“มาเถอะค่ะคุณวาทิตย์ อินให้แม่บ้านตั้งโต๊ะมื้อเย็นไว้รอแล้ว ”
“ได้สิครับ ”
เราทานมื้อเย็นด้วยกันสามคน จากที่คุยกันคร่าวๆ คุณลุงวาทิตย์คือพ่อม่ายลูกสอง ที่ภรรยาเสียเมื่อสองปีก่อน ทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ที่ได้มารู้จักกับน้าอินเพราะธุรกิจของพวกเราเกี่ยวพันกัน บริษัทของคุณลุงมักมาจ้างบริษัทเราไปออกแบบภายในให้บ่อยๆ และก็ได้รู้จักกันและสนิทกับน้าอินมากขึ้น
“แล้วหนูอลิซจะขัดข้องรึเปล่า ที่จะมีผมเข้ามาเป็นน้าเขย ”
นั่นนะสิ แบบนี้ก็ต้องเรียกน้า เรียกลุงไม่ได้
“อลิซไม่ได้ว่าอะไรค่ะ ขอแค่คุณวาทิตย์รักน้าอินจริงๆ อลิซก็ยินดีด้วยค่ะ ”
ใครจะไปว่าอะไรได้ละ ฉันต้องยินดีกับทั้งคู่สิ
น้าอินจะได้มีคนดูแลซักที ตั้งแต่แม่ฉันเสีย น้าอินก็ทำงานหนักมาตลอด แม้น้าอินจะไม่เคยรู้เรื่องออกแบบเลยตอนแรกเริ่ม แต่น้าอินก็พยายามอย่างหนัก จนตอนนี้น้าอินเป็นผู้บริหารที่เก่งมากๆเลย
“งั้นก็ดีแล้วละ ทีนี้ก็คงเหลือแค่
