เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับความหวังที่คิดว่าหลุดลอยหายไป แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาหลังจากที่เสียงปืนเงียบสงบ กลับพบว่าไม่ใช่ขวัญยิหวา แต่กลายเป็นอนาวินที่เป็นฝ่ายถูกยิงแทน
ความเจ็บปวดแล่นพล่านอยู่บนหัวไหล่ข้างซ้าย ทำให้อีกฝ่ายสบถคำพูดหยาบคายออกมาว่า
“ไอ้เวรตะไล หมาตัวไหนมันกล้ายิงกูวะ...โอ๊ย...สัดเอ้ย!”
“กูเอง...”
เสียงของธันวาตอบอนาวินกลับไป ขณะเดินตามหลังคนเป็นนายเข้ามาในห้อง และมองร่างของอีกคนที่นอนจมกองเลือดของตัวเองด้วยสายตาว่างเปล่า ส่วนคนเป็นนายของเขานั้นมีสีหน้าเรียบเฉย แต่ทว่าดวงตาดูแข็งกร้าวและดุดัน
ชารัณกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนหันไปเอ่ยเอากับคนเป็นลูกน้องของตนว่า
“ที่จริงแกน่าจะยิงพลาดสักนิดนะธันวา คนอย่างมันตายห่าไปก็ไม่มีใครนึกเสียดาย”
“พวกมึงขึ้นมาได้ยังไงวะ” สีหน้าของอนาวินแสดงความเจ็บปวดออกมาอย่างเห็นได้ชัดตอนถาม และชารัณก็ตอบออกไปตามที่เห็นจริง
“มึงส่งลูกน้องของมึงให้ไปเ
