5 Yıl Önce
Buğra Deniz Soysal
Gözlerimi açtığımda her yer beyazdı . Başımda uğuldayan bir sessizlik vardı ; tanıdık ama hatırlayamadığım yüzler bana bakıyordu .
“Buğra ?” dedi biri—erkek sesi . Sonra bir kadın daha . . .
“Ağabeyin Bora , ben de Begüm . . . Kardeşinim .”
Kardeşim mi ? Ağabeyim ? O an hiçbir şey tanıdık gelmedi . Hafızamda koca bir boşluk . . . Sanki hayatım silinmişti . Sadece adımı biliyordum .
Bora , doktorlarla konuştu .
“Yormayalım ,” dedi sonra .
“Zamanla toparlarsın .”
O an sadece başımı salladım . Herkesin benden bir şeyler beklediğini hissediyordum ama içimde hiçbir şey yoktu . Ne geçmiş , ne anı, ne duygu . . .
Zaman geçtikçe sorular soruldu, testler yapıldı ama sonuç hep aynıydı : Boşluk .
Bir hafta sonra . . .
Birkaç gün geçmişti , belki de dah
