บนเตียงนอน ฉันขยับเข้าไปใกล้พี่วาคิม
และค่อยๆเลื่อนมือกอดที่เอวพี่
“อลิซกอดพี่ได้มั้ยคะ ”
ขอหน่อยแล้วกัน ตามมารยาท
“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ละ”
ไม่ใช่แค่ให้ฉันกอด แต่พี่วาคิมยังให้ฉันนอนหนุนแขนอีกด้วย มันดีต่อใจที่สุดเลยละ ขอให้เป็นแบบนี้ไปตลอด ขอให้พี่มีแค่ฉันคนเดียวตลอดไป
เช้าวันต่อมา
“พี่ไปแล้วนะ วันนี้ไปเรียนไหวรึเปล่า ”
ฉันยังไม่ลุกจากที่นอนเลยด้วยซ้ำ พี่ก็เตรียมกลับคอนโดแล้ว
“ไหวค่ะ อลิซดีขึ้นแล้ว ”
“อืม งั้นพี่ไปนะ”
“พี่วาคิมคะ เจอกันที่มหาลัยนะคะ ”
“ครับ พี่ไปละ ”
ฉันมองพี่จนพ้นประตูห้องนอน และนอนลงที่เดิมอีกครั้ง แล้วดึงหมอนที่พี่หนุนทั้งคืนเข้ามากอด
“หอมจัง ”
กลิ่นพี่วาคิมยังหอมติดหมอนอยู่เลย ฉันหลงรักพี่วาคิมจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วนะเนี่ย
มหาลัยเวลาต่อมา
“อลิซ หายดีแล้วเหรอ ”
พอมาถึงมหาลัย สองสาวเพื่อนรักก็รีบถามข่าว
“หายแล้ว ”
ฉันตอบเพื่อนด้วยรอยยิ้ม ยิ้มของความสุข
