ความลับเเตก
1178 Words
หน้าบ้านของมีนา เวลาหกโมง
รถสปอร์ตสีดำคันหรูจอดสนิทที่หน้าบ้านทาวน์โฮมหลังงาม มิลินรีบปลดเข็มขัดนิรภัยด้วยท่าทางประหม่า เพราะตลอดทางพอร์ชเอาแต่ชวนคุยเรื่องขนมเรื่องเกมที่เธอเกลียด จนเธอหน้าร้อนวูบวาบไปหมด
"ขอบคุณที่มาส่งนะคะคุณพอร์ช ขับรถกลับดีๆ นะคะ"
มิลินยิ้มหวานให้หนึ่งทีแล้วกำลังจะก้าวลงจากรถ
"โอ๊ย"
จู่ๆ พอร์ชก็ร้องออกมาเบาๆ พร้อมกับเอามือกุมท้อง ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกเหมือนกำลังใช้ความคิด หรือความเจ็บปวดอย่างหนัก มิลินชะงักทันทีด้วยความตกใจ
"อ้ะ คุณพอร์ช เป็นอะไรคะ? ปวดท้องเหรอ?"
"สงสัย... โอมากาเสะเมื่อเที่ยงมั้งครับ" พอร์ชแถสด ใบหน้าเริ่มมีเหงื่อซึม
"มิลิน ผมขอเข้าไป เข้าห้องน้ำ ในบ้านหน่อยได้ไหม? ผมว่าผมขับกลับคอนโดไม่ไหวแน่ๆ มัน.. มันจะออกแล้วครับ"
"อุ๊ย ได้ค่ะๆ รีบเข้ามาเลยค่ะ"
มิลินรีบลงจากรถแล้ววิ่งไปเปิดประตูบ้านให้ท่านรองฯ ทันที โดยไม่ทันสังเกตเห็น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ที่ผุดขึ้นบนใบหน้าพอร์ชเพียงเสี้ยววินาที
ภายในบ้านของมีนา
พอร์ชแกล้งวิ่งกุมท้องเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็วเพื่อความสมจริง เขานั่งรออยู่ในนั้นประมาณ 10 นาที พลางแอบเช็กแอปฯ สตรีมมิ่งในมือถือ เห็นแฟนคลับบ่นระงมว่าทำไมวันนี้ 'P-Ace' มาช้า
"รอก่อนนะเด็กๆ วันนี้พี่ขอจีบเด็กฝึกงานก่อน" พอร์ชพึมพำกับตัวเองก่อนจะกดปิดเสียงมือถือ
เขาก้าวออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทาง อ่อนระโหยโรยแรงที่แสดงได้โล่ทองคำมากเห็นมิลินกำลังยืนเตรียมแก้วน้ำอุ่นไว้ให้ที่โต๊ะอาหาร แสงไฟสีนวลในบ้านทำให้เธอดูละมุนตาจนพอร์ชแทบหยุดหายใจ
"ดีขึ้นไหมคะคุณพอร์ช มิลินเอาน้ำอุ่นมาให้ค่ะ"
มิลินยื่นแก้วให้ด้วยความเป็นห่วง
"ดีขึ้นนิดหน่อยครับ... แต่ผมรู้สึกหน้ามืดนิดๆ สงสัยความดันจะต่ำ"
พอร์ชถือโอกาสเนียน เดินเข้าไปใกล้แล้วแกล้งทำท่าจะเซ จนมิลินต้องรีบเข้ามาประคองที่แขนแกร่ง
หมับแขนเรียวของมิลินโอบรอบเอวพอร์ชไว้โดยสัญชาตญาณ ส่วนพอร์ชก็ฉวยโอกาสวางแขนลงบนไหล่บางของเธอ กลิ่นหอมจางๆ จากตัวมิลินทำให้ใจเขาเต้นแรงกว่าตอนเก็บ กิลเดอร์ในเกมซะอีก
"ไปนั่งพักที่โซฟาก่อนนะคะ อย่าเพิ่งรีบกลับเลย"
มิลินค่อยๆ พยุงเขาไปที่ห้องนั่งเล่น
"ขอบคุณนะมิลิน. ถ้าไม่ได้เธอ ผมคงแย่แน่ๆ" พอร์ชพูดเสียงพร่ากระซิบข้างหูเธอ
"บ้านเธอนี่ ดูอบอุ่นกว่าที่บริษัทเยอะเลยนะ"
มิลินหน้าแดงแป๊ด รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดน "รุก" หนักขึ้นทุกที
"คุณพอร์ชพักผ่อนนะคะ มิลินจะไปในห้องนอนชาร์ตเเบตหน่อย มือถือเเบตหมดนานแล้ว"
"เดี๋ยวก่อนครับมิลิน.."
พอร์ชคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความหมายบางอย่าง
"อยู่เป็นเพื่อนผม อีกแป๊บนึงไม่ได้เหรอ ? ผมยังไม่ดีขึ้นเลย ไม่อยากอยู่คนเดียวตอนนี้หนะ "
ในขณะที่พอร์ชกำลังเนียนจับมือนางเอกอยู่นั้น เสียงประตูบ้านก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของ มีนา ที่จูงมือ แมมมอส หลานชายวัยประถมเข้ามาในสภาพสะพายเป้ใบโต
"เย้ ถึงบ้านแล้ว น้าลินดูนี่สิ พี่ P-Ace ส่งข้อความแจ้งเตือนมาในแอปฯ ด้วยล่ะ"
แมมมอสตะโกนลั่นพลางชูไอแพดที่โชว์หน้าจอแชทกลุ่มสตรีมมิ่ง
"วันนี้พี่เขาบอกว่าจะมาช้า เพราะแอบไป จีบสาว อยู่ล่ะน้าลิน ฮิ้วววว"
กึก.. มิลินชะงักกึก หันไปมองหน้าพอร์ชที่ตอนนี้นั่งตัวแข็งทื่อ เหงื่อกาฬไหลซึมของจริงโดยไม่ต้องเเกล้งทำนัยน์ตาสีเทาสั่นระริกเมื่อเห็นไอแพดในมือเด็กน้อย
"อ้าวท่านรองฯ"
มีนาที่เดินตามเข้ามาถึงกับอ้าปากค้าง
"ยังไม่กลับเหรอคะ? แล้วนั่น.. ทำไมไปนั่งเบียดน้องสาวนาขนาดนั้น "
"เอ่อ... คือ..."
พอร์ชพยายามจะอ้าปากแถ แต่แมมมอสเด็กที่หูไวตาไวกลับวิ่งปรี่เข้ามาหาพอร์ชที่โซฟา
"เฮ้ย! ลุงหน้าเหมือนมาก น้าลิน ดูดิ ผู้ชายคนนี้หน้าเหมือนพี่ P-Ace ในสตรีมเลย มีไฝใต้ตาเหมือนกันเป๊ะแถมสีผมหมือนกันด้วย"
แมมมอสเอาไอแพดมาจ่อหน้าพอร์ชเทียบกับรูปโปรไฟล์
"พี่ใช่ไหมฮะ? พี่คือ P-Ace ที่ผมขอเงินเเม่เปย์ดาวให้ทุกวันใช่ไหม"
มิลินขมวดคิ้วแน่น มองสลับระหว่างใบหน้าหล่อเหลาของเจ้านาย กับรูปสตรีมเมอร์จอมกวนในจอไอแพด ความจริงที่เขาเคยแถว่าเป็น สปอนเซอร์'เริ่มพังทลายลงในพริบตา
"คุณพอร์ชไหนบอกว่าเป็นแค่สปอนเซอร์ไงคะ?" เสียงมิลินเย็นเยียบจนน่าขนลุก
"แล้วที่บอกว่าไป จีบสาว จนมาสตรีมช้าสาวที่ว่านั่นคือมิลินใช่ไหมคะ"
"มิลินฟังผมก่อนนะ คือมันเป็นเทคนิคการตลาดนะ"
พอร์ชพยายามจะคว้ามือเธอ
"ไม่ต้องพูดค่ะรู้มั้ยคะ มิลินโครตรำคาญเสียงคุณในคลิปจะแย่อยู่แล้ว ไม่นึกเลยว่าตัวจริงจะปลอมตัวมาหลอกกันแบบนี้"
มิลินหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ และเขินที่โดนหลอกจีบ
"มิลินเกลียดที่สุดเลย คนหลอกลวง"
ปึ่ก ปังง..
มิลินสะบัดตัวเดินหนีขึ้นชั้นสองแล้วปิดประตูห้องนอนเสียงดังสนั่น ทิ้งให้พอร์ชยืนเคว้งอยู่กลางห้องนั่งเล่น โดยมีแมมมอสยืนมองตาปริบๆ และมีนายืนกอดอกมองอย่างเอือมระอา
หน้าห้องนอนมิลินพอร์ชรีบวิ่งตามขึ้นไปติดๆ เขาถอดลุคท่านรองฯ ผู้สูงส่งออกจนหมดสิ้น แล้วรัวนิ้วเคาะประตูไม้สีขาวตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก..
"มิลิน เปิดประตูให้ผมหน่อยครับ ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกตอนแรกเพราะผมกลัวเธอจะเกลียดผมนี่นา" พอร์ชตะโกนผ่านประตู
"มิลินครับที่บอกว่าไปจีบสาวน่ะ ผมพูดจริงนะ ผมจีบเธอจริงๆ ไม่ใช่แค่คอนเทนต์"
"ไปไกลๆ เลยค่ะ ไปสตรีมเกมของคุณต่อเลยไป๊ มิลินไม่ฝึกงานด้วยแล้ว"
เสียงมิลินตะโกนลอดออกมาแบบสั่น
"ไม่ไปถ้าเธอไม่เปิด ผมจะนั่งเฝ้าหน้าห้องเธอนี่แหละ"
พอร์ชทรุดตัวลงนั่งพิงประตูห้องนอนอย่างหมดสภาพ
"มีนา คืนนี้ขอนอนที่นี่นะ ผมจะไม่กลับจนกว่ายัยแก้มป่องจะยอมยกโทษให้"
มีนาที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ข้างล่างส่ายหัว
"ตามใจท่านรองฯ เถอะค่ะแต่ระวังนะคะ มิลินน่ะถ้าโกรธแล้วน่ากลัว กว่าบอสในเกมของท่านเยอะเลยคะ"
- Writer
