Love Streamer หน้าหล่อขอคลั่งรัก

ความลับเกือบเเตก

หน้าตึกคณะบริหารธุรกิจ เวลาแปดโมงเช้า

"จริงเหรอแกที่บริษัทพี่มีนาเขาจะรับแกเข้าฝึกงานจริงๆ เหรอ"

ใบหม่อน เพื่อนสนิทสายลุยของมิลินร้องอุทานเสียงดังจนคนแถวนั้นหันมามอง มิลินรีบยกมือปิดปากเพื่อนรัก พลางถอนหายใจยาวพลางกอดแฟ้มงานแน่น

"เบาๆ สิใบหม่อนฉันเครียดจะตายอยู่แล้วเนี่ย พี่นาบอกว่า ท่านรองประธานนั่นสั่งมาเองเลยนะว่าให้ฉันไปเริ่มงานวันนี้ด้วย"

มิลินทำหน้ามุ่ย

"แต่แกก็รู้ว่าฉันไม่อยากใช้เส้นสาย ฉันอยากยื่นพอร์ตฯ เข้าบริษัทอื่นด้วยฝีมือตัวเองมากกว่า ไม่อยากให้คนมองว่าเพราะพี่สาวเป็นเลขาฯ เลยได้งาน"

"โถ่ ยัยมิลิน แกเกรดเฉลี่ยเกือบ 4.00 นะ พอร์ตฯ ก็แน่นปึ้ก ใครจะกล้าว่าแกใช้เส้น"

ใบหม่อนส่ายหน้า "แล้วบริษัทอัครเดชากุลเนี่ย อันดับหนึ่งของประเทศเลยนะแก ใครๆ ก็อยากเข้า ยิ่งท่านรองฯ คนนั้นน่ะ หล่อระดับพรีเมียม ข่าวว่าเข้าบริษัทยากกว่าถูกหวยอีก แต่นี่เขาเรียกแกไปเองเลยนะ"

"หล่อแต่กวนประสาทน่ะสิ"

มิลินพึมพำ นึกถึงใบหน้าเจ้าเล่ห์ของพอร์ชเมื่อวานที่ทำเอาเธอหน้าร้อน "แถมเมื่อคืนฉันยังไปฟัดกับสตรีมเมอร์บ้าบอที่ชื่อ P-Ace ในแอปฯ มาอีก นอนแทบไม่หลับเนี่ย กวนประสาทพอๆ กันเลย"

"เอาน่า... ลองไปดูก่อน ถ้าไม่ชอบค่อยลาออกก็ได้" ใบหม่อนตบไหล่ให้กำลังใจ

"ถือว่าไปดูหน้าหล่อๆ ของท่านรองฯ ให้เป็นขวัญตาหน่อยเหอะ"

เวลา 09:15 น. - หน้าบริษัทส่งออกของพอร์ช

มิลินยืนชั่งใจอยู่หน้าประตูทางเข้ากระจกบานใหญ่ หลังจากคุยกับพื่อนสาว เสร็จ เธอก็ตั้งใจจะเข้าไปบอกปฏิเสธเรื่องฝึกงานให้เป็นเรื่องเป็นราว เพราะไม่อยากถูกครหา

แต่ทว่า...ทันทีที่เธอก้าวเท้าเข้าไปในล็อบบี้ รถสปอร์ตคันหรูสีดำขลับก็แล่นมาจอดที่หน้ามุกตึกพอดี

ประตูรถเปิดออก ร่างสูงโปร่งของ พอร์ช ก้าวลงมาในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อถึงศอก ลุคสบายๆต่หล่อมาก เขาใส่แว่นกันแดดสีดำสนิทที่ขับให้ใบหน้าดูหล่อเหลาราวกับหลุดมาจากนิตยสาร

พอร์ชถอดแว่นออกทันทีที่เห็นร่างเล็กยืนอึดอัดอยู่หน้าประตู นัยน์ตาสีเทาอ่อนคู่นั้นประกายวิบวับอย่างปิดไม่มิด เขาเดินตรงดิ่งมาหาเธอก่อนที่เธอจะทันขยับหนี

"มาเช้าจังนะครับ... ว่าที่เด็กฝึกงานของผม"

พอร์ชก้มลงมากระซิบใกล้ใบหู จนมิลินได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ

"คือ... คุณพอร์ชคะ มิลินตั้งใจจะมาบอกว่า มิลินคงรับงานนี้ไม่ได้..."

"เสียใจด้วยนะคุณมิลิน"

พอร์ชขัดจังหวะพร้อมยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ

"สัญญาฝึกงานฉันเซ็นอนุมัติไปเรียบร้อยแล้ว ถ้าเธอปฏิเสธพี่สาวเธอก็ต้องเหนื่อยหาคนใหม่ให้วุ่นวาย เธออยากให้พี่นาลำบากเหรอ"

มิลินอ้าปากค้าง

"นี่คุณ... คุณขู่มิลินเหรอคะ?"

"เปล่าครับ เขาเรียกว่า ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้ต่างหาก"

พอร์ชใช้นิ้วชี้แตะไฝเสน่ห์ใต้ตาตัวเองอย่างเจ้าเล่ห์

"เข้าบริษัทเถอะครับ เเดดมันร้อน "

" เเต่มิลินขอมาเริ่มงานวันพรุ่งนี้ได้ไหมคะ วันนี้มิลินไม่ได้ตั้งใจมาฝึกงาน คะ เเค่มาปฎิเสธ.. "

"อ้อ .. ได้เสมอครับ วันนี้กลับไปเรียนก่อนก็ได้ "

พอร์ชตอบออกไปอย่างชิลล์ ๆ เพราะ เขาเองก็ไม่อยากขัดเเม่สาวน้อย

อ่า.." งั้นมิลิน ขอตัวกลับมหาลัยก่อนนะคะ ยังมีส่งงานบ่ายอีกคะ "

"ให้ผมไปส่งมั้ย ? ผมอยากไปส่งนะ ว่างมาก "

พอร์ชหยอดเธอ ราวกับจะลองใจเเม่สาวน้อย

"ไม่ต้องหรอกคะ มันดูไม่เหมาะสม งั้นมิลินลาเลยนะคะ สวัสดีคะ "

เช้าวันนี้ที่บริษัทดูคึกคักผิดปกติ พนักงานสาวๆ ต่างพากันเติมลิปสติกและจัดทรงผมกันยกใหญ่ เพราะมีข่าวลือแพร่สะพัดว่า "ท่านรองฯ พอร์ช" ผู้ที่ปกติจะโผล่มาแค่เดือนละครั้ง สองวันมานี้กลับเข้าบริษัทตั้งแต่ไก่โห่

พอร์ช ในชุดเชิ้ตสีขาวเนี้ยบสวมทับด้วยสูทเเละเนคไทด์ นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ในห้องกระจก สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ประตูทางเข้าชั้นบริหาร มือเรียวยาวควงปากกาเล่นอย่างใช้ความคิด

ตึก ตึก ตึก...

เสียงรองเท้าคัทชูหนังดังใกล้เข้ามา พร้อมกับร่างเล็กของ มิลิน ที่เดินตามหลังมีนามาติดๆ วันนี้มิลินแต่งชุดนักศึกษาเรียบร้อย ผมยาวสลวยมัดรวบครึ่งศีรษะเผยใบหน้าขาวใส น่ารักสมวัย เธอกอดแฟ้มเอกสารแน่น ใบหน้าดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด

"นั่นไง... มาแล้วสาวน้อยคนสวย "

พอร์ชพึมพำกับตัวเองพร้อมกระตุกยิ้มที่มุมปาก

"มิลิน เดี๋ยวตารางงานวันนี้ พี่จะให้เราเริ่มจากการคัดแยกเอกสารส่งออกของโซนยุโรปก่อนนะจ๊ะ

อ๊ะ ท่านรองฯ..."

มีนาชะงักเมื่อเห็นประตูห้องทำงานบานใหญ่เปิดออก พร้อมกับเจ้าของห้องที่เดินหน้านิ่งออกมา

"มีนาวันนี้ผมมีประชุมด่วนกับทีมมาร์เก็ตติ้งตอนสิบโมง"

พอร์ชพูดเสียงเรียบขรึมดูเป็นงานเป็นการ

"แต่ก่อนหน้านั้นผมต้องการคนช่วยชงกาแฟและ จัดระเบียบ เอกสารบนโต๊ะผมหน่อย พอดีเมื่อคืนผมทำงานหนักไปนิด จนโต๊ะรกไปหมด"

มีนากำลังจะอ้าปากบอกว่าเธจัดการเองได้ แต่พอร์ชกลับเบนสายตาไปทางมิลินที่พยายามทำตัวลีบเล็กแอบหลังพี่สาว

"ให้เด็กฝึกงานคนใหม่เข้าไปจัดการให้ผมหน่อยสิ... ถือเป็นการทดสอบความอดทนวันแรก"

"เอ่อ... มิลินเหรอคะ?"

มิลินชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอย่างงงๆ

"อ่าห้ะ.. เรานั่นเเหละ "

"ให้พี่มีนาเข้าไปไม่ดีกว่าเหรอคะคุณพอร์ช มิลินกลัวจะทำของพัง..."

"ผมสั่งครับ"

พอร์ชเน้นเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาสีเทาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเธอ

"หรือว่าเธอ... กลัวที่จะอยู่กับผมสองต่อสอง"

คำท้าทายนั้นทำให้มิลินแก้มป่องขึ้นมาทันทีด้วยความเคือง

"ไม่ได้กลัวค่ะเเ ค่เกรงใจ ในเมื่อเป็นคำสั่ง มิลินจะเข้าไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ"

ภายในห้องทำงานพอร์ช

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง มิลินถึงกับชะงัก แอร์ในห้องเย็นฉ่ำ แต่สิ่งที่ทำให้เธอขนลุกคือ สายตาของพอร์ชที่มองตามเธอทุกฝีก้าว

บนโต๊ะทำงานของเขานอกจากกองเอกสารแล้ว มิลินเหลือบไปเห็น หูฟังเกมมิ่งสีขาววางแหมะอยู่ข้างจอคอมพิวเตอร์เครื่องหรู รุ่นเดียวกับที่เธอเห็นในสตรีมของ P-Ace เมื่อคืนไม่มีผิด

"ยืนเหม่ออะไรครับมิลิน กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล... ผมรออยู่นะ"

พอร์ชเดินเข้าไปใกล้จนแผ่นหลังของมิลินชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน

"คุณพอร์ชถอยออกไปหน่อยได้ไหมคะ มันใกล้ไปจะดูไม่ดีคะ "

มิลินพยายามดันอกเขาไว้ แต่พอร์ชกลับโน้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน

"ใกล้เหรอ? ผมว่าระดับนี้กำลังดีนะจะได้เห็นชัดๆ ไง ว่าคุณกำลังคิดว่า ผมหน้าเหมือนสตรีมเมอร์ที้คุณเกลียดไหมไงครับ "

มิลินใจหายวาบ เขารู้ได้ไง ว่าเธอคิดอะไรอยู่ เเต่จะว่าไป หูฟังของเขา ก็เหมือนกับสตรีมเมอร์คนนึงมาก เธอเคยเห็นในไลฟ์ของหลานชายบ่อยๆ

มิลินใจเต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ เสียงโทนนี้. สายตาแบบนี้... ไหนจะไฝใต้ตานั่นอีก

"คะคุณพอร์ช รู้ได้ยังไงคะว่ามิลินเกลียดสตรีมเมอร์?"

มิลินเสียงตะกุกตะกัก

"หรือว่าคุณ... คือ P-Ace"

พอร์ชชะงักไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาสีเทาสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นแววตาขบขัน เขาหัวเราะในลำคอทุ้มต่ำแล้วค่อยๆ ผละตัวออกห่างพอให้มิลินหายใจคล่องขึ้น

"P-Ace? อ้อ... สตรีมเมอร์จอมเกรียนคนนั้นน่ะเหรอ?"

พอร์ชไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ พลางเดินไปทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่

ภ

"เสียใจด้วยนะมิลินที่ทำให้ผิดหวัง ผมไม่ใช่เขาหรอก... แต่ผมเป็น สปอนเซอร์รายใหญ่ของหมอนั่นต่างหาก"

"สปอนเซอร์?"

มิลินทวนคำอย่างงงๆ

"ใช่... บริษัทเราส่งออกผลไม้แปรรูปเป็นขนมขบเคี้ยว ผมเลยจ้างหมอนั่นสตรีมโปรโมตสินค้าให้บ่อยๆ" พอร์ชพูดหน้าตายพลางชี้ไปที่หูฟังบนโต๊ะ

"ส่วนหูฟังนี่หมอนั่นก็ส่งมาให้ผมลองใช้ดู เห็นบอกว่าเป็นรุ่นใหม่ล่าสุดน่ะ"

มิลินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก "ที่แท้ก็แค่คนรู้จักกัน... เกือบไปแล้วมิลิน"

"แล้วที่บอกว่าผมรู้ได้ไงว่าเธอเกลียดเขา..."

พอร์ชแกล้งทำเป็นเปิดเอกสาร

"ก็เห็นเมื่อเช้าเธอเดินบ่นงึมงำๆ กับเพื่อนเรื่องแอปสตรีมอะไรสักอย่าง ผมหูดีน่ะครับ... เลยได้ยิน"

"ชิ... หูผีชัดๆ

มิลินพึมพำเบาๆ แต่ก็แอบโล่งใจที่ความลับเรื่องที่เธอแอบด่าคนในโซเชียลยังไม่แตกในแบบที่เธอคิด

"เอาล่ะเลิกทำหน้าเอ๋อแล้วไปชงกาแฟมาได้แล้วครับมิลิน"

พอร์ชสั่งเสียงเข้ม แต่พอพ้นสายตามิลินที่เดินหน้ามุ่ยออกจากห้องไป เขาก็รีบคว้ามือถือขึ้นมาเข้ากลุ่มแชทเพื่อนทันที

P-Ace: "เกือบตาย ยัยนั่นดันจำไฝกูได้เฉย ดีนะกูแถว่ากูเป็นสปอนเซอร์ให้ตัวเอง รอดตัวไปหวุดหวิด