พบเจอ กัน
969 Words
ห้องนอนกว้างขวางที่ถูกเปลี่ยนเป็นสตูดิโอสตรีมมิ่งส่วนตัว แสงไฟ LED สีน้ำเงินสลับม่วงสลัวๆ สะท้อนกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่สามจอที่กำลังแสดงผลเกมออนไลน์ยอดฮิต เสียงคีย์บอร์ดแบบกลไกดังรัวเร็วจนฟังไม่ทัน ผสมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ฟังดูขี้เล่นแต่ก็มีเสน่ห์อย่างประหลาด
ชายหนุ่มหน้าตาดีจัด ใบหน้าเรียวได้รูป นัยน์ตาสีเทาอ่อนดูเจ้าเล่ห์นิดๆ และมีไฝเสน่ห์ดึงดูดสายตาอยู่ที่ใต้ตาข้างขวา มิสซี่เเฮร์ สีควันบุหรี่ถูกเซ็ตมาอย่างดีแต่ดูเป็นธรรมชาติ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนสองเม็ด เผยให้เห็นลำคอระหงและสร้อยคอเงินเส้นบางที่พาดผ่าน หูฟังเกมมิ่งสีขาวคาดอยู่บนศีรษะ
"พอร์ช" อัจฉริยะเกมเมอร์วัย 24 ปี ที่คนในวงการรู้จักกันดีในชื่อสตรีมเมอร์ 'P-Ace' หรือ พอร์ช ผู้มีแฟนคลับติดตามหลักแสนในเพจ
"เฮ้ย น้องชาย อย่าเพิ่งตายสิรอพี่สตรีมเสร็จก่อน เดี๋ยวไปช่วย..ฮ่า ฮ่า "
พอร์ชพูดใส่ไมโครโฟนพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ทำให้สาวๆ หน้าจอละลาย สายตาเขายังคงจดจ่ออยู่กับเกม แต่ก็แอบเหล่ตามองแชทที่เด้งขึ้นมาด่าเขาด้วยความเอ็นดู
“พี่พอร์ชเกรียนเกินไปแล้ว” , “รักพี่พอร์ชจังค่ะ"
แชทเลื่อนผ่านอย่างรวดเร็วกับคอมเม้นทืนับร้อย
พอร์ชพูดคุยกับแฟนคลับอย่างสนุกสนาน ดูเป็นกันเอง และไม่มีใครคาดคิดว่าชายหนุ่มท่าทางขี้เล่นคนนี้ จริงๆ แล้วคือ..
"ดื่อ ดื่อ.. ดิ๊อ.. "
เสียงดนตรีดัง บ่งบอกถึงการปิดการสตรีมมิ่ง
ทันทีที่สตรีมเสร็จ พอร์ชปิดหน้าต่างเกมทั้งหมดออก แล้วเปิดหน้าต่างข้อมูล
ยอดส่งออกผลไม้สู่ต่างประเทศ ขึ้นมาทันที ใบหน้าขี้เล่นเมื่อครู่หายไป เปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมและเฉียบคมแบบนักธุรกิจมืออาชีพ
เขาคือนาย "พอร์ช พชระ อัศวะเดชาโชติ"
รองประธานบริษัทส่งออกผลไม้สู่ต่างประเทศรายใหญ่ที่สุดของไทย ทายาทธุรกิจพันล้านที่เบื้องหลังหน้ากล้องคือสมองวางแผนการตลาดระดับโลก
นานๆ ครั้งเขาถึงจะเข้าบริษัท เพราะเขาชอบที่จะทำงานจากห้องนอนในฐานะสตรีมเมอร์มากกว่า แต่ทุกการตัดสินใจของเขาก็แม่นยำและทำให้ยอดขายพุ่งกระฉูดเสมอ.
"แหม๋ วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะครับทุกคน เมียหลวงโทรตามแล้ว เอ้ย! ไม่ใช่มีงานด่วนครับ ชแตัวไปทำงานก่อน สวัสดีครับ เจอกันใหม่ตอนเย็นนะสาวๆ"
พอร์ช หัวเราะร่วนใส่ไมโครโฟนพลางกดปิดสตรีมหลังจากที่ มีนา เลขาสาวคนสนิทโทรมาจิกยิบๆ เรื่องยอดส่งออกทุเรียนและมังคุดไปจีนที่เขากองทิ้งไว้เป็นอาทิตย์ ชายหนุ่มถอนหายใจยาว สลัดคราบเกมเมอร์จอมเกรียน ทิ้งหูฟังไว้บนโต๊ะแล้วคว้าเสื้อสูทมาสวมทับเชิ้ตขาวที่ปลดกระดุมไว้อย่างลวกๆ
ณ บริษัทอัศวะเดชาโชติ เวลาต่อมา
ร่างสูงสง่าเดินก้าวเข้ามาในบริษัทด้วยลุคที่ทำเอาพนักงานสาวๆ แทบหยุดหายใจ ใบหน้าหล่อเหลานิ่งขรึมดูเย่อหยิ่งนิดๆ สายตาคมกริบภายใต้ผมสีควันบุหรี่จดจ่ออยู่ที่หน้าจอไอแพดในมือขณะเดินมุ่งหน้าไปที่ห้องทำงานของตัวเอง
แต่แล้ว เท้าหนาก็ต้องชะงักกึกอยู่หน้าประตูห้อง
"..."
ที่เก้าอี้รับรองหน้าห้องทำงาน มีร่างเล็กของเด็กสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ นักศึกษาสาวสวยในชุดเครื่องแบบมหาวิทยาลัยที่ดูเรียบร้อยสะอาดตา กำลังกอดแฟ้มเอกสารไว้แนบอก พลางชะเง้อคอมองเข้าไปในห้องของมีนาด้วยท่าทางเกรงใจ
แสงแดดอ่อนๆยามบ่าย จากริมทางเดินตกกระทบใบหน้าขาวใสและดวงตากลมโตที่ดูใสซื่อ ปากเล็กๆ ของเธอมุ่ยน้อยๆ เหมือนกำลังบ่นพึมพำกับตัวเองเรื่องที่พี่สาวไม่ยอมเลิกงานซักที
ตึกตัก... ตึกตัก...
พอร์ชที่ปกติไม่เคยสนใจใคร กลับยืนนิ่งค้าง สายตาจ้องมอง 'ยัยเด็กเเก้มป่อง' ตรงหน้าไม่วางตา ความรู้สึกเหมือนตอนสุ่มเจอไอเทมแรร์ระดับ SSR ในเกมมันพุ่งพล่านขึ้นมาดื้อๆ
"ใครน่ะ.. น่ารักเเบบนี้ โผล่มาจากไหน"
พอร์ชคิดในใจพลางใช้นิ้วแตะไฝเสน่ห์ใต้ตาตัวเองอย่างที่ชอบทำเวลาใช้ความคิด
"เอ่อ... ขอโทษนะคะ"
เสียงใสๆ ของมิลินปลุกเขาจากภวังค์ เมื่อเธอเห็นผู้ชายท่าทางภูมิฐาน แต่ปลดกระดุมเสื้อซะเซ็กซี่มายืนจ้องหน้าเธอนานสองนาน มิลินรีบลุกขึ้นยืนพร้อมกำแฟ้มแน่น
"มารอพี่มีนาเหรอคะ? พี่นาเข้าไปเช็กเอกสารข้างใน เดี๋ยวก็ออกมาแล้วค่ะ"
พอร์ชกระตุกยิ้มมุมปาก ความกวนประสาทที่ใช้ในสตรีมเริ่มทำงานทันที แต่คราวนี้แฝงไปด้วยความคลั่งรักที่เจ้าตัวยังไม่รู้ตัว
"เปล่าครับ ผมไม่ได้มารอมีนา"
พอร์ชก้าวเข้าไปใกล้จนมิลินต้องถอยหลังชิดผนัง
"แต่ห้องที่เธอนั่งขวางอยู่น่ะ ห้องทำงานผม"
"คะ? ทะ ท่านรองฯ คุณพอร์ชเหรอคะ"
มิลินตาโตด้วยความตกใจ หน้าเริ่มขึ้นสีระเรื่อเธอก็พอรู้มาบ้างว่าเจ้านายของพี่สาวชื่อพอร์ช
"หึ... เรียกพอร์ชเฉยๆ ก็ได้ครับ ถ้าเรียกท่านรองฯ มันดูห่างเหินไป"
พอร์ชพูดพลางมองแฟ้มในมือเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ในหัวเขาตอนนี้ไม่ได้คิดเรื่องยอดส่งออกผลไม้สักนิด แต่กำลังคิดว่าจะรั้งตัว 'มิลิน' ไว้ที่บริษัทนี้นานๆ ได้ยังไงต่างหาก.
"เเล้วนี่.. มาขอฝึกงานที่นี่หรอครับ "
- Writer
