Hot nerd เด็กเเว่นสุดหล่อของอัยดา

ได้ไหมละ..

สัมผัสเย็นชื้นจากผ้าขนหนูที่ลากผ่านพวงแก้มร้อนผ่าว ทำให้อัยดาค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพตรงหน้าพร่ามัวในช่วงแรก ก่อนจะชัดเจนขึ้นจนเธอต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

อือ.. "ภีมเข้ามาได้ยังไงอะ"

เธอพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่ความร้าวระบมไปทั้งสรรพางค์กายโดยเฉพาะช่วงล่างทำให้เธอกลับไปนอนแหมะอยู่กับโซฟาเหมือนเดิม ภีมไม่ได้มีท่าทีตกใจ เขาเพียงแค่ขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ มือหนายังคงถือผ้าขนหนูค้างไว้

"ผมปีนรั้วเข้ามาครับ... โทรหาพี่เป็นสิบสายก็ไม่รับ ผมเกือบจะพังประตูบ้านแล้วนะ"

น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความดุ

"แล้วดูสภาพตัวเองสิครับ ปล่อยให้ไข้ขึ้นสูงขนาดนี้ได้ยังไง"

"ก็ใครล่ะที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้..."

อัยดาอุบอิบ เสียงแหบแห้งจนแทบไม่มีแรงเถียง ใบหน้าสวยพยายามเบือนหนีเพราะไม่อยากให้เขาเห็นสภาพหน้าสดที่ซีดเซียวของเธอในตอนนี้

"ผมรู้ครับ ผมขอโทษที่หนักมือจนทำให้พี่ป่วย เเต่พี่เองก็อย่าลืมสิ ว่าพี่เองก็ยั่วผมก่อนนะ "

พูดคำว่าหนักมือออกมาได้อย่างหน้าตาเฉยจนอัยดาหน้าร้อนวาบยิ่งกว่าเดิม

"แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งโวยวายเลยครับ กินข้าวอีกนิดเดี๋ยวผมจะเช็ดตัวให้ใหม่ แล้วขึ้นไปนอนบนห้องดีๆ"

"นี่นาย ไม่ต้อง... ฉันจัดการเองได้"

"พี่ไอซ์ครับ..."

ภีมกดเสียงต่ำลง พลางจ้องมองเธอผ่านเลนส์แว่นด้วยสายตาที่ทำให้อัยดาขนลุกซู่

"อย่าดื้อกับผมเลยครับ เมื่อคืนพี่เองก็น่าจะรู้แล้วนะว่าถ้าผมเอาจริงขึ้นมาจริงๆ มันเป็นยังไง หรืออยากให้ผมพิสูจน์อีกรอบตอนที่คุณยังป่วยอยู่แบบนี้?"

คำขู่กึ่งหยอกของหนุ่มเนิร์ดทำเอาอัยดาเงียบกริบ เธอได้แต่ยอมจำนนนั่งพิงโซฟาให้เขาป้อนข้าวต้มอุ่นๆ ที่เขาเดินไปอุ่นมาให้ใหม่ ภีมดูแลเธออย่างคล่องแคล่วและใจเย็น ผิดกับมาดโหดบนเตียงเมื่อคืนลิบลับ

หลังจากจัดการเรื่องข้าวและยาเสร็จ ภีมก็รวบตัวอุ้มอัยดาขึ้นในท่าเจ้าสาวอีกครั้งเพื่อพาขึ้นไปยังห้องนอนชั้นบน

"นอนพักซะนะครับ เดี๋ยวผมจะนั่งเฝ้าอยู่ข้างล่าง ถ้ามีอะไรก็เรียก"

ภีมวางเธอลงบนเตียงนุ่มห่มผ้าให้จนถึงอก

"นายไม่ไปเรียนเหรอภีม..."

เธอถามเสียงแผ่ว

"โดดเรียนวันเดียวไม่ทำให้เกรดผมตกหรอกครับ แต่ถ้าปล่อยให้พี่ ป่วยตายอยู่บ้านคนเดียว ผมคงเรียนไม่รู้เรื่องแน่ๆ"

เขาโน้มตัวลงจูบที่หน้าผากมนที่ยังอุ่นจัดทิ้งท้าย ก่อนจะขยับแว่นสายตาแล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง เปิดแล็ปท็อปขึ้นมาเช็กงานต่อเงียบๆ ทิ้งให้อัยดามองแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกที่เริ่มสั่นคลอน...

เด็กเนิร์ดคนนี้... ร้ายกาจกว่าที่คิดจริงๆ

ตลอดทั้งบ่ายภีมไม่ได้ไปไหน เขาจัดการเปิดประตูรั้วอพยพรถสปอร์ตคันหรูของตัวเองเข้ามาจอดสงบนิ่งอยู่ข้างรถของอัยดาภายในบ้านเรียบร้อย ก่อนจะกลับขึ้นมานั่งเฝ้าคนป่วยที่หลับสนิทอยู่บนเตียง พลางพิมพ์โค้ดโปรแกรมส่งงานอาจารย์ไปเงียบๆ

จนกระทั่งแสงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า

อัยดารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งตอนเกือบหกโมงเย็น อาการปวดหัวทุเลาลงไปมากด้วยฤทธิ์ยาและความเอาใจใส่ของหนุ่มรุ่นน้อง เธอก้าวลงจากเตียงช้าๆ เดินตามกลิ่นหอมของอาหารลงมาที่ห้องครัว จนเห็นแผ่นหลังกว้างของภีมที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตา

"ตื่นแล้วเหรอครับพี่อัย ผมเรียกพี่ว่าพี่อัยเเทนไอซ์ได้ไหมครับ ผมชอบ"

"อือ. ก็เเล้วเเต่นายสิ จะเรียกเเบบไหนก็ฉันทั้งนั้นเเหละ "

ภีมหันมายิ้มให้ มือหนาวางตะหลิวแล้วเดินมาพยุงเธอให้นั่งลงที่โต๊ะอาหาร

"ผมทำข้าวต้มทรงเครื่องสูตรพิเศษให้ รับรองว่าอร่อยกว่าเมื่อเช้าแน่"

บนโต๊ะนอกจากชามข้าวต้มควันฉุยแล้ว ยังมีแผงยาคุมฉุกเฉินเม็ดที่สองที่เขาออกไปหาซื้อมาให้วางเตรียมไว้พร้อมแก้วน้ำ ภีมเลื่อนมันมาตรงหน้าเธอเบาๆ

"ทานข้าวก่อนนะครับ แล้วอย่าลืมทานยาเม็ดนี้ตามล่ะครับ"

อัยดาพยักหน้าพลางตักข้าวเข้าปาก รสชาติกลมกล่อมทำให้เธอรู้สึกมีแรงขึ้นมาอย่างประหลาด ระหว่างที่เธอนั่งทาน ภีมก็นั่งลงฝั่งตรงข้ามเท้าคางมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากดุดันเป็นออดอ้อน จนอัยดาแทบจะสำลัก

"หายหรือยังครับ?" เขาถามเสียงนุ่ม

"ยังเจ็บตรงไหนอยู่ไหม... ผมเป็นห่วงนะ"

คำว่า เจ็บตรงนั้นไหม พร้อมสายตาที่ไล่มองตามตัวทำเอาอัยดาหน้าแดงแปร๊ด

"ก็.เกือบหายแล้วล่ะ ถ้าคืนนี้นายไม่แกล้งฉันอีกนะ"

"คืนนี้ผมไม่แกล้งแล้วครับ จะดูแลอย่างเดียวเลยเเต่ถ้าพี่ยั่วผมอีก ผมก็จะไม่ทนนะ "

ภีมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะขอตัวไปจัดการตัวเอง

เขาหายไปอาบน้ำและนำชุดนักศึกษาขาวสะอาดที่ใส่มาทั้งวันลงไปซักปั่นแห้งในเครื่องอย่า

งคล่องแคล่ว ก่อนจะกลับขึ้นมาในชุดนอนตัวโคร่งที่อัยดาเคยใส่ให้เขาเมื่อเช้า ซึ่งตอนนี้มันดูพอดีตัว

ค่ำคืนนี้ไม่มีบทเรียนรักที่ร้อนแรง มีเพียงหนุ่มเนิร์ดที่นอนกอดปลอบคนป่วยอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันตอนเเรกภีมจะนอนบนโซฟาเเต่อัยดาขอให้เขามานอนบนเตียวงด้วยกัน ภีมไม่ปฎิเสธ เขาขึ้นมาบนเตียงเเล้วนอนลงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นพลางจูบซับที่ขมับของอัยดาเบาๆ

"ฝันดีนะครับพี่อัย... คืนนี้ผมคนนี้จะเฝ้าพี่เอง"

อัยดาซุกหน้าลงที่อกแกร่ง พลางคิดในใจว่า... บางทีการมีเด็กวิศวะคนนี้เข้ามาในชีวิตแบบนี้ ก็ไม่ได้แย่เสมอไปหรอกนะ

"มีนายเเบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ พี่อินดี้ ผู้จัดการของฉันยังดูเเลฉันได้ไม่ดีเท่านายเลย "

" หืม.. รึว่าพี่อยากได้ผมเป็นเเฟนละครับ ผมยินดีนะ ผมโสดด้วย "

ภีมเอ่ยเล่นขำๆเหมือนจะเเซวคนในอ้อมกอด

"เเล้วได้ไหมละ ? นายอะมาเป็นเเฟนฉันได้มั้ยอะ "