Nisan gün boyu onu tam beş kez aramıştı.
Yaşananların ardından bu iletişime geçmek için ilk harekete geçişiydi ve Dağhan belki de bunu yapmaması gerektiğini düşünse de aramalarını görmezden geldi.
Sonuçta çalışıyordu ve normalde nişanlı oldukları zamanlarda bile Nisan onu önemli şeyler haricinde bu saatlerde aramazdı. Rahatsız olacağını bilirdi. Anlaşılan artık bunu önemsemiyordu ya da ne yaptığının farkında değildi.
İşi odaklanma ve dikkat gerektiriyordu. Dağhan kusursuz olamayacağını bilse de yaptığı tüm işlerde olabildiğince az hata olması için uğraşırdı. Bunun yanında sürekli şirket içinde, dışarıda ya da müvekkilleriyle görüşmeler yapması gerekiyor, mahkeme işlerini hiç saymıyordu. Tüm bu yoğunluğun arasında insanları ihmal etmek, sosyalleşmeyi unutmak ve kendini kaptırmak kolaydı.
