EMRE
Gözlerimi gökyüzüne dikmiş, yıldızların arasındaki boşluklara bakarken düşüncelerim, Güneş'in sıcacık varlığının etrafında dönüp duruyordu. Yanımda, battaniyenin altında sessizce nefes alıp veriyordu. Bu an, her şeyin yolunda olduğunu hissettiren o kısa, yalancı anlardan biriydi. Ama içimde hâlâ bir şey eksikti. Bir parçam hâlâ bu ilişkiden uzak durmaya çalışıyordu.
Ona karşı bir şeyler hissettiğimi biliyordum. Hatta belki hissettiklerim, geçmişte herhangi birine hissettiğimden daha derindi. Ama bazen bu derinlik bile yetmiyordu. Çünkü ne yaparsam yapayım, tam olarak ona ulaşamıyordum. Güneş, duvarlarını biraz olsun indirmişti, en azından deniyordu. Bunu görmemek imkânsızdı. Fakat denemek bazen yetmezdi. Hele benim için...
“Ne düşünüyorsun?” diye sordu fısıldayarak. Gözlerini bana
