Buğlem Yaren Kara'dan
Gözlerim ağır ağır açılırken , serin ama temiz bir hava ciğerlerime doldu . Uzaklardan kuşların cıvıltısı , hafif rüzgarın yapraklarla dansı ve ahırdan gelen hafif sesler . . .
Çiftliğin huzuru sarmıştı beni . Başım hâlâ hafifçe zonkluyordu , ama yüzümde tuhaf bir rahatlama vardı . Yanımda bir şeylerin , birilerinin varlığını hissediyordum . Yavaşça gözlerimi tamamen açtım ve önümde , yatakta elleriyle ellerimi tutan iki küçük yüz gördüm .
Masal ve Deniz . . . Bizim çocuklarımız . . .
Gözlerim yavaşça aralandığında , odanın loş ışığıyla birlikte tanıdık silüetler netleşmeye başladı . Karşımda Begüm , Didem ve Bora ağabey duruyordu . İlk konuşan Bora oldu , sesi her zamanki gibi sakin ama endişeliydi .
“Sonunda kendine gelebildin . . . Buğlem .”
Göz kapaklarım
