BUĞLEM YAREN KARA'DAN
Sessizce odamda oturuyordum .
Aşağıda Can ve Yaman, Buğra ile ilgileniyordu . Az önce . . .
Buğra bana “kokun . . . çok tanıdık ” dedi ve sonra gözleri karardı , oturduğum koltuğa yığılmıştı . İçimde bir yer sarsıldı o anda; korku , acı ve bir çeşit dejavu birbirine karıştı . Paniklemiş ama elimden geldiğince soğukkanlı kalmaya çalışarak Can ’ a seslenmiştim .
Sesim titriyordu . Belki de sadece o değil , içimde ne varsa titriyordu .
Sonra kendimi buraya attım . Odama , her zaman kaçış yerim olmuştu . Sakin kalmalıydım.
Elimde artık içilmeyecek kadar soğumuş bir kahveyle camdan dışarıya bakıyordum . Sessizlik , içimdeki gürültüyü daha da yükseltiyordu .
Kapı çaldı . Dönüp bakmadım .
Camdan gelen silueti tanımıştım . Bora Ağabey ’ di.
Omuzları düşmüş, bakış
