ขอโทษ
1225 Words
"ชิบหายของจริงแล้วพวกมึง"
บอยสบถลั่นเป็นคนแรก ก่อนที่ทั้งบอย เซน และกวิน จะกระโดดข้ามโซนพุ่งลงไปยังฟลอร์เบื้องล่างอย่างไม่คิดชีวิต พวกเขาต้องรีบแยกอัยดาออกจากชายแปลกหน้าคนนั้นก่อนที่ระเบิดในตัวภีมจะทำงาน
"พี่ไอซ์ ใจเย็นพี่กลับบ้านกับพวกผมก่อน"
เซนกับบอยรีบเข้าไปขวางกลาง พยายามแกะมืออัยดาออกจากคอหนุ่มดวงซวยคนนั้นที่กำลังทำหน้าเลิ่กลั่ก
ส่วน ภีม ที่ตอนแรกตั้งใจจะหลบมุมเงียบๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ ทันทีที่เห็นภาพแฟนสาวกำลังจะจูบกับคนอื่น ความอดทนทั้งหมดก็ขาดสะบั้น เขาพุ่งลงมาด้วยความเร็วที่ทำเอาคนรอบข้างหลีกทางให้แทบไม่ทัน ดวงตาหลังเลนส์แว่นแดงก่ำและวาววับด้วยความโกรธจัดผสมกับความเสียใจจนแทบคลั่ง
"ถอยไปให้หมด!" ภีมตะคอกใส่เพื่อนๆ เสียงดังสนั่นจนกวินที่กำลังกันท่าอยู่ถึงกับชะงัก
ภีมคว้าข้อมืออัยดาแล้วกระชากเธอเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับหน้าอกแกร่งของเขา อัยดาที่อยู่ในอารมณ์เมาและน้อยใจเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาท้าทาย น้ำตาไหลพรากแต่ปากยังเก่ง
"จะมาห้ามทำไม ก็อยากให้ทำตัวมืออาชีพไม่ใช่เหรอ? นี่ไง... พี่กำลังซ้อมบทเลิฟซีนที่จะถ่ายต่ออยู่ไงภีม ชอบมั้ยล่ะ"
"อัยดา! อย่ามาท้าทายผมแบบนี้!" ภีมกัดฟันกรอดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขาหันไปมองหน้าชายแปลกหน้าที่ยังยืนงงอยู่ "มึงไสหัวไปซะ ก่อนที่กูจะคุมตัวเองไม่อยู่แล้วทำมึงตายตรงนี้"
สายตาของภีมในตอนนั้นน่ากลัวจนชายคนนั้นรีบถอยกรูดหายไปในฝูงชนทันที ภีมหันกลับมามองร่างบางในอ้อมแขนที่พยายามดิ้นรนสะบัดตัวออก
"ปล่อยนะ นายมีเด็กชงเหล้าได้ ฉันจะมีใครบ้างไม่ได้รึไง นายไล่ฉันเองนะภีม"
"ผมผิดไปแล้ว ผมยอมรับว่าผมผิด"
ภีมตะโกนใส่หน้าเธอเพื่อให้เธอหยุดฟัง
"แต่พี่จะประชดผมด้วยการทำลายตัวเองแบบนี้ไม่ได้ พี่รู้มั้ยว่าผมหวงจนจะบ้าตายอยู่แล้ว"
ไม่รอให้อัยดาได้เถียงต่อ ภีมรวบตัวเธอขึ้นอุ้มพาดบ่าในท่าแบกกระสอบทันที ท่ามกลางเสียงหวีดร้องและความตกใจของอัยดาที่ทุบหลังเขาพัลวัน
"บอยกูไปก่อนนะ คืนนี้กูจะเคลียร์กับเมียกูให้รู้เรื่อง"
ภีมหันไปบอกเพื่อนสั้นๆ ก่อนจะแบกอัยดาเดินจ้ำอ้าวออกจากร้านไปอย่างไม่สนใจสายตาใคร
"เฮ้ย ไอ้ภีม ใจเย็นๆ นะเว้ย อย่ารุนแรงกับพี่เขามาก"
บอยตะโกนตามหลังด้วยความเป็นห่วง แต่ดูเหมือนเพื่อนรักของเขาจะไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว
"กูว่า ตามไปหน่อยเถอะเผื่อทะเลาะกัน"
เซนออกปากขึ้น
ทันทีที่ถึงรถ ภีมยัดอัยดาลงในเบาะข้างคนขับแล้วโน้มตัวลงมาคาดเข็มขัดนิรภัยให้จนหน้าแทบชิดกัน เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ฉ่ำน้ำตาของเธอด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น
"พี่ทำผมเจ็บมากนะอัยคืนนี้ผมจะไม่ทนอีกแล้ว เตรียมตัวรับบทลงโทษที่พี่ทำตัวเหลวไหลแบบนี้ไว้ได้เลย"
"เจ็บเหรอ? แล้วที่นายทำกับพี่ล่ะภีม"
อัยดาตะโกนสวนกลับทั้งน้ำตา เสียงสั่นเครือด้วยความอัดอั้น
"นายไม่ฟังพี่สักคำ นายเอาแต่ใจ นายตัดสินพี่ไปแล้วว่าพี่ไร้ค่าถ้านายเห็นพี่เป็นแค่คนรักษาน้ำใจไม่เป็น นายก็ไม่ต้องมายุ่งกับพี่อีก"
อัยดาสะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุมของภีม
ด้วยแรงทั้งหมดที่มี เธอรีบวิ่งหนีไปที่รถของตัวเองที่จอดอยู่ไม่ไกล ก่อนจะสตาร์ทเครื่องและเหยียบคันเร่งพุ่งออกไปจากผับอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นยางไหม้และความเงียบที่น่ากลัว
ภีมพยายามจะวิ่งตามไปที่รถของตัวเอง อย่างบ้าคลั่ง
"พี่อัย! เดี๋ยวกลับมาคุยกันก่อน"
"ไอ้ภีม หยุด"
บอย พุ่งเข้ามาล็อกตัวเพื่อนไว้แน่น พร้อมกับ เซน และ กวิน ที่เข้ามาช่วยกันฉุดรั้ง
"มึงไปตอนนี้ก็มีแต่จะพัง มึงเมา พี่เขาก็เมา แถมต่างคนต่างร้อน ใส่กันไปรถคว่ำตายห่าพอดี"
"ปล่อยกู! พี่เขาขับรถไปแบบนั้นกูเป็นห่วง"
ภีมพยายามดิ้นรน แต่แรงของเพื่อนสามคนที่มีสติมากกว่าทำให้เขาขยับไปไหนไม่ได้
"ห่วงตอนนี้มันสายไปแล้ว มึงนิ่งก่อน"
กวินกดไหล่เพื่อนลง
"พี่เขาขับรถเก่ง มึงให้เวลาเขาได้อยู่กับตัวเองบ้าง ส่วนมึงขึ้นไปนอนพักข้างบนห้องพักแขกของไอ้บอยเดี๋ยวนี้ ไปสงบสติอารมณ์ซะ ถ้ามึงยังขืนตามไปในสภาพที่ใจหมาแบบนี้ มึงเสียพี่เขาไปจริงๆ แน่"
ภีมทรุดฮวบลงข้างรถสปอร์ตของตัวเอง เขาซบหน้าลงกับฝ่ามือ ความโกรธที่มีเมื่อครู่สลายกลายเป็นความว่างเปล่าและความกลัว กลัวว่าสิ่งที่อัยดาพูดว่า ไม่ต้องมายุ่งกันอีก จะเป็นเรื่องจริงค่ำคืนที่แสนยาวนาน
สุดท้ายภีมก็ยอมถูกเพื่อนลากขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องรับรองบนชั้นสองของร้าน บอยจัดหาน้ำเย็นและผ้าชุบน้ำมาให้เพื่อนตัวดีที่นอนมองเพดานด้วยสายตาว่างเปล่า
"กูทำพังเเล้วใช่ไหมวะบอย?"
ภีมถามเสียงแผ่ว
"มึงแค่รักเขามากเกินไปจนหน้ามืดว่ะภีม"
บอยตบไหล่เพื่อน
"พรุ่งนี้เช้าพอมึงสร่าง มึงรีบไปหาพี่เขาที่บ้านนะ เอาความจริงใจไปง้อ ไม่ใช่เอาอารมณ์ไปใส่"
ภีมนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน ในหัวมีแต่ภาพอัยดาที่ร้องไห้และภาพที่เธอพยายามจะจูบคนอื่นประชดเขา เขาปิดเปลือกตาลงด้วยความเจ็บปวด พลางคิดหาวิธีที่จะทำให้อัยดายกโทษให้
เช้าตรู่ ภีมรีบขับรถมุ่งหน้าไปที่บ้านของอัยดาทันที เขาไม่ได้โทรหา ไม่ได้ไลน์บอก เพราะเขารู้ว่าเธอคงไม่รับแน่ๆ เขาจอดรถหน้าบ้านและเห็นว่ารถของอัยดาจอดอยู่ข้างใน เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่เธอถึงบ้านอย่างปลอดภัย
เขายืนกดกริ่งหน้าบ้านซ้ำๆ จนกระทั่งประตูบ้านค่อยๆ เปิดออก อัยดาเดินออกมาในชุดคลุมอาบน้ำ ใบหน้าซีดเซียวและดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก
"พี่อัยครับ..."
ภีมเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เขาไม่รอให้เธอไล่ เขาคุกเข่าลงตรงหน้าประตูบ้านต่อหน้าเธอทันที
"ภีม... ทำอะไรน่ะ ลุกขึ้น"
อัยดาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
"ผมขอโทษ ขอโทษที่ไม่งี่เง่า ขอโทษที่ไม่ฟังพี่ ขอโทษที่ทำตัวเป็นเจ้าชีวิตพี่จนเกินไป"
ภีมเงยหน้ามองเธอด้วยแววตาอ้อนวอน
"ผมยอมรับบทลงโทษทุกอย่าง จะให้ผมทำอะไรก็ได้ จะให้ผมเลิกห่วงเรื่องงานพี่ก็ได้ แต่อย่าไล่ผมไปเลยนะ ผมอยู่ไม่ได้จริงๆ ถ้าไม่มีพี่"
- Writer
