ห่างกันไม่ได้เลย

837 Words
หลายวันผ่านไป ความสัมพันธ์ของหนุ่มวิศวะคอมฯ กับนางแบบสาวตัวท็อปเริ่มขยับเข้าสู่โหมด กึ่งค้างคืนกึ่งเฝ้าอย่างเป็นทางการ บ้านเดี่ยวส่วนตัวของอัยดาที่เคยเงียบเหงา กลายเป็นสถานกบดานชั้นดีของภีมไปเสียแล้ว เกือบทุกเย็นหลังจากเลิกเรียน รถสปอร์ตสีดำของภีมจะมาจอดสงบนิ่งอยู่ที่เดิม จนยามหน้าหมู่บ้านแทบจะตะเบ๊ะทำความเคารพในฐานะ เจ้าของบ้านร่วมภีมมักจะมาพร้อมกับถุงอาหารออร์แกนิกหรือขนมเจ้าดังที่อัยดาชอบ บางวันเขาก็มาในชุดนักศึกษาที่พับแขนเสื้อขึ้นเตรียมล้างจานหรือดูดฝุ่นให้เสร็จสรรพ จนอัยดาแทบจะกลายเป็นง่อยเพราะโดนเด็กหนุ่มสปอยล์จนเคยตัว แต่ถ้าวันไหนที่โปรเจกต์ หรือการเขียนโค้ดตัวแม่รัดตัว ภีมจะรีบส่งข้อความบอกก่อนล่วงหน้า เพราะเขาไม่อยากให้คนสวยของเขาต้องนั่งแต่งหน้าเก้อหรือรอทานข้าวคนเดียวเช่นวันนี้ ในแชทไลน์: ภีม: "วันนี้ผมไม่ได้เข้าไปหานะครับอัย พอดีมีรายงานกลุ่มที่ต้องทำยาวจนถึงดึกที่คอนโด " ภีม: "ห้ามแอบหนีไปเที่ยวไหนนะ ถ้าผมเช็กไอจีแล้วเจอว่าอยู่ผับ พรุ่งนี้เตรียมตัวลุกจากเตียงไม่ได้เลยนะครับ" อัยดา: "รู้แล้วน่านายนี่สั่งเก่งจริงๆ เลยนะเจ้าเด็กเนิร์ด ตั้งตทำงานของนายไปเลยไป" ค่ำคืนที่ไม่มีภีม อัยดารู้สึกว่าเตียงคิงไซส์ของเธอมันกว้างเกินไปอย่างประหลาด เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเห็นรูปที่ภีมส่งมา เป็นรูปเขานั่งใส่แว่นสายตา หน้าเครียดอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ สามจอ ล้อมรอบด้วยแก้วกาแฟและเพื่อนตัวแสบอย่างเซนกับบอยที่นอนสลบอยู่ข้างๆ ‘เวลาเด็กนี่เค้าตั้งใจทำอะไรนี่หล่อชะมัดเลยแฮะ อัยดาคิดในใจพลางอมยิ้ม แต่ไม่นานนัก ความเงียบก็ถูกทำลายด้วยวิดีโอคอลจากคนเดิม ภีมแอบปลีกตัวออกมาจากวงรายงานเพื่อมามองหน้าเธอผ่านหน้าจอเพียงไม่กี่นาที "พี่อัย ผมหิวจังเลย" ภีมพูดเสียงอ้อน หน้าจอโชว์ใบหน้าหล่อๆ ของเขาที่ดูเพลียเล็กน้อย "หิวทั้งข้าว หิวทั้งพี่เลยครับ" "เพ้อเจ้อแล้วภีม ไปทำรายงานต่อเลยไป เดี๋ยวงายไม่เสร็จเพื่อนก็ด่าหรอก" อัยดาหัวเราะเบาๆ "พวกมันหลับหมดแล้วครับ คืนนี้ผมนอนคอนโดนะ พรุ่งนี้เช้ามีเรียนแต่เช้า เดี๋ยวเลิกเรียนแล้วจะรีบไปอึ้บ ที่บ้านนะครับ เตรียมตัวไว้เลย" คำว่าอึ้บ ทำเอาอัยดาหน้าร้อนวูบ นึกถึงไซซ์ใหญ่ยักษ์ของเขา ที่มักจะทำให้เธอสลบเหมือดได้ทุกครั้ง เธอรีบตัดสายทิ้งก่อนจะซุกหน้าลงกับหมอนที่ยังมีกลิ่นน้ำหอมของภีมจางๆ การมีเด็กวิศวะจอมวางแผนมาคอยป่วนชีวิตแบบนี้ มันก็ทำให้หัวใจของนางแบบสาวรุ่นพี่กระชุ่มกระชวยขึ้นอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นด้วยความโชคดีของ ภีม เมื่ออาจารย์ประกาศยกเลิกคลาสด่วนกะทันหันแทนที่จะต้องนั่งหลังขดหลังแข็งเขียนโค้ด หนุ่มวิศวะจอมเจ้าเล่ห์จึงไม่รอช้าที่จะต่อสายหา "คนสวย" ของเขาทันที แต่ปลายสายกลับไม่ใช่เสียงหวานที่เขาโหยหา "ฮัลโหล. ว่าไงจ๊ะพ่อหนุ่มวิศวะ โทรมาจิกอะไรลูกสาวพี่แต่เช้าเนี่ย" เสียงของ พี่อินดี้ ผู้จัดการส่วนตัวตัวแสบดังขึ้นแทน "อ้าว พี่อินดี้เหรอครับ อัยล่ะครับ ทำไมพี่รับสายแทน" ภีมถามพลางยิ้มมุมปาก นึกภาพอัยดาที่คงกำลังวุ่นอยู่กับการโพสต์ท่า "ยัยไอซ์กำลังเข้าฉากจ้ะ วันนี้งานด่วน มีถ่ายแก้เซตเดิมนิดหน่อย แหมห่างกันนิดห่างกันหน่อยไม่ได้เลยนะ ต้องโทรตามตลอด" พี่อินดี้จิกกัดด้วยความหมั่นไส้ "มีอะไรหรือเปล่า อาจารย์ปล่อยออกมาหาเมียเหรอ" ภีมหัวเราะเบาๆ ไม่สะทกสะท้านกับคำแซว "รู้ทันอีกแล้วครับ วันนี้คลาสงด ผมเลยกะจะไปหาพี่อัยสักหน่อย พี่อินดี้บอกพิกัดผมหน่อยสิครับว่าถ่ายที่ไหน เดี๋ยวผมซื้อขนมไปฝาก" "แหม เดี๋ยวนี้เข้าหาผู้จัดการเก่งนะยะ เอาขนมมาล่อพี่เหรอจ๊ะ" คิก คิก .. พี่อินดี้หัวเราะร่า "วันนี้ถ่ายอยู่ที่ สตูดิโอแถวเลียบด่วนรามอินทรา จ้ะ เป็นบ้านทรงยุโรปที่เคยมาถ่ายคราวก่อนนั่นแหละ รีบมานะจ๊ะ ก่อนที่ยัยไอซ์จะบ่นคิดถึงจนโพสต์ท่าไม่ออก" "รับทราบครับพี่อินดี้ เดี๋ยวเจอกันครับ" ภีมวางสายพร้อมรอยยิ้มเย็นๆ เขาหยิบแว่นสายตาขึ้นมาสวม ขยับเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่ก่อนจะคว้ากุญแจรถสปอร์ตคู่ใจมุ่งหน้าไปยังพิกัดที่พี่อินดี้บอกทันที ‘ตรียมตัวไว้เลยนะพี่อัย แอบมาทำงานด่วนแบบไม่บอกผมอีกแล้วนะ เดี๋ยวไปถึงจะเช็กบิลให้หนักเลย
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD