โลงศพสีขาวตั้งอยู่ในศาลา อีกไม่นานก็จะถูกเคลื่อนไปยังเมรุเผาศพ มุกดาสะอื้นไห้จนตัวสั่น ใบหน้าซีดเผือดจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ ดวงตาบวมแดงจากการร้องไห้จ้องมองรูปถ่ายของปริณที่ตั้งอยู่หน้าโลง
บรรยากาศในศาลาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ญาติพี่น้องและเหล่าบรรดาพนักงานต่างมาร่วมไว้อาลัยให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย มุกดาลุกเดินไปยืนข้างโลงศพ ฝ่ามือเล็กเอื้อมไปสัมผัสโลงสีขาวตรงหน้าแผ่วเบา
“คุณขา...” เสียงสะอื้นไห้ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทุกคนต่างหันมามองเธอด้วยความสงสาร
“หนูจะดูแลลูกของเราให้ดี จะบอกเขาว่าคุณเป็นพ่อที่ดีมาก หนูรักคุณนะคะ ถ้าอยู่ตรงนั้นไม่สบายก็ให้กลับมาหาหนูนะ หนูจะรอคุณ ถึงคุณจะเหลือแค่วิญญาณ หนูก็ยังอยากจะเจอคุณนะคะ”
หัวใจดวงน้อยคล้ายถูกบีบรัด หยดน้ำตาไหลลงมาไม่ขาดสาย ภาพความทรงจำดี ๆ ที่มีร่วมกันไหลเวียนผ่านสมอง
“วันนี้รอฉันกลับมาบ้านนะ จะพาไปกินข้าวเย็นข้างนอก แต่งตัวสวย ๆ ด้วยนะ”
