีก ก็ดี…อยาก
