เด็กเเว่นมันอ้อน
1141 Words
ช่วงบ่ายของอีกวันภีมพาอัยดาเดินทางกลับกรุงเทพ
โดยคนตัวเล็กหลับมาตลอดทางจนถึงบ้าน
เมื่อรถสปอร์ตสีดำจอดสนิทที่หน้าบ้านเดี่ยวหลังงามของอัยดา ภีมดับเครื่องยนต์แต่ยังคงกุมมือรุ่นพี่สาวไว้แน่น เขาหันไปจูบซับที่หลังมือเธอเบาๆ สายตาที่มองผ่านเลนส์แว่นดูมีความรู้สึกผิดปนความโหยหา
"คืนนี้ผมคงไม่ได้อยู่ค้างด้วยนะครับ พวกไอ้บอย ไอ้เซน มันนัดรวมตัวกันที่ผับบอย เห็นว่ามีเรื่องจะเคลียร์กับผมยาวเรื่องที่ผมโดดเช็กชื่อบ่อยๆ ช่วงนี้" ภีมถอนหายใจยาว
"ขัดพวกมันไม่ได้จริงๆ ครับ เดี๋ยวพวกมันแห่กันมาหาผมที่นี่จะวุ่นวายเปล่าๆ"
อัยดาพยักหน้าเข้าใจ แม้ในใจจะแอบวูบโหว่เล็กน้อยที่ต้องอยู่บ้านคนเดียวหลังจากผ่านสัปดาห์ที่วุ่นวายมา
"อื้มไม่เป็นไร ไปหาเพื่อนเถอะ อย่าดื่มหนักนักละกัน เดี๋ยวพรุ่งนี้เรียนไม่รู้เรื่อง"
"ห่วงผมเหรอครับ?"
ภีมเลิกคิ้วยิ้มกวนๆ ก่อนจะโน้มตัวไปจูบหน้าผากมน
"ถึงบ้านแล้วรีบอาบน้ำพักผ่อนนะครับ ผมจะส่งข้อความหาเป็นระยะ ห้ามแอบหนีไปเที่ยวไหนอีกนะ รู้ใช่ไหมว่าถ้าผมจับได้ จะเกิดอะไรขึ้น"
"รู้แล้วน่า ย้ำจังเลยนะเจ้าเด็กขี้หวง"
อัยดาผลักอกเขาเบาๆ ก่อนจะลงจากรถยืนมองจนไฟท้ายรถสปอร์ตลับตาไป
ที่ผับของบอยบรรยากาศในโซนวีไอพี ของผับหรูใจกลางเมืองเต็มไปด้วยเสียงดนตรีบีทหนักๆ เซน กวิน และบอย นั่งจองโต๊ะรออยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่ภีมเดินเข้าไปในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนลุคเซอร์ๆ เพื่อนทั้งสามก็ประสานเสียงโห่ฮาทันที
"มาแล้วเหรอครับคุณชายเเว่น โดดเรียนไปปราณบุรี สนุกมากไหมวะ?"
บอย เจ้าของร้านเปิดประเด็นพลางรินเครื่องดื่มสีเข้มส่งให้
"หน้าตาดูอิ่มความสุขนะมึง แต่รอยเล็บที่หลังมือนั่น อย่าบอกนะว่าไปสู้กับแมวมา?"
เซน ตาไวแซวขึ้นมาจนภีมต้องขยับแขนเสื้อลงปิด
"แมวตัวนี้ดุครับ... และกูก็หวงมากด้วย"
ฮ่าฮ่า.." กูอยากเห้นหน้าเเมวของไอ้ภีมวะ "
ภีมไม่ตอบทำหน้านิ่งพลางจิบเครื่องดื่ม เเต่ลุคฮอตเนิร์ดของเขาทำให้สาวๆ ในผับต่างพากันเหลียวมอง แต่เจ้าตัวกลับเอาแต่กดโทรศัพท์เช็กข้อความจากอัยดาไม่วางตา
"ไอ้ภีม มึงเปลี่ยนไปเยอะเลยนะมึงมีเเฟนเเน่ๆ "
กวิน นั่งกอดอกพิงพนักโซฟา
"ถามจริง มึงจริงจังแค่ไหนวะ ถึงขนาดโดดควิซเนี่ย ไม่ใช่เล่นๆ แล้วนะมึง"
ภีมวางแก้วลงบนโต๊ะ ดวงตาหลังกรอบแว่นดูจริงจังขึ้นมาทันที
"กูไม่ได้เล่นคนนี้กูจองยาว พวกมึงก็รู้ว่าถ้ากูตั้งใจจะ คุมใครแล้ว กูไม่ปล่อยไปง่ายๆ หรอก"
"โหยยย ดูมันทำหน้า นี่กูเพื่อนมึงนะ ไม่ใช่คนอื่น"
บอยส่ายหัว
"เออๆ จริงจังก็ดี แต่คืนนี้มึงห้ามหนีกลับก่อนเด็ดขาด มึงต้องเล่ามาให้หมดว่าไปทำอีท่าไหน สาวนั้นถึงยอมตกลงปลงใจกับเด็กเนิร์ดอย่างมึง"
"พวกมึงน่าจะรู้จักอยู่เเล้ว ไว้กูจะพามาเเนะนำตัวก็เเล้วกัน "
"เเม่งพูดเเบบนี้กูยิ่งอยากรู้เลย เล่ามาเดี๋ยวนี้ไอ้ภีม "
ภีมหัวเราะในลำคอ เขาปล่อยให้เพื่อนๆ รุมซักไซ้ไปตามระเบียบ โดยที่ในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับภาพของอัยดาและรอยรักที่เขาฝากไว้ แม้ตัวจะอยู่ที่ผับ แต่ใจของหนุ่มวิศวะคนนี้กลับลอยไปติดอยู่ที่บ้านเดี่ยวหลังนั้นเรียบร้อยแล้ว
เวลา 01:30 น. ณ ผับของบอย: เมื่อสิงห์วิศวะเริ่มเสียอาการ
ท่ามกลางเสียงเพลงบีทหนักๆ และแก้วเหล้าที่วางระเกะระกะ ภีม ที่ปกติจะนิ่งขรึมและคอแข็งที่สุดในกลุ่ม เริ่มมีอาการตาปรือ ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีระเรื่อเพราะโดนเพื่อนรักทั้งสามคนรุมกรอกเหล้าเข้าปากไม่หยุดเพื่อเค้นความลับเรื่องอัยดา
"เฮ้ย พอแล้ว กูจะกลับ"
ภีมพึมพำพลางดันแก้วออก แต่มืออีกข้างกลับกำโทรศัพท์ไว้แน่น
"กลับอะไรวะมึงเพิ่งมาได้ไม่กี่ชั่วโมงเองนะไอ้ภีม กลัวเมียเหรอมึง"
เซน หัวเราะลั่นพลางกอดคอเพื่อน
"ไม่ได้กลัว... แต่กูหวง"
ภีมตอบเสียงพร่า ก่อนจะตัดสินใจกดวิดีโอคอลหาคนที่เขาคิดถึงที่สุดในตอนนี้
อัยดา ที่กำลังนอนมาร์กหน้าอ่านนิตยสารอยู่บนเตียงสะดุ้งเมื่อเห็นหน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้น เธอรีบกดรับสายทันที
"ว่าไงภีมทำไมหน้าแดงขนาดนั้นเนี่ย ดื่มหนักเหรอ?"
ภาพในหน้าจอเห็นภีมที่ถอดแว่นสายตาออกแล้ว เส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อย ดูเซ็กซี่กว่าปกติหลายเท่า เขามองกล้องด้วยสายตาเชื่อมเยิ้ม
"พี่อัยค้าบ ผมง่วง แต่ผมไม่อยากนอนที่คอนโด"
ภีมพูดเสียงอ้อนแบบที่อัยดาไม่เคยได้ยินมาก่อน
"ไอ้พวกนี้มันมอมผม ผมอยากกลับไปหาพี่"
"เมาแล้วนะเราน่ะ กลับคอนโดไปนอนเลยไป เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ปวดหัวหรอก"
อัยดาพยายามดุแต่ใจกลับสั่นพะเยิบพะยาบ
"ไม่เอา ผมจะไปหาพี่อัย เดี๋ยวนี้เลย"
ภีมทำหน้ายู่ใส่กล้องเหมือนเด็กโดนขัดใจ
"คิดถึงคิดถึงมากเลยครับ รู้มั้ยว่ารอยที่ผมทำไว้มันยังติดตาผมอยู่เลยเนี่ย"
"ภีมพูดอะไรเนี่ย เพื่อนอยู่ด้วยไม่ใช่เหรอ
เเล้ว คิดถึงอะไรกัน เราเพิ่งห่างกันเองนะ "
อัยดาหน้าร้อนวาบ รีบเบาเสียงโทรศัพท์
"พวกมันไม่สนหรอก... พี่อัยครับ รอเปิดประตูให้ผมหน่อยนะ ผมกำลังจะให้ไอ้บอยไปส่งที่บ้านพี่"
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงต่อมา รถของบอยก็มาจอดหน้าบ้านอัยดา ภีมก้าวลงจากรถด้วยท่าทางโงนเงนเล็กน้อยแต่ยังคงความเท่แบบร้ายๆ เขาเดินตรงไปที่ประตูบ้านที่อัยดายืนรอเปิดให้อยู่ด้วยความเป็นห่วง
ทันทีที่ประตูเปิดออก ภีมก็โผเข้ากอดร่างบางจนอัยดาเกือบหงายหลัง กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ จากตัวเขาทำให้เธอรู้สึกมึนเมาไปด้วย
"มาทำไมเนี่ยภีม เมาขนาดนี้ขับรถมาเองหรือเปล่า"
"บอยมาส่งครับผมเมาขนาดนี้ไม่กล้าขับรถมาเองหรอก
ภีมซุกหน้าลงกับซอกคอหอมๆ ของเธอพลางสูดดมแรงๆ
"พี่อัยใจร้ายจะทิ้งผมไว้กับพวกนั้นได้ไง รู้มั้ยว่าผมคิดถึงพี่จนจะบ้าตายอยู่แล้ว"
ภีมไม่พูดเปล่า เขาอุ้มอัยดาขึ้นในท่าเจ้าสาว (ทั้งที่ตัวเองก็ยังเซเล็กน้อย แล้วพาเดินตรงดิ่งไปยังห้องนอนทันที
- Writer
