ผมเอฟซีพี่
1277 Words
. ผมเตือนพี่แล้วว่าอย่าเล่นกับไฟ"
ภีมพึมพำชิดใบหู เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดไว้มาทั้งคืน เขาถอดแว่นสายตาวางลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างไม่ใยดี ทันทีที่แว่นหลุดออก ดวงตาที่เคยดูฉลาดเฉลียวก็เปลี่ยนเป็นดุดันราวกับนักล่า เขาช้อนร่างเปลือยเปล่าของอัยดาขึ้นอุ้ม แผ่นหลังของเธอแนบไปกับอกแกร่งที่ร้อนระอุ
เขาพาเธอมาที่ออกจากเตียงในท่าอุ้ม ส่วนกลางกายยังเชื่อมต่อกัน
ก่อนจะกระเเทกอย่างหนักแน่ ทาบทับลงมาด้วยบดจูบที่กระชากวิญญาณ ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปเกี่ยวพันความหวานอย่างโหยหา อัยดาได้แต่ครางอื้ออึงในลำคอ เมื่อ หนุ่มเนิร์ดที่เธอเคยคิดว่าจืดชืด กลับกลายเป็นคนคุมเกมที่รุกรานเธอทุกตารางนิ้ว
คืนนั้นภีมเปลี่ยนจากคนนิ่งขรึมเป็นคนละคน เขาไม่ได้อ่อนโยนไปเสียหมดทุกอย่าง แต่กลับมีความดุดันและเอาแต่ใจในท่วงท่าที่เหนือชั้น ความเป็น คนละเอียด ของเขาถูกนำมาใช้กับการสำรวจร่างกายของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า จากสัมผัสที่ปลุกเร้าสู่จังหวะที่โถมเข้าใส่ระลอกแล้วระลอกเล่า
อัยดาที่เพิ่งสัมผัสรสรักครั้งแรกทำได้เพียงโอบรัดเขาไว้แน่น เสียงครางหวานหูดังประสานไปกับเสียงลมหายใจที่หอบพร่า ภีมไม่ปล่อยให้เธอพัก เขาพาเธอไปถึงจุดสูงสุดครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยท่าทางที่หลากหลาย จนกระทั่งความเหนื่อยอ่อนเข้าครอบงำ ทั้งคู่ซบอิงกันในท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ภีมดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายให้เธอ กอดกระชับร่างบางไว้ในอ้อมอกก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปด้วยกัน
เช้าวันใหม่
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลอดผ้าม่านเข้ามา อัยดารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกระบมไปทั้งตัว เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ยับเย่นอันเป็นหลักฐานของค่ำคืนที่ผ่านมา ก่อนจะสะดุดตากับชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้ากระจก
ภีม อยู่ในชุดนักศึกษาที่ดูสะอาดสะอ้าน เสื้อเชิ้ตสีขาวรีดเรียบกริบถูกยัดเข้าในกางเกงสแล็คอย่างเป็นระเบียบพร้อมกับผุกเนคไทด์เรียบร้อย เขากำลังสวมแว่นสายตากลับเข้าที่เดิม บดบังความดุร้ายของเมื่อคืนไว้ภายใต้ภาพลักษณ์ นักศึกษาดีเด่นของคณะวิศวะกรรมคอมพิวเตอร์ที่แสนเพอร์เฟกต์
เขารู้ว่าเธอตื่นแล้ว จึงเดินมาที่ข้างเตียงแล้วโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงคำสั่
ง
"ตื่นได้แล้วครับ ผมเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว รีบลุกไปจัดการตัวเองด้วยครับ "
"อื้อ.. นายจะไปไหนนะ ไปเรียนเหรอ"
เธอถามด้วยเสียงงัวเงียเเถมยังเจ็บกลางกายจี้ดๆ
" ครับ แต่ก่อนไปเรียนพี่ต้องไปส่งผมที่ผับก่อน"
เขายิ้มมุมปากอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม
"ลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อคืนผมเป็นคนขับรถคุณกลับมาที่ห้องผม ส่วนรถผมยังจอดทิ้งไว้อยู่ที่นั่น รีบหน่อยนะครับ ถ้าผมไปสาย ผมจะกลับมาทำเรื่องเเบบเมื่อคืนกับพี่เพิ่ม"
พูดจบเขาก็ก้มลงหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ ทิ้งให้อัยดานั่งหน้าแดงระเรื่ออยู่บนเตียง นึกถึง เรื่องเมื่อคืน ที่เขาว่า ซึ่งดูท่าว่าคนอย่างภีมคงจะเก็บทบต้นทบดอกอย่างแน่นอน
"ฮึ่ย..ก็ได้ ๆ ขออาบน้ำก่อน มีเสื้อผ้าให้ยืมใส่มั้ย "
อัยดาทำท่าจะลุกขึ้นออกจากเตียงเเต่ก็ต้องเซลงพั่บ เพราะเจ็บตรงนั้นมาก เด็กหนุ่มตรงหน้าเธอไม่ได้อ่อนโยนเลยซักนิด เเถมไอ้นั่นเขายังใหญ่มาก
อ้ะ..เจ็บอ่า ..
อัยดาทรุดลงนั่งกับพื้น จนภีมต้องเข้ามาดู
"ไหวมั้ย ? ผมอุ้มไปก็เเล้วกัน "
เขายกร่างบางที่เปือยเปล่า ขึ้นเเนบอก เดินฉับๆเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะวางเธอลงในอ่างเเล้วเดินออกมา
"พี่รีบอาบนะครับ เดี๋ยวผมหาเสื้อผ้า ให้ "
"ในตู้ของเขาไม่มีชุดที่เธอจะใส่ได้เเน่ๆ น้องจากเสื้อเชิ้ดเเละชุดนอน ผ้าซาติน ของเขา
..ใส่ชุดนอนก็คงได้ละมั้ง พี่เขาคงไม่ไปไหนหรอก
เขาหยิบชุดนอนผ้าซาตินสีดำตัวโปรดของเขามาวางไว้บนเตียง ก่อนจะเดินไปหยิบเพนตี้ของเธอที่เขาซักตากไว้มาให้ เเต่บราปีกนกเธอไม่รุ้จะยังใส่ได้อยู่รึเปล่า ..
"นาย .. อาบน้ำเสร็จเเล้วเอาผ้ามาให้หน่อยสิ "
เสียงตะโกนดังออกมาจากในห้องน้ำ ภีมเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาส่งให้คนในห้องน้ำ ไม่นานอัยดาก็เดินออกมา
"นี่ชุดพี่ครับ ใส่ชุดนอนผมไปก่อนก็เเล้วกัน พี่ไม่เเวะไหนเเล้วใช่ไหม ส่วนนี้ของพี่ผมซักให้เเล้ว เเล้วอันนี้ .."
ภีมหยิบบราปีกนกชูขึ้นมาราวกับจะถามว่า ยังใส่ได้ไหม.??
"มันยังใส่ได้ไหมครับ ผมกลัวพี่โหวงเหวง "
"นี่..เอามานะ มันยังใส่ได้ออกไปรอข้างนอกไปฉันขอเเต่งตัวเเป้บ "
"พี่อายุเท่าไหร่??
ภีมถามเธอเพราะเขาอยากรู้ เมื่อคืนเธอเเทนตัวเองว่าพี่ เขาเลยสงสัยว่าเธออายุเท่าไหร่กัน "
"ฉันชื่ออัยดา เป็นนางเเบบ รับงานถ่ายชุดเเฟนชั่นชุดว่ายน้ำ อายุยี่สิบห้า พอใจยัง ออกไปได้เเล้ว ค่อยถามต่อ "
นางเเบบงั้นหรอ ..?? อย่าบอกนะว่าเธอคืออัยดา นางเเบบที่เขาชื่นชอบ ผลงานเธอ
ถึงว่า.. หน้าเธอคุ้นๆ นี่เมื่อคืนเข้าได้ฟาดนางเเบบในดวงใจเลยเหรอเนี่ย เป็นบุญของลูกชายจริงๆที่ได้เข้าร่องนางเเบบในดวงใจ
"หึ.. ผมไม่ปล่อยพี่ไปง่ายๆเเน่ๆ
ห้านาทีต่อมา อัยดาเดินออกในชุดนอนของภีม ที่มันดูหลวมเล็กน้อยๆ
"นี่ๆ นายมียางมันผมไหม ? กางเกงมันหลวมอะ"
ภีมเดินเข้าไปในครัว หยิบมาให้ มันคงเเทนกันได้
"ยางรัดน้ำซุปก๋วยเตี๋ยว คงใช้ได้นะครับ "
"เอามาเถอะพี่ไม่ถือหรอก "
อัยดารับเอามามัดกางเกงให้พอหายหลวม ก่อนจะพยุงตัวเองไปเสื้อผ้าตัวเอง จับยัดๆลงถุงผ้าของภีมที่เเขวนไว้ เเล้วเดินออกมา
"ไปสิ เดี๋ยวนายไปเรียนสายนะ
บนรถ .. ภีมเป็นคนขับอีกตามเคย เพราอัยดาเจ็บตรงนั้นอยู่ เขาจัดการเเวะร้านยาไกล้ๆผับซื้อยาคุมเเละยาเเก้ปวดให้เรียบร้อยตามด้วยน้ำจากร้านสะดวกซื้ออีกหนึ่งขวด "
"นี่ยาคุมฉุกเฉินครับ เมื่อคืนผมปล่อยในไปหลายครั้ง พี่ทานด้วยนะ "
อัยดารับมาโยนใส่ปากเเล้วกลืนลงไปก่อนจะกินน้ำตาม
บนรถที่เงียบ ระหว่างทางไปผับ มันช่างเงียบจนเธอต้องชวนคุยขึ้นมาก่อน
"นายหลอกถามอายุพี่เเล้ว นายก็เเนะนำตัวเองบ้างสิเเว่น"
" หึ.. เรียกผมว่าเเว่นหรอครับ "
"ก็จะให้ฉันเรียกว่าอะไรละ ในเมื่อไม่รู้จักชื่อ"
"ผมชื่อภีมครับ เรียนวิศวะคอมปีสี่ อายุยี่สิยสามครับ "
อา... นี่ฉันอึ้บกับเด็กเหรอเนี่ย อัยดาหน้าเเดงผ่าวอีกครั้งเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อคืน
"เเละที่สำคัญ .. ผมเป็นเอฟซีพี่ครับ พี่ไอซ์"
- Writer
- chap_listContents
- likeADD