แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านบางๆ ลงมาแตะใบหน้าของมุกดา เธอขยับตัวเล็กน้อย ปรับเปลี่ยนท่าทางให้สบายขึ้น หันใบหน้าไปอีกด้านก็เห็นปริณนอนหลับอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าของเขาดูสงบ ผ่อนคลาย รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนริมฝีปากสีเรื่อ มุกดาจ้องมองผู้เป็นสามีอยู่นาน รู้สึกอบอุ่นใจที่ได้นอนกอดเขาแบบนี้
ริมฝีปากสีชมพูประทับลงไปบนปากของคนที่หลับอยู่แผ่วเบา เมื่อละใบหน้าออกก็เห็นว่าอีกฝ่ายตื่นแล้วและกำลังมองเธออยู่
“พี่เปรม...”
“คิดจะลักหลับพี่เหรอครับ”
เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมกับขยับตัวไปมา แล้วรั้งร่างบางมาไว้ในอ้อมกอด ก่อนที่จะประทับจูบลงไปบนหน้าผากมน
“หนูเปล่าเสียหน่อย แค่อยากจูบ”
“ทีหลังจะจูบก็ให้ปลุกพี่ก่อน พี่จะได้จูบหนูกลับ” ปริณเอ่ยบอกแล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น
เรื่องวุ่นวายทั้งหมด รวมถึงคดีของปรานต์ก็ตัดสินแล้ว ด้วยหลักฐานที่แน่นหนาและทนายที่มากด้วยฝีมือทำให้ปรานต์ถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต ถึงแม้เขาจะรู
