49
Erna kızararak gözlerini ondan kaçırırken Dağhan yanılmadığını anlayarak sabırla bekledi. Bazen tam yanında rahat davranmaya alıştığını düşünürken yeniden bu hâline döndüğünü görmek üzücüydü. “Şey… Siz çok… Yorgun görünüyorsunuz ve ben…” “Erna…” “Sadece bencillik etmeye başladığımı düşünüyordum.” “Bencillik mi? Sen onun ne anlama geldiğini biliyor musun ki?” Dağhan şakacı bir şekilde gözlerini irileştirirken Erna istemsizce güldü. Gözleri şimdi yine buluştuğu için kendini ona bakmaktan alıkoyamıyordu. “Biliyorum,” dedi usulca. “Erna…” “Ama gerçekten çok yorgun görünüyorsunuz!” “Bu benim normal görünüşüm.” Dağhan başını yana yatırıp ona gülümsedi. Hâlâ bekliyordu. “Gerçekten sorabilir miyim?” Şimdi resmen gözlerinin içine kadar gülümsüyordu. Bir şey söylemese de bu bir evet olmal
- Writer
