Nakasunod lang ako ngayon kay kaelion and I don't have any idea kong tungkol saan tong pag-uusapan namin, tumigil naman ako ng mapansin kong huminto rin ito.
Nilibot ko ang paningin ng mapansing nandito kami sa hallway malapit sa mini garden, wala rin masiyadong studyante dito, nang tingnan ko si kaelion ay naka tingin na ito sa akin.
"what?" tanong ko dito dahil wala akong balak na makipag titigan lang.
"Are you really my sister?" hindi ko pinahalatang nagulat ako sa sinabi nito, f**k! alangan namang sabihin kong sumanib lang ako sa katawang to.
"stupid me of course you are, pero bakit simula ng magising ka parang bigla kang nag ibang tao?, masiyadong kang ilag saamin saka wala ka ba talagang maalala?" dagdag nitong saad na nagpagaan ng paghinga ko.
"Yes, it's true na wala akong maalala when I woke up that day. But later on, bits and pieces of my memories started coming back though hindi lahat." pag sisinungaling ko dito kahit wala naman talaga.
"kong ganon bakit mas pinili mong lumayo? bakit ka nag bago?"
"Because I'm hurt! when the pain becomes too much, mas pipiliin mong mag bago, not for them to accept you, but to protect yourself from getting hurt again."
" but-"
"Isn't this what you all wanted? ang lumayo sa inyo at tigilan kayo? So don't ask me why I distanced myself, Kaelion."
" I'm your brother celestine, call me kuya"
"Oh, really? Hahaha. Well, I don't feel like I have ever since you all left me hanging."
"Hindi niyo alam ang kong gaano kabigat ang sakit na dinadala ko, pero mas mabigat ang katotohanang wala akong masandalan sa panahong yon!!."
"But I'm okay now, hindi ko na kayo kailangan, So tell them that I don't give a damn about your f*****g attention. You all mean nothing to me anyway."
"Ano'ng ibig mong sabihin?"
" what I mean is wala akong pakialam sa inyo" agad ko na itong tinalikuran saka bumalik sa dorm para makapag training na rin.
Kaelion POV.
I stood there, unable to move, as Celestine walked away without looking back.
The distance between us wasn't even that far, yet it felt impossible to cross.
Her words kept replying in my mind.
"I don't give a damn about your f*****g attention."
"You all mean nothing to me anyway."
Those words cut deeper than any blade I had ever faced on my most difficult mission. I clench my fists.
When did we become like this? No... The real question is... When did I start losing my little sister?
I could still remember the young Celestine, who would run after me with a bright smile, calling me "Kuya!" no matter where I went. She would tug at my sleeve, begging me to play with her or teach her how to wield a sword.
Back then, I promised to protect her. But somewhere along the way... I broke that promise. I lower my head, feeling the weight of my guilt.
She was right.
When everyone began distancing themselves from her, I did nothing.
How foolish.
Then I remember her words from earlier.
"Because I'm hurt! when the pain becomes too much, mas pipiliin mong mag bago, not for them to accept you, but to protect yourself from getting hurt again."
"Hindi niyo alam ang kong gaano kabigat ang sakit na dinadala ko, pero mas mabigat ang katotohanang wala akong masandalan sa panahong yon!!."
ganon ba talaga namin siya nasaktan? I had noticed the changes ever since she woke up.
She became calmer.
More mature.
Her eyes no longer carried the innocence they once did.
Instead... They held pain.
Pain that someone her age should never have carried. For a moment, I wonder if she truly was my sister. Not because she looked different.
But because everything about her had changed overnight. Yet hearing myself ask that question now... I hated myself for it.
What kind of brother doubts his own sister?
"...I'm sorry."
The words escaped my lips, but they were carried away by the wind before they could ever reach her.
She had already disappeared into the corridor. I stared at the empty hallway for a long moment before letting out a bitter laugh.
Maybe... maybe I was already too late.
Still... even if she refused to acknowledge me as her brother.
Even if she never called me kuya again...
I would make things right no matter how long it took, because this time...
I refused to abandon my little sister again.
Celestine POV.
"Celestine kain na, musta pala usap niyo kanina ni prince kaelion"
"okay naman" tumango naman ito saka tinawag rin si Lena.
pagkatapos kumain nag pahinga na muna ako makalipas ang isang oras ay sinimulan ko na ulit mag ensayo.
Kung gusto kong mabuhay sa mundong ito, kailangan kong sanayin ang katawang to nang saganon maramdaman ko paring sarili kong katawan ang kinalalagyan ko.
Tumayo ako at dumiretso sa isang sulok ng aking silid kung saan nakasandal ang aking kahoy na espada. Mahigpit ko itong hinawakan bago humarap sa salamin.
Inayos ko ang aking tindig at dahan-dahang itinaas ang espada.
Isang hampas.
Dalawa.
Tatlo.
Tahimik kong inuulit ang bawat galaw. Kahit limitado ang espasyo sa loob ng aking silid, sapat na iyon upang sanayin ang aking postura, balanse, at kontrol.
Maya-maya'y nagsimula nang tumulo ang pawis sa aking noo. Bahagyang nangalay ang aking mga braso, bakit ba kase ang daling mapagod ng katawang to?.
pero kahit ganon hindi ako huminto.
Wala akong aasahan dito kundi sarili ko lang.
Kaya kung gusto kong baguhin ang kapalaran ni celestine, kailangan kong magsimula sa sarili ko.
Huminga ako nang malalim at muli kong itinaas ang espada.
"Isa pa..." mahina kong bulong sa sarili bago ipinagpatuloy ang aking pagsasanay.
Nang matapos ang aking pagsasanay, naupo muna ako sa sahig habang hinihingal. Halos hindi ko na maramdaman ang aking mga braso at binti dahil sa pagod. Basang-basa na rin ng pawis ang aking buong katawan.
Ngunit kahit ganon at least, may improvement na ang katawang ito.
Huminga ako nang malalim bago tumayo. "Hanggang dito na muna," mahina kong bulong sa sarili.
Ibinalik ko ang kahoy na espada sa kinalalagyan nito kanina bago dumiretso sa banyo upang magligo. Malamig ang tubig na dumampi sa aking balat, at unti-unting nawala ang pagod na bumalot sa aking katawan.
Matapos maligo at magpalit ng damit, bahagya kong pinunasan ang basa ko pang buhok gamit ang tuwalya.
Sakto namang may kumatok sa pinto.
"Celestine" mahinang tawag ni lena mula sa labas. "may naghahanap sayo sa labas si lucien"
Napahinto ako.
Ang male lead...?