HURDAHAŞ (TÜRKÇE)

2.Bölüm

Eski uçakların olduğu araziye girip, en sonda kendim için ayırdığım depoya ilerledim. Yaklaşık 10 yıldır boş olan araziydi ve 4 yıldır benimdi.

Depodan içer girip, motoru kenarı bıraktıktan sonra aşağı kata indim. Burası gerekli mecralarla yaptığım konuşmaların olduğu yerdi.

Yarım saatin sonun da gerekli yerlerle konuştuktan sonra motoruna atlayıp depodan ayrıldım. Günün sonun da her şey son bulacaktı.

***

Vural'ın evinin yakınlarına geldiğin de durup ağaçlıkların arasında ki evi süzdü. Duvar 2 metreyi aşkındı ve elektrikli tellerle çevriliydi. Kapının önünde dört tane koruma vardı. Bildiği üzere de bahçede 15 koruma yer alıyordu. Adel bildiği gerçekle güldü. Bu adam aslan görünümlü kediydi.

Evin arkasına dolaşıp duvarın oraya geldiğin de kulaklıkta bekleyen kişiye hazır olduğunu söylemişti. Tellerde ki akım anında kesilmiş ve bütün kameralar 10 dakikalık etkisiz hale getirilmişti. Adel elinde ki ekipmanlarla yüksek duvarları tırmanmış ve telleri keserek içeri atlamıştı. Düşüşü sert olsa bile bunu umursamadan eve doğru ilerlemeye başladı. Korumalar şuanda nöbet değişimin de olduğu için arka taraf temizdi. Adel bu durumdan faydalanarak bodruma girip kapıyı aynı şekilde kapadı.

Sırtında ki çantadan gerekli belgeleri çıkarmış ve notun olduğu kağıdı da eline alarak üst kata çıkmıştı. Vural'ın uyuduğunu içeride ki dostu sayesin de biliyordu ve bu yüzden rahatça hareket ediyordu.

Vural Tekinzade ne kadar korkak olsa da evde yabancıları istemez tek kalmayı severdi.

Adel bunu, burda ki dostundan öğrenmişti. Şimdide öğrendiklerini kullanarak bir pisliği cehenneme uğurlama vaktiydi.

2. Kata çıkıp koridorun sonunda ki odaya girdikten sonra sessizce elinde ki dosyaları masaya dağınıkça bırakmış ve elinde ki notu komodinin üstüne koymuştu.

Vural her şeyden habersiz mışıl mışıl uyurken Adel onun bu haline gülümseyip üstüne çıkıp oturdu.

Tekinzade anında gözlerini açmış ve gördüğü kadınla çırpınmaya başlamıştı.

"Şşş.. sakin ol Vural. Çok canını yakmayacağım. Söz."

Adel elini ağzından çektikten sonra çırpınmasını bir müddet daha izledi. Onun bu hali zevk veriyordu. Yıllardan beri kendisinin peşindeydi ve şimdi istediği fırsat ayağına gelmişti fakat Vural bu fırsatı değerlendiremeyecek kadar aciz durumdaydı.

"Şimdi seni sessizce öldüreceğim Vural ama bunu kimse cinayet olarak bilmeyecek. Herkes senin ne kadar şerefsiz, ahlaksız bir pislik olduğunu şurada gördüğün nottan öğrenecek. Merak etme acısız olmasını sağlayacağım. Normalde bunu kimseye yapmam ama sen farklısın. Azmine hayran kalıyordum doğrusu. Beni yakalamak için elinden geleni yaptın. Söylemek istediğin bir şey.?"

Vural öleceğini anladığı için kalan son cesaret kırıntılarını kullanıp hiç söylememesi gereken bir şey söylemişti.

"Orospunun doğurduğu."

Adel gözlerini sakinlikle yumduktan sonra aynı şekilde geri açıp gülümsedi.

"Sana ayna olabildiğime çok sevindim Vuralcım."

Yakın mesafe,

Tek kurşun,

Vural ölü.

Susturucuyu çıkardıktan sonra silahı Vural'ın eline bırakıp üstünden kalktı. Üstünde ki yorganı açmış ve yatağın diğer tarafının çarşafını düzeltmişti. Sonuçta kimse kendisini öldüremeden önce son kez uyuyayım demezdi değil mi.?

Masanın üstünde ki dosyaları kontrol ettikten sonra komodinde ki notun yanına, Vural'ın eline değdirdiği kalemi koyup odadan çıkıp bodruma indi.

Şimdi sırada kaldığı evde ki belgeleri yok etmek vardı.

Bahçeden aynı sessizlikle çıkmış ve ormanın içinden motorunu bıraktığı yere doğru koşmaya başlamıştı. Bir kaç dakikanın ardından sonunda geldiğin de motoruna atlayıp hiç durmadan kendi evine sürmeye başladı.

Rüzgar hızına hız katarken o Vural'a yaptığı şeyin sonucuyla gülüyordu. Sonun da istediği olmuştu. Yıllardan beri beklediği son gelmişti. Vural Tekinzade ölmüş, dosyalar ele geçirilmiş ve bütün suçlar onun üstüne yıkılarak kapatılmıştı. Ölü bir adam olduğu için de dava açılmamak üzere kapanacaktı.

Evine geldiğin de hızlıca motordan inip dosyalarının olduğu odaya girdi. Bütün dosyaları kucakladıktan sonra girişte ki varilin içine dosyaları atıp içine benzin döktü. Eve tekrardan girip diğer odaları da kontrol etmiş bir kağıt parçasını da alıp varilin içine atmıştı. Cebinde ki çakmağı çıkarıp bi kağıt parçasını ateşe verdikten sonra diğerlerinin yanına atıp yanmalarını zevkle izledi. Bugün bu iş son buluyordu.

Yaşadığı bütün sıkıntılar bitecek, tekrardan kendisine kavuşacaktı.

*

Merkez binasının önüne geldiğin de motoru otoparka park edip indi. En son buraya 4 yıl önce gelmişti ve özlediğide söylenemezdi.

Güvenlik kontrollerinden geçip asansöre binip eksi 4'e basıp beklemeye başladı. Kimseyle bağlı olarak çalışmayı sevmiyordu fakat buna zorundaydı. Ulaşması gereken kişilere tek başına ulaşmasının imkanı yoktu ve oda bunu bildiği için onlara mecburdu. Onlar Adel'i, Adel'de onları kurtarıyordu. Her iki tarafta kârlı çıkıyordu.

Asansör durduğunda çıkıp etrafına bakındı. Merkezin operasyon katındaydı ve herkes tırım tırım çalışıyordu. Adel bir süre onları incelemiş ve merdivenlerden inmeye başlamıştı. Her basamakta birileri dönüp bakıyor ve yanında kim varsa onu gösteriyordu. Yıllardan beri buraya ayak basmamıştı ve bu yüzden onu tanıyanların şaşırması çok normaldi.

Son basamağa geldiğin de göz ucuyla en köşede oturan kadına göz kırpıp müdürün odasına doğru ilerledi. Onun bu hareketiyle herkes köşeye dönmüş ve imrenerek Beliz'e bakmışlardı. Herkes o ikilinin arasında ki dostluğu biliyordu ve bu duruma fazlasıyla sinir oluyorlardı.

Adel Atay'ın namını duymayan yoktu o yüzden herkes ona hem hayrandı hemde korkuyorlardı. Ülkesi için gözükü kırpmadan yaptığı şeyler hepsini ürkütüyordu.

Müdürün odasına geldiğinde kapıyı çalıp beklemeden içeri girdi. Erdinç Aran harekat odasını gören camın önünde durmuş boş boş bakıyordu. Kimin geldiğini bildiği için kapıyı açan kişiye bakmamış ve camdan bakmaya devam etmişti.

"Görev başarıyla tamamlandı." Adel'in konuşmasıyla müdür ona doğru dönüp kafasını salladı. Karşısında ki kadınla biraz bile anlaşamıyorlardı fakat onun başarılarını göz ardı edemiyordu.

Onu 5 yıl önce keşfetmiş ve kendi emri altına 4 yıl önce almıştı. Bu biraz zor olmuştu fakat karşısında ki kadın ülkesi için her şeyi göze alacak biriydi ve almıştı da.

Ülkede ki çöpleri temizlemeye yardım etmişti ve bunu hakkıyla yerine getirmişti. Şuana kadar verdiği bütün görevleri büyük bir titizlikle yapmış, zamanından önce halletmiş ve o dahil bütün üstlerin dikkatini çekmişti.

Devlet onu kendi çıkarları uğruna kullanmak adına hayalet'e çevirmiş ve doğumuda dahil bütün belgeleri silmişlerdi. Dünya üzerinde Adel Atay adından biri yoktu ve hiçte olmamıştı.

"Evine dönebilirsin. Seninle olan işleri bitti. Üstlerden haber bekle ve uslu dur. "

Adel kafasıyla onayladıktan sonra ilk odadan daha sonra ise binadan ayrılmıştı. Otoparka ilerleyip en köşede duran motoruna bindikten sonra kaskını takıp dudaklarını zorlayan gülümsemeyi serbest bıraktı. Ailesine gidiyordu. Annesine, babasına ama en önemlisi de kardeşlerine gidiyordu.

Yılların hasreti bitiyordu.

****

Normalde daha uzun yazıp yarın paylaşmayı düşünüyordum ama daha fazla dayanamadım. Kısa ama güzel bir bölüm oldu. En azından ben severek yazdım, umarım sizde severek okursunuz.

İlk bölüme gelen yorumlar beni fazlasıyla mutlu etti. Beklediğimin aksine herkes çok sevdi. Çookk teşekkür ederim. İyi ki varsınız yahu ♥️

3. Bölüm de görüşmek üzere. ?