Kinaumagahan maaga akong gumising kahit halos magdamag ko silang binantayan habang mahimbing sila sa kanilang pag tulog. Hindi ko maintindihan kung bakit nalibang ako sa pagtitig sa kanila. Siguro dahil sa matinding pangungulila at sa takot na baka sa muli kong pag bukas ng mga mata ay hindi ko silang makitang muli, na mapapalayo na naman sila sa akin. Iyon ang isang bagay na nakakatakot. Maiisip ko pa lang na malalayo sila sakin ay para akong dinudurog ng pino. Sila ang dahilan kung bakit ako nag sikap ng sobra para maibigay sa kanila ang pangangailangan nila para sa panahon na nasa akin na sila ay maibigay ko ang mga pangangailangan nila.
Gusto kahit na napa’ layo sila sakin ng ganung katagal ay maiparamdam ko ang pag mamahal ko sa kanila. Ayoko maramdaman nilang may kulang sa kanila.
