กินไก่วัด
1320 Words
"มิลิน... เย็นนี้ว่างไหม?"
พอร์ช เอ่ยขึ้นลอยๆ ขณะที่มิลินกำลังขมวดคิ้วสู้กับกองเอกสารส่งออกบนโต๊ะข้างๆ เขา ที่เขาแกล้งลากมาวางใกล้โต๊ะตัวเองที่สุด มิลินเงยหน้ามองคนถามด้วยความระแวง
"มีงานด่วนเหรอคะคุณพอร์ช"
"ก็นิดหน่อย.พอดีผมลืมแฟ้มสรุปยอดของมังคุดส่งออกญี่ปุ่นไว้ที่บ้านน่ะ แล้วคืนนี้ผมมีประชุมออนไลน์ตอนค่ำๆ เธอช่วยแวะไปหยิบให้ผมหน่อยได้ไหม"
พอร์ชพูดเสียงเรียบพลางแกล้งจ้องหน้าจอไอแพด
"พอดีมีนามีธุระไปรับแมมมอส ลูกชายเธอเเทน สามีผมเลยคิดว่าเราน่าจะสะดวกที่สุด"
มิลินอึกอัก "เอ่อ... มิลินไปถูกเหรอคะ?"
"เดี๋ยวผมขับรถไปส่งแล้วเดี๋ยวผมเลี้ยงข้าวเย็นเป็นการตอบแทนโอเคไหมครับ"
พอร์ชยิ้มมุมปากแบบที่มิลินเห็นแล้วรู้สึกว่ามันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ
หกโมงเย็น ณ เพนต์เฮาส์สุดหรูของพอร์ช
มิลินเดินตามพอร์ชเข้ามาในห้องที่กว้างขวางและตกแต่งอย่างมีสไตล์ เธอพยายามทำตัวให้ลีบที่สุดเพราะความหรูหราของที่นี่
"แฟ้มอยู่ไหนคะคุณพอร์ช มิลินจะได้รีบหยิบแล้วกลับ..."
"อยู่ในห้องทำงานฝั่งซ้ายน่ะเข้าไปหาได้เลย ผมขอไปรับโทรศัพท์แป๊บหนึ่ง" พอร์ชชี้มือไปที่ห้องที่ปิดไฟมืดสลัว
มิลินพยักหน้าแล้วผลักประตูเข้าไปทันที แต่ทว่า ทันทีที่ไฟสว่างขึ้น ดวงตากลมโตของเธอก็แทบจะถลนออกมา
"นี่มัน..."
สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่แค่ห้องทำงานธรรมดา แต่มันคือ สวรรค์ของเกมเมอร์ จอคอมพิวเตอร์สามจอเรียงกัน แสงไฟ LED สีม่วงฟ้าที่เธอมักเห็นผ่านกล้องสตรีมของ P-Ace บ่อยๆ ไหนจะเก้าอี้เกมมิ่งตัวโปรด และที่สำคัญที่สุด... หูฟังสีขาวที่มีรอยตำหนิเล็กๆ ตรงข้างหู แบบเดียวกับที่ P-Ace ใส่ไม่มีผิด!
"หรือว่า "
มิลินก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะคอมพิวเตอร์ด้วยมือที่สั่นเทา เธอเอื้อมมือจะไปแตะคีย์บอร์ดที่ยังมีแสงไฟวูบวาบอยู่
"ทำอะไรน่ะ"
เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวมาจากด้านหลัง มิลินตกใจจนสะดุ้งสุดตัวหันกลับไปชนเข้ากับอกแกร่งของพอร์ชที่เดินตามเข้ามาตอนไหนไม่รู้ พอร์ชรีบใช้แขนทั้งสองข้างยันโต๊ะคอมไว้เพื่อกักตัวมิลินไว้ในวงแขน ใบหน้าของเขาดูตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด
"คุณพอร์ชห้องนี้มันเหมือนในสตรีมของ P-Ace มากเลยนะคะ"
มิลินช้อนตามองเขาอย่างจับผิด
"ไหนจะหูฟังนี่อีก ไหนบอกว่าเป็นสปอนเซอร์ไงคะ ทำไมของพวกนี้มาอยู่ที่บ้านคุณหมดเลย?"
พอร์ชเหงื่อตก แถสดทันที
"ก็. ก็ผมบอกแล้วไงว่าผมเป็นสปอนเซอร์รายใหญ่! หูฟังนี่เขาส่งมาให้ผมทดสอบก่อนส่งให้สตรีมเมอร์ ส่วนห้องนี้ผมก็จ้างคนออกแบบเดียวกับที่ทำให้ P-Ace นั่นแหละ ผมชอบสไตล์นี้ มีปัญหาอะไรไหมครับ?"
"จริงเหรอคะ?" มิลินหรี่ตาลง พยายามมองเข้าไปในนัยน์ตาสีเทาของเขา
พอร์ชเริ่มรู้สึกว่าระยะห่างมันน้อยเกินไป กลิ่นสบู่อ่อนๆ จากตัวมิลินเริ่มทำให้เขาคุมสติไม่อยู่ เขาตัดสินใจใช้ เสน่ห์กลบเกลื่อนความลับ
"ถ้าไม่เชื่อ... จะลองนั่งแล้วลองเล่นดูไหมล่ะครับ?"
พอร์ชโน้มหน้าลงมาจนมิลินรู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆ
"จะได้รู้ว่า ท่านรองฯกับ สตรีมเมอร์คนนั้นใครต่างกันตรงไหน "
มิลินหน้าแดงแป๊ดถึงใบหู เธอรีบคว้าแฟ้มเอกสารที่วางอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาบังหน้า
"มะ..ไม่ต้องเลยค่ะมิลินได้แฟ้มแล้ว กลับก่อนนะคะ"
เธอมุดรอดแขนเขาแล้ววิ่งออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้พอร์ชยืนถอนหายใจยาวพลางลูบหน้าตัวเอง
"เกือบไปแล้วไอ้พอร์ชถ้าโดนจับได้ตอนนี้ มีหวังยัยนั่นเผาคอมกูแน่ๆ"
พอร์ชอมยิ้มกริ่มพลางนึกถึงจังหวะที่มิลินหน้าแดงเมื่อกี้ เขารู้แล้วว่าแผนการเข้าหาของเขามันเริ่มได้ผลมากกว่าแค่เรื่องงานซะแล้ว
หลังจากวันนั้นมิลินเเละพอร์ชเริ่มไม่ได้คุยกันเรื่องนั้นอีกเงย
สองสัปดาผ่านไป ความเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนที่สุดคือ
โต๊ะทำงานของมิลิน
ที่ถูกย้ายจากหน้าห้องเขาข้างๆของพี่สาวห่อนถุกย้ายมาตั้งตระหง่านอยู่มุมหนึ่งภายในห้องทำงานส่วนตัวของพอร์ช โดยเจ้าตัวอ้างเหตุผลหน้าตายว่า
"ผมขี้เกียจเรียกใช้ผ่านอินเตอร์คอม มันเสียเวลาสตรีม... เอ้ย เสียเวลาทำงาน"
"มิลินวันนี้อากาศร้อนนะ ผมสั่ง ชานมไข่มุกเจ้าดัง มาเกินน่ะ เห็นเขากำลังฮิตกัน เธอช่วยจัดการให้หน่อยสิ"
พอร์ชพูดเสียงเรียบพลางเลื่อนแก้วชานมระดับพรีเมียมที่สั่งไลน์แมนมาส่ง โดยแอบเลือกเมนูหวาน 25% ตามที่เคยเห็นมิลินสั่งตอนอยู่กับพี่สาว ไปตรงหน้าเธอ
"เอ๋... ซื้อมาเกินอีกแล้วเหรอคะ?"
มิลินทำหน้าฉงน
"เมื่อวานก็เค้กส้ม วันซืนก็สตาร์บัคส์ คุณพอร์ชชอบสั่งของเกินบ่อยจังเลยนะคะ"
"เเฮ่ะ ๆ ผมเป็นคนขี้ลืมน่ะ กินๆ ไปเถอะ อย่าบ่น"
พอร์ชใช้นิ้วเคาะไปที่เเก้มแอบมองปฏิกิริยาของคนตัวเล็กที่ดูจะมีความสุขกับการดูดไข่มุกจนแก้มป่อง
เวลาพักเที่ยง
"มิลิน วันนี้ไปกินโอมากาเสะที่ห้างใกล้ๆ นี่กับผมนะ พอดีคู่ค้าเขายกเลิกนัดกะทันหัน ผมเสียดายจองไว้ยาก"
"อีกแล้วเหรอคะคุณพอร์ช?"
มิลินเริ่มวางปากกา
"ทำไมคู่ค้าคุณพอร์ชชอบยกเลิกนัดตอนเที่ยงบ่อยจังเลยคะ แถมยังเป็นร้านที่มิลินอยากไปทั้งนั้นเลยฝ
"ดวงเขากับผมคงไม่สมพงษ์กันล่ะมั้ง ไปเถอะ ผมขี้เกียจกินคนเดียว"
พอร์ชคว้ากุญแจรถสปอร์ตแล้วเดินนำออกไปทันที ไม่เปิดโอกาสให้เด็กฝึกงานได้ปฏิเสธ
ด้านมีนา ยืนกอดอกมองเจ้านายหนุ่มที่เดินนำน้องสาวเธอออกไปที่ลิฟต์ด้วยสายตาจับผิด เธอเป็นเลขาฯ เขามานาน รู้ดีว่าพอร์ชไม่ใช่คนที่จะมาใส่ใจเรื่องหยุมหยิม หรือยอมเสียเวลาไปนั่งกินข้าวกลางวันนานๆ แบบนี้ ปกติถ้าไม่สั่งฟาสต์ฟู้ดมากินหน้าจอคอม ก็หายตัวไปไหนไม่รู้
"มันแปลก... แปลกเกินไปแล้ว"
มีนาพึมพำกับตัวเอง
เธอตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องทำงานที่ว่างเปล่าของพอร์ช แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับ โพสต์อิท สีชมพูแผ่นหนึ่งที่แปะอยู่บนแฟ้มงานของมิลิน ลายมือหวัดๆ แต่ดูตั้งใจเขียนว่า
"จัดเอกสารเหนื่อยไหม? เย็นนี้มีสตรีม เอ้ย! เย็นนี้มีขนมอร่อยๆ รออยู่นะ ยัยแก้มป่อง"
มีนาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
"ยัยแก้มป่อง? นี่มันฉายาที่ท่านรองฯ ชอบใช้เรียกน้องสาวเรานี่นา... แล้วไอ้ท่าทางขยันเข้าบริษัททุกวันเนี่ย อย่าบอกนะว่า..."
มีนาคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเข้าแอปฯ สตรีมมิ่งที่เธอแอบรู้มานานแล้วว่าเจ้านายคือ P-Ace เธอเห็นยอดซับสคริปต์พุ่งกระฉูด แต่สิ่งที่สะดุดตาคือ
ชื่อห้องที่พอร์ชเพิ่งตั้งรอไว้สำหรับคืนนี้
[P-Ace Live: วันนี้จะสตรีมแบบคนมีความรัก... ใครขัดจังหวะ แบนแม่่ง ]
"ชัดเลย.. "
มีนาตบหน้าผากตัวเอง
"ท่านรองฯ สุดหล่อกำลังจะกินไก่วัดแถมเป็นไก่วัดที่เป็นน้องสาวฉันด้วยเป๊ะ
- Writer
