เด็กมันหวง
973 Words
อัยดาตื่นมาเช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยความเงียบสงบในบ้านหลังใหญ่ แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านผ้าม่านทำให้ อัยดา ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เธอขยับกายแล้วพบว่าความร้าวระบมเมื่อวานจางหายไปเกือบหมด เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นๆ ที่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวใจ
เธอกวาดมือไปข้างกาย ความว่างเปล่าทำให้เธอรู้ว่า ภีม ไม่อยู่แล้ว บนโต๊ะหัวเตียงมีโพสต์อิทใบเล็กแปะไว้พร้อมยาและแก้วน้ำ
Peem : "ผมกลับคอนโดไปเปลี่ยนชุดไปเรียนก่อนนะครับอัย ข้าวเช้าอยู่ในตู้เย็นเอาออกมาอุ่นทานด้วยนะ ห้ามดื้อ อ้อ เรื่องที่ขอเป็นแฟนเมื่อคืน ผมพูดจริงนะครับ เตรียมใจไว้เลย"
อัยดาอ่านแล้วเผลอยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ พลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่จู่ๆ เจ้าเด็กแว่นจอมเจ้าเล่ห์นั่นก็มาสารภาพรักแบบทื่อๆ แต่หนักแน่นหลังจากที่เธอย้อนถามเขาไปว่า ดูแลดีขนาดนี้ จะมาเป็นแค่เอฟซีอย่างเดียวหรือไง แล้วเขาก็ตอบกลับมาทันควันว่า
"ถ้า พี่อัยอนุญาต ผมจะเป็นมากกว่าแฟนคลับครับ เป็นแฟนพี่เลยได้ไหม"
เเล้วเธอก็ดันตอบตกลงไปเเล้วด้วย
"ตกลงไปง่ายๆ แบบนั้น จะโดนเด็กเเว่นหลอกมั้ยเนี่ยเรา" เธอพึมพำกับตัวเอง
วันนี้นางแบบสาวต้องพักผ่อนยาวๆ เพราะงานที่แคนเซิลไว้ล่วงหน้าทำให้เธอมีเวลาว่างทั้งอาทิตย์ เธอเดินลงมาอุ่นอาหารที่ภีมเตรียมไว้ให้พลางเช็กโทรศัพท์
ติ๊ง!
ข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันเขียวดังขึ้น เป็นชื่อของคนที่เพิ่งแยกกันไปไม่กี่ชั่วโมง
Peem: "ตื่นหรือยังครับ? ผมถึงมหาลัยแล้วนะ วันนี้มีควิซแต่เช้าเลย ขอกำลังใจจากพี่ หน่อยได้ไหมครับ"
ตามมาด้วยรูปเซลฟี่ของภีมในชุดนักศึกษาที่ดูเนี้ยบกริบ เขากำลังขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ มุมปากยกยิ้มจางๆ ที่ดูหล่อจนใจสั่น อัยดามองรูปนั้นแล้วก็ได้แต่หน้าร้อนผ่าว
ก็เจ้าเด็กคนนี้เล่นเอาช่องทางติดต่อเธอไปหมด ทั้งไอจี เฟซบุ๊ก หรือแม้แต่เบอร์โทรศัพท์ที่เธอแกล้งทิ้งไว้ให้เพื่อเรียกความรับผิดชอบ ตอนนี้เขากำลังใช้มันจู่โจมเธออย่างต่อเนื่องแบบไม่ให้ตั้งตัว
อัยดานั่งทานข้าวไปพลางพิมพ์ตอบแชทไปพลาง ความรู้สึกเหงาในบ้านหลังใหญ่หายไปเป็นปลิดทิ้ง เพราะรู้ดีว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าเด็กหนุ่มใส่เเว่นคนนี้คงจะหาเรื่องปีนรั้ว เอ้ย..หาเรื่องกลับมาหาเธอที่บ้านอีกแน่นอน
ช่วงเย็นวันนั้น รถสปอร์ตสีดำคุ้นตามาจอดเทียบหน้าประตูรั้วบ้านอีกครั้ง ภีม ในชุดนักศึกษาที่เริ่มหลุดลุ่ย ผมเซอร์ๆเล็กน้อยจากการนั่งเรียนมาทั้งวัน ไม่รอช้าที่จะหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาต่อสายหาคนในบ้านทันที
"ผมอยู่หน้าบ้านแล้วครับพี่อัย ออกมาเปิดประตูให้แฟนหน่อยเร็วครับ"
น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความอ้อนเล็กๆ ตามสายทำให้อัยดาที่กำลังนั่งดูตารางงานถึงกับหลุดยิ้ม
ไม่นานนัก ร่างบางในชุดลำลองสบายๆ ก็เดินออกมาเปิดประตูรั้วให้ ภีมขับรถเข้ามาจอดที่เดิมอย่างคุ้นชิน ก่อนจะก้าวลงจากรถพร้อมกับถุงขนมและผลไม้เต็มไม้เต็มมือ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกวาดมองใบหน้าของหญิงสาวอย่างละเอียดเพื่อเช็กอาการ
"หน้าตาดูดีขึ้นเยอะเลยนะ แสดงว่าได้คนดูเเลดีอย่างผมเเน่ๆ "
เขากระเซ้าพร้อมกับเดินตามเธอเข้าไปในบ้าน
พอเข้ามาด้านใน อัยดาก็กลับไปนั่งที่โซฟาตัวเดิม มือเรียวเลื่อนเช็กคิวงานในไอแพดที่ค้างไว้ตั้งแต่ช่วงบ่าย ภีมวางของลงบนโต๊ะแล้วขยับมานั่งลงข้างๆ เขาชะโงกหน้าเข้ามาใกล้จนอัยดารู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่ข้างแก้ม
"ทำอะไรอยู่ครับ เช็กคิวงานเหรอ?"
"อื้ม งานที่เลื่อนไว้น่ะสิ พี่อินดี้ส่งสรุปมาให้ใหม่แล้ว"
เธอตอบโดยไม่ได้หันไปมอง
"สัปดาห์หน้ามีงานใหญ่ด้วยนะ เป็นคอลเลกชันใหม่ของแบรนด์ดังเลย"
"งานอะไรครับ?" ภีมถามพลางหยิบไอแพดจากมือเธอมาถือไว้เองอย่างถือวิสาสะ
"ถ่ายแบบชุดว่ายน้ำน่ะ... เซตนี้ถ่ายบนเรือยอร์ชด้วยนะ"
ทันทีที่ได้ยินคำตอบ ใบหน้าของหนุ่มเนิร์ดที่เคยยิ้มแย้มก็เปลี่ยนไปทันที ภีมขมวดคิ้วแน่น ดวงตาหลังเลนส์แว่นหรี่ลงมองหน้าจอที่โชว์บรีฟงานชุดบิกินี่ตัวจิ๋วหลายชุด เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะ หน้างอ ออกมาอย่างเห็นได้ชัดเหมือนเด็กโดนขัดใจ
"ไม่เห็นจะน่าถ่ายเลยครับ"
เขาพึมพำ เสียงที่เคยนุ่มนวลกลับกลายเป็นเสียงแข็งๆ
"เปลี่ยนเป็นงานอื่นไม่ได้เหรอพี่อัย"
"จะบ้าเหรอภีม นี่มันงานระดับอินเตอร์เลยนะ ใครๆ ก็อยากได้" อัยดาขำในท่าทางของเขา
"นายเป็นอะไรเนี่ย ฉันก็ทำงานของฉันเเบบนี้มาตลอดนะ "
"ก็ผมหวงพี่นี่..."
ภีมตอบตรงๆ พร้อมกับวางไอแพดลงบนตักแรงไปนิด
"เมื่อคืนผมเห็นคนเดียวผมยังแทบคลั่ง แล้วนี่อัยจะแก้ผ้าให้ตากล้องกับทีมงานเป็นสิบดูเนี่ยนะ? ผมไม่ยอมหรอก"
เจ้าเด็กหนุ่มนั่งกอดอกพิงพนักโซฟา ทำหน้ามุ่ยใส่แฟนสาวรุ่นพี่อย่างเปิดเผย ทิ้งคราบหนุ่มวิศวะสุดคูลไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแฟนหนุ่มขี้หวงที่ไม่อยากแบ่งปัน
ของสวยๆ งามๆ ของตัวเองให้ใครเห็นไม่ได้ทั้งนั้น
ภีมนั่งหน้างอ นิ่งเงียบอยู่นาน เหมือนจะดูเชิงว่าเธอจะทำยังไงต่อ
จนกระทั่ง ..
- Writer
