ผมมันร้าย 8 รดา
1247 Words
สองทุ่มของอีกวันประภพกำลังนั่งเล่นไพ่กับพวกลูกน้องอยู่ เสียงโทรศัพท์จากเสี่ยเม้งก็ดังขึ้น
"ฮัลโหลครับเสี่ย"
"ไอ้ภพไปที่ผับสการ์เลตต์ รดากำลังมีเรื่องมึงช่วยไปดูให้กูหน่อยดิ" เสี่ยเม้งเอ่ยอย่างเหนื่อยใจ
"ให้ลูกน้องไปก็พอแล้วมั้งครับ?" ประภพไม่เข้าใจว่าเสี่ยเม้งจะให้เขาไปเองทำไม
"ไม่ได้ รดามันมีเรื่องกับน้องสาวของไอ้โอลิเวอร์" เสี่ยเม้งเอ่ยอย่างจริงจัง
โอลิเวอร์เป็นหัวหน้าแก๊งมังกรบินที่อยู่เมืองใต้ และก็เคยมีเรื่องกับประภพมาหลายครั้งแล้วแต่ทุกครั้งก็สามารถเคลียจบได้ โอลิเวอร์เคยท้าประภพตัวต่อตัวแต่ก็โดนประภพจัดการจนเข้าโรงพยาบาลไปหลายวัน
"งั้นก็ได้ครับ" ประภพเอ่ยจบก็ไปที่ผับสกายร์เลตต์ทันที
ณ ผับสกายร์เลตต์
เมื่อประภพมาถึงก็เดินเข้าไปข้างใน เขามาแค่ไม่กี่คนเพราะไม่อยากให้ดูเอิกเกริก เมื่อเข้ามาประภพก็เห็นผู้คนกำลังมุ่งดูหญิงสาวตบกัน เมื่อประภพเห็นเป็นรดากับน้องสาวของโอลิเวอร์กำลังตบกัน รดากำลังได้เปรียบอยู่เขาจึงเข้าไปห้ามทันที
"พอแล้วรดา!!" ประภพดึงหญิงสาวขึ้นมา
"พี่ภพ!!" รดาเห็นประภพก็เอ่ยอย่างตกใจ
"ผู้หญิงตบกันมึงอย่าเสือกได้ป่ะไอ้ภพ!" โอลิเวอร์เอ่ยอย่างหงุดหงิด
"มึงไม่เห็นหรอว่าน้องมึงกำลังโดนตบ นี่มึงไม่ห่วงน้องมึงมั้งเลยหรอ?" ประภพเอ่ยอย่างเหนื่อยใจ เขาอุสาช่วยน้องโอลิเวอร์ไว้แท้ๆ
"ถ้าน้องกูสู้ไม่ไหวก็ยอมให้เขาตบไปก็แค่นั้น" โอลิเวอร์เอ่ยอย่างไม่แคร์
"หึ!...มึงนี่เป็นพี่ที่เหี้ยมาก" ประภพเอ่ยอย่างเย้ยหยัน
"ก็ดีกว่ามึงล่ะกันที่เป็นหมาคอยตามเช็ดก้นให้ผู้หญิงของเจ้านาย ฮ่าๆๆ" โอลิเวอร์ตอบกลับ
"เหอะ! แล้วยังไง หมาอย่างกูก็เคยกระทืบหน้ามึงล่ะกัน" ประภพยิ้มเยาะเย้ย
"ไอ้ภพ!" โอลิเวอร์กำหมัดแน่น เขาจำได้ดีตอนที่ดวลตัวต่อตัวเขานั้นพ่ายแพ้ให้กับประภพไม่เป็นท่า แม่งเอาซะหยอดข้าวต้มไปหลายวันเลย
"ทำไม!......หรือมึงจะจัดกับกูอีกสักรอบ!!" ประภพยิ้มร้ายๆ
"หึ!......มึงอย่าพลาดมาล่ะกันไอ้ภพ....กลับโว็ย!!" โอลิเวอร์มองประภพอย่างอาฆาตพยาบาท
ประภพให้ลูกน้องกลับไปก่อนส่วนตัวเขาเองก็ไปส่งรดาที่คอนโดโดยมีเพื่อนของเธออีกสองคนนั่งไปด้วย ระหว่างทางเพื่อนของรดาคนนึงก็เอ่ยขึ้น
"รดาแกแม่งโชคดีจังเลยที่มีบอดี้การ์ดหล่อๆอย่างนี้"^^
"พวกแกอย่าพูดอะไรเลอะเทอะ ฉันนับถือเขาเหมือนพี่ชาย" รดาเอ่ยและเหลือบมองประภพ
"ฉันลูกคนเดียว" ประภพเอ่ยอย่างเย็นชา เพื่อนๆของรดาก็พากันหัวเราะอย่างชอบใจ ไม่นานก็มาถึงคอนโด รดาให้เพื่อนๆของเธอนั้นขึ้นไปก่อนส่วนเธอเองนั้นจะอยู่คุยกับประภพ
"ทำไมเธอไม่ลงไปซักที?" ประภพเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่ารดายังไม่ยอมลงจากรถ
"เมื่อกี้ไม่ว่าหน้ากันเลยนะ....เกลียดรดามากเลยหรือไงคะ?" รดาพูดขึ้นและจ้องมองประภพด้วยสายตาโกรธๆ
"เธอมันชอบสร้างแต่ปัญหา" ประภพพูด
"ก็อีนั่นมันเป็นคนมาตบดาก่อนนี่คะ!!!...พี่จะให้ดาอยู่เฉยๆหรือไง!!" รดากอดอกอย่างหงุดหงิด
"ลงไปได้แล้วอย่ามาทำตัวไร้สาระ!" ประภพเอ่ยและมองหญิงสาวด้วยสีหน้าดุๆ
"พี่จะพูดดีๆกับดาไม่ได้เลยหรือไงคะ!!......เกลียดอะไรกันนักกันหนา!!...ดาไม่ได้เริ่มก่อนก็มาว่าดาพี่มันใจร้ายที่สุด!!" รดาตะคอกอย่างโมโห
"เมื่อกี้เธอว่าไงนะ!" ประภพบีบคางหญิงสาวและมองเธอด้วยแววตาที่เยือกเย็นและเอ่ยต่อ "เธออย่าคิดว่าเป็นเด็กเสี่ยแล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไรเธอนะรดา!!"
"หึ! ก็เอาสิค่ะ!!" รดายกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และเอ่ย "พี่เกลียดมากเลยใช่ไหมคะ...คนที่ยุ่งกับผู้หญิงของเจ้านายพี่อ่ะ!"
อ๊ะ!!! ประภพร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อรดาข้ามมาฝั่งเขาและนั่งคร่อมลงบนตักของเขา "เธอจะทำอะไรรดา!!"
"พี่จะจัดการดาไม่ใช่หรอคะ?....เอาสิคะดาอยู่ตรงหน้าพี่แล้วไง? " รดาเอ่ยด้วรอยยิ้มร้ายๆ
"ถอยออกไป!" ประภพเอ่ยอย่างหงุดหงิด นี่เขาโหดไม่พอหรือไง วันนั้นหญิงสาวคนนี้ยังกลัวจนยกมือไหว้เขาอยู่เลย
"ไม่ค่ะ!" รดาพูดจบเธอก็ล่นสายเดี่ยวของเธอลงและจนเห็นหน้าอกขาวๆอันอวบอิ่ม ตอนนี้หน้าอกของหญิงสาวนั้นจ่ออยู่ตรงหน้าประภพ
"เธอบ้าไปแล้วหรือไงห๊ะ!" ประภพพยายามดันหญิงสาวออกแต่ก็ติดพวงมาลัยรถ ตอนนี้เขาเหมือนโดนล็อคอยู่กลับที่นั่งคนขับอย่างไงอย่างงั้น
รดาประคองหน้าของประภพและพูดกับชายหนุ่มด้วยความเสน่หา "พี่ภพ~ ดาไม่สนว่าคนอื่นจะเกลียดดาสักแค่ไหน~ ดาขออย่างเดียวพี่อย่าเกลียดดาได้ไหมคะ~"
"ดาไม่ได้อยากเป็นเด็กเสี่ยเลยนะพี่ภพ⁓" หญิงสาวประครองใบหน้าอันหล่อเหล่าของประภพและเอ่ยขึ้นด้วยแววตาเศร้าๆ
"แล้วเธออยากเป็นแบบไหน!.....เธอเลือกเองไม่ใช่หรอเส้นทางสายนี้" ประภพพูด
"ถ้าดาเล่าอะไรให้ฟัง⁓ พี่จะเห็นใจผู้หญิงที่น่าสมเพชคนนี้ไหมคะ⁓" รดาเอ่ยพร้อมกับสายตาที่คลอไปด้วยนํ้าตา
"ก็ลองเล่ามาสิ...ฉันอาจจะมองเธอดีกว่าเดิมก็ได้นะ" ประภพเอ่ยกลับด้วยแววตานิ่งๆ
รดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและโทรหาใครบางคนทันที "ฮัลโหล" เสียงปลายสายดังขึ้นประภพจำได้ทันทีว่าเป็นเสี่ยเม้ง
"ถ้ารดาอยากจะเลิกเป็นเด็กเสี่ย รดาต้องทำไงคะ?" รดาเปิดลำโพงและคุยกับเสี่ยเม้งให้ประภพได้ยิน
"รดา...พ่อของเธอยังต้องใช่เงินอีกเยอะนะในการรักษาตัว เธอแน่ใจนะ" ปลายสายตอบกลับ ประภพยังนั่งฟังอยู่เงียบๆ
"เข้าใจแล้วค่ะเสี่ย...ขอโทษนะคะที่โทรมารบกวน" รดาเอ่ยจบก็ตัดสายทันที
"แล้วยังไง?...เธอจะมีชีวิตแบบไหนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?" ประภพกล่าวอย่างไม่แยแส
"มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพี่ภพหรอกค่ะ....ดาแค่ไม่อยากให้พี่เกลียดดาไปมากกว่านี้ก็เท่านั้น~" รดากอดคอประภพและเริ่มประกบจูบอย่างดูดดื่ม เธอสอดลิ้นเข้าไปในปากของเขาและบดขยี้ลิ้นเขาด้วยลิ้นเล็กๆของเธอ
"อื้ม~" หญิงสาวครางในลำคอเบาๆ
"เหอะ!...เธอบ้าไปแล้วหรือไง!" ประภพดันหญิงสาวออกทันทีเขารวบมือของเธอไคว่หลังและดันเธอไปชนพวงมาลัยรถอย่างแรง
ปึง!! โอ๊ย!!! รดาเม้มปากด้วยความเจ็บปวดจากนั้นเธอก็เอ่ยขึ้น "เอาเลยสิค่ะ! ฆ่าดาเลยก็ได้! แต่วันนี้ดาจะไม่ยอมปล่อยพี่ภพไปแน่นอน" รดายิ้มร้ายๆ
- Writer
- chap_listContents
- likeADD