-อลิซ-
“แล้วพี่จะทำไมคะ”
ที่ฉันกล้าท้าทายแบบนี้ ก็เพราะมั่นใจว่าพี่วาคิมไม่กล้าทำอะไรจริงจังหรอก อย่างมากก็แค่ขู่
พี่เขาน่ะกลัวเสียฟอร์มจะตาย
แถมก่อนหน้านี้ยังเคยย้ำกับฉันนักหนาว่า ความสัมพันธ์ของเราห้ามให้ใครรู้
“พี่คีร์คะ มานั่งตรงนี้ค่ะ”
ฉันเรียกพี่คีร์ใส่หน้าพี่วาคิมแบบเชิดๆ
ระบบอลิซ…ก็ไม่ธรรมดานะบอกเลย
“พี่คีร์สั่งอะไรคะ น่ากินเชียว”
“กุ้งผัดไข่ครับ แม่ค้าให้กุ้งมาตั้งหลายตัว น้องอลิซอยากกินไหม เดี๋ยวพี่แบ่งให้”
“ขอบคุณนะคะ งั้นพี่เอาไข่กะเพราของอลิซไป เปลี่ยนกันค่ะ”
-วาคิม-
ถึงขั้นตักกับข้าวให้กันเลยเหรอวะ
ผมเริ่มรู้สึกว่าความอดทนมันใกล้ถึงขีดสุดแล้วจริงๆ
เพล้ง!
ผมวางช้อนลงกระแทกจานเสียงดังอย่างจงใจ
“เชี้ยคิม มึงเป็นห่าอะไรนักหนาวะ”
“เออนั่นดิ เป็นเชี้ยอะไรของมึง ผีไร้ญาติเข้าสิงรึไง”
ผมโมโหจนควันออกหู เสียงด่าของเพื่อนแทบไม่เข้าหัว
ไอ้เวรนั่นก็หน้าด้าน หน้าทน มายุ
