ผมมันร้าย 7 แอบอ้าง
1042 Words
ผ่านมาเกือบหนึ่งเดือนแล้วที่ออร์กี้ไม่ได้มาที่บ่อน ประภพยังคงทำงานตามปกติ ชีวิตของเขาเอาผู้หญิงเข้ามาพัวพันด้วยไม่ได้ เขาจึงเลือกที่จะไม่สนใจออร์กี้ ตราบใดที่เป้าหมายของเขายังไม่บรรลุเขาจะไม่มีวันคบกับใครเด็ดขาด
ประภพปกครองพื้นที่เหมันต์อย่างยุติธรรม ถ้าใครอยากให้เขาคุ่้มครองก็เพียงแค่จ่ายมา ใครไม่จ่ายเขาก็จะไม่บังคับ วันนี้ประภพมาเดินดูความเรียบร้อยของตลาดเหมันต์ ประภพแฝงตัวเป็นคนมาเดินเที่ยวตลาดธรรมดาๆ
เขาเข้ามาดื่มกาแฟ ร้านกาแฟร้านนี้จะที่ออกแนวโบราณหน่อยๆ กาแฟก็จะเป็นกาแฟแบบสมัยก่อน ประภพสวมฮู๊ดเพื่อปกปิดตัวตนเขานั่งดื่มกาแฟอย่างสบายใจและเดินดูผู้คนที่กำลังจับจ่ายใช่สอย
"ไอ้หนุ่มทำไมถึงชอบกินกาแฟโบราณล่ะ ปกติคนหนุ่มสาวเขาก็ต้องกินพวกคาปูชินี่เอ้ย! ใช่เปล่าว่ะ" ลุงเจ้าของเจ้าอายุราวๆห้าสิบกว่าเอ่ยขึ้น
"พอดีผมอยากมาลองชิมดูน่ะครับ" ประภพเอ่ยปัดๆไป จริงๆแล้วประภพก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร แต่ด้วยหน้ากากที่เขาได้รับเขาจึงต้องห้ามอ่อนแอให้ใครเห็น
"เป็นไงถูกปากไหม?" ลุงเจ้าของร้านเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม
"อร่อยมากเลยครับ" ^^ ประภพเอ่ยกลับด้วยรอยยิ้มเช่นกัน
ไม่นานก็มีชายหนุ่มร่างใหญ่สามคนเดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทางที่เย่อหยิ่ง และเอ่ย "ลุงวันนี้เรามาเก็บค่าคุ้มครอง! ลุงไม่ได้จ่ายมาสามวันแล้วนะ!"
ประภพได้ยินก็ไม่ได้เอ่ยอะไร แต่เขาจำได้ว่าร้านนี้ไม่ได้เซ็นสัญญาคุ้มครอง อีกอย่างก็เป็นแค่ร้านกาแฟจะมามีเรื่องตีกันได้ยังไง
"ต้องขอโทษด้วยไอ้หนุ่ม วันนี้ลุงแทบขายไม่ได้เลย ลุงขอผลัดไปก่อนนะ" ลุงเจ้าของร้านเอ่ยขึ้นและยิ้มเจื่อนๆ
" ไม่ได้หรอกลุง เฮียภพลูกพี่เราไม่ชอบให้ใครติดหนี้นานๆ " หนึ่งในสามคนเอ่ยขึ้นและเดินเข้าไปหาลุงเจ้าของร้าน "ไอ้แก่ถ้ามึงไม่จ่าย กูจะพังร้านมึง!"
"พวกพี่มันจะมากไปแล้วนะ!!.....เฮียภพอะไรนั่นคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าหรือไงห๊ะ!!" เสียงหญิงสาวเอ่ยขึ้น เธอเดินออกมาจากหลังบ้านแล้วเท้าสะเอวจ้องชายหนุ่มทั้งสามอย่างไม่เกรงกลัว ประภพส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจเขายังไม่ได้ออกคำสั่งพวกนี้ด้วยซํ้า
"อีหนูหน้าตาก็น่ารักทำไมพูดจากับผู้ใหญ่อย่างนี้ล่ะจ๊ะ...เดี๋ยวพี่ก็ยัดเยียดความเป็นผัวให้ซ่ะหรอก ฮ่าๆๆ"ทั้งสามคนหัวเราะอย่างขบขัน
"มาสิฉันจะฟันพวกแกด้วยอีโต้นี่แหล่ะ!!!" หญิงสาวชูอีโต้ในมืออย่างดุร้าย ประภพเหลือบมองหญิงสาวที่ดูอายุราวๆยี่สิบเอง แต่ทำไมใจเด็ดดีจัง
"งั้นมาดูกันว่าอีโต้น้องกับปืนพี่อันไหนจะไวกว่ากัน!!" ชายหนุ่มคนนึงควักปืนออกมาและเล็งไปที่หญิงสาว ตอนนี้ผู้คนในร้านเริ่มทยอยออกกันไปหมดแล้วเพราะกลัวจะโดนลูกหลง
"ใช้ปืนข่มขู่เด็กสาวกับคนแก่นี่....พวกมึงต้องเป็นคนแบบไหนกัน" ประภพจิบกาแฟและเอ่ยอย่างสบายใจ
"เหอะ! ก็ได้งั้นกูข่มขู่มึงแทนล่ะกัน!" ชายหนุ่มเอ่ยอย่างเกี้ยวกราดและจ่อปืนมาที่ประภพแทน
ฟรึบ!!! ปึง!!! " ประภพดึงมือชายหนุ่มลงมาอย่างรวดเร็วและใช้มีสั้นปักมือของชายร่างใหญ่เอาไว้
อ๊าาาาาก!!!!!! ชายร่างใหญ่ร้องโหยหวยอย่างเจ็บปวดเมื่อโดนมีดสั้นของประภพปักบนหลังมือ ประภพหยิบปืนของชายร่างใหญ่และจ่อไปที่หัวจากนั้นก็เอ่ย
"ปืนถ้าเอาออกมาแล้วก็ต้องยิงมึงรู้ไหม" ประภพกล่าวด้วยใบหน้าเย็นชาและก็ขึ้นลำทันที แกร๊กๆ! ชายร่างใหญ่หน้าซี๊ดเป็นไก่ต้ม "ถ้ามึงทำอะไรกูกลุ่มเหมันต์ไม่ปล่อยมึงไว้แน่!!!"
"'งั้นหรอ ฮ่าๆ กูจะรอดู!" ประภพเอ่ยอย่างเย็นชาและเตรียมลั่นไกปืน
"พี่!อย่ายิงเขานะ เดี๋ยวพี่ก็ติดคุกหรอก!" หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีที่ตกใจ เธอเห็นสีหน้าประภพเธอก็มั่นใจว่าเขาจะต้องยิงแน่ๆ
ประภพมองไปที่หญิงสาวอย่างครุ่นคิด จากนั้นเขาก็ถอนหายใจเบาๆและทำบางอย่างกับปืน ไม่ถึงห้าวินาทีปืนก็โดนถอดชิ้นส่วนออกจนหมด จากนั้นประภพก็เดินออกไปทันที
" พี่ค่ะ! " ประภพเดินออกมาได้สักพักก็มีเสียงหญิงสาวดังขึ้น เมื่อประภพหันไปก็เห็นว่าเป็นเด็กสาวที่ร้านกาแฟ
"เธอมีอะไร?" ประภพเอ่ยขึ้น
"เอ่อ......พี่ค่ะเมื่อกี้ของคุณมากเลยนะคะ" หญิงสาวโค้งขอบคุณด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ
"ไม่เป็นไรหรอก....ฉันไปก่อนนะ" ประภพเอ่ยด้วยนํ้าเสียงนิ่งๆ เข้าก็แค่คนผ่านมาเท่านั้นจึงไม่จำเป็นต้องจดจำอะไรมาก
"ว่าแต่พี่ชื่ออะไรหรอคะ?" หญิงสาวเอ่ยถามอย่างเขิลๆ เมื่อประภพเห็นก็ขำในใจ เขายังไม่ลืมภาพที่เด็กสาวคนนี้ถืออีโต้ด่ากวาดไอ้สามหนุ่มนั่นเลย
"ฉันชื่อประภพ" เมื่อเอ่ยจบประภพก็เดินจากไปทันที
"คงไม่ใช่ประภพที่เป็นหัวหน้าแก๊งเหมันต์หรอกมั้ง" เด็กสาวบ่นพึมเบาๆและมองดูแผ่นหลังของชายหนุ่มจนหายลับตาไป
............................................................
ทางด้านชายทั้งสามคนที่ก่อเรื่องที่ร้านกาแฟ
"ถ้ากูเจอมันอีกกูฆ่ามันทิ้งแน่!!" ชายที่มีผ้าพันแผลที่มือเอ่ยขึ้นอย่างเครียดแค้น อีกสองคนก็พยักหน้ารับเอาด้วย
เอี๊ยดดด!! ไม่นานก็มีรถตู้สีดำมาจอด จากนั้นก็มีชายหนุ่ม7-8 คนถือไม่เบสบอลลงมาทั้งหมดเดินดิ่งเข้าไปหาชายทั้งสามคน จากนั้นก็รุมตีโดยไม่พูดไม่จา ทั้งสามคนตายคาที่ทันที ...........................
"เรียบร้อยแล้วครับลูกพี่" หนึ่งในนั้นพูดผ่านโทรศัพท์
"ดีมาก" ปลายสายเอ่ยอย่างใจเย็น
- Writer
- chap_listContents
- likeADD